Hallo allemaal,
Ik ben nieuw op dit Forum. Zal me even voorstellen, ik ben Fee en ben 35 jaar en ik heb pcos. Ik heb 6 rondes Clomid gehad, daarna 2 rondes Puregon gebruikt en vervolgens overgestapt van een ziekenhuis naar een gespecialiseerd fertiliteitscentrum voor IUI behandelingen. Ik heb trouwens iedere maand mooie cycli van zo'n 28 dagen, altijd een eisprong (mbv hormonen natuurlijk...ik heb pcos) en mijn partner heeft geen zaadproblemen, maar er gebeurt dus helemaal niets...ik word niet zwanger. Nu ben ik in afwachting van mijn 4e IUI en mijn NOD is volgende week dinsdag. Ik moet zeggen dat ik het steeds spannender vind worden en ook steeds slopender. De wachtweken kruipen voorbij en de teleurstelling iedere maand is steeds moeilijker te verwerken. Toen ik begon met Clomid zat ik nog vol frisse goede moed en de gynaecoloog gaf mij de indruk dat ik zo zwanger zou zijn, maar naarmate de maanden verstreken begon ik me steeds meer te realiseren dat het wel eens een langere en moeilijkere weg zou kunnen zijn dan ik verwacht had. Nu ben ik al weer met de 4e IUI bezig en zal ik me moeten gaan voorbereiden op IVF (na 6 IUI behandelingen is IVF de volgende stap). Mijn gyneacoloog zegt dat we het best een actief beleid kunnen volgen, dus wanneer een behandeling niet werkt overstappen naar een meer kansrijke behandeling. Aanvankelijk vond ik dit heel fijn omdat ik het afwachtende en trage ziekenhuisbeleid zat was. Als het aan het ziekenhuis lag was ik minimaal 2 jaar door gegaan met clomid, daarna Puregon en daarna pas IUI (dan zou ik op mijn 38e bij IFV zijn uitgekomen). Dus ik vond het fijn om een gynaecoloog te ontmoeten die daar actiever in stond en zei dat het zinvoller was sneller naar een meer kansrijke behandeling over te stappen. Mede gezien het feit dat de vruchtbaarheid vanaf 35 jaar aanzienlijk afneemt. Maar nu de IVF in zicht komt begin ik een angstig te worden. Wat nou als IVF ook niet lukt? Dan kan ik mijn kinderwens in de ijskast zetten (ik moet er niet aan denken!). Dan ga ik liever nog een half jaar door met IUI.
Herkent iemand dit dillema?
Verder wil ik vragen of iemand weet wat een goede IVF kliniek is? Ik hoor mensen over Leuven (Belgie) en Dusseldorf. Is het daar zoveel beter dan in Nederland? Op de NOVG zie ik wel dat de resultaten per ziekenhuis/kliniek nogal verschillen. Zo heeft Maastricht de hoogste zwangerschapspercentages (al schijnen die percentages ook weer af te hangen van de leeftijd van de vrouwen, oorzaak onvruchtbaarheid, enz). Het lijkt me aan de andere kant ook best belastend om ver te moeten reizen voor een behandeling (ik woon in de Randstad). Waar moet ik nou op letten?
Groetjes van Fee