Nika's dream

Hi tamara, Ik wil je ook ff heel erg veel sterkte wensen! Spannend hoor! Kleine tip: Wees heel lief voor jezelf. Schoonheidsspecialiste, (voet)massages en als t lukt samen een lang weekend er tussenuit. Liefs, Nika

Dag Kim & Cindy, Dank voor jullie bemoedigende woorden. We zitten met zovele in hetzelfde schuitje en toch voelt het soms zo eenzaam. Toch helpt een lief berichtje altijd :-) Ik zie aan jullie onderschrift dat jullie het ook niet makkelijk hebben. Ook van mij voor jullie heel veel sterkte! X Nika

Hallo dames, Ook ik ben hier nieuwen kom al het wel & wee van me afschrijven en mijn informatiehonger stillen. Ik ben maar een eigen dagboek gestart met mijn ICSI/MK avontuur, hoop, angsten en alles wat me nu bezighoudt. Veel liefs, Nika

Lieve (bijna) moeders onder ons, Thuis is momenteel eenzaam en alleen vandaar dit dagboekje waar ik heel egocentrisch al mijn wel & wee van me af kan schrijven. Goedkoper dan de psych...en er wordt je ook nog met regelmaat een hart onder de riem gestoken. dus wat wil ik nog meer ...behalve zwanger worden uiteraard. Een kleine update van wat er gebeurd is: Laat ik bij het begin beginnen. Mijn vriend, die al 2 schatjes van kindjes heeft uit zijn vorige huwelijk, besloot toch nog een keer met mij het avontuur aan te willen gaan. Na een jaar hard oefenen zijn we (gezien ik medisch belast ben) doorverwezen naar de beroemde MMM. Traag zaad :sign17: en de enige oplossing ICSI. En ik dacht dat het aan mij lag! En dan ineens lijkt de hele wereld zwanger...je beste vriendin...de buren....steeds vaker de tram naar IJburg moeten nemen...waar je vroeger nog niet dood gevonden wilde worden.... Stiekem kijk je zelf ook al om je heen naar een fijn huis met tuin. Het oergevoel moeder te willen worden. is ineens allesoverheersend...en alles wat vroeger zo van zelfsprekend was valt uiteen zodra je in de MMM achtbaan bent beland. Na onze 1e ICSI poging belande ik tijdens de wachtweken doodziek in een obscuur ziekenhuis in Frankrijk waar ik de chirurg ternauwernood kon overtuigen naar mijn Gyn te bellen alvorens mijn buik open te snijden. OHHS = Zware overstimulatie! Na een slopende terugreis direct door naar de de EH waar ik direct werd doorgestuurd naar de verloskamer. Ik leek wel 8 maanden zwanger! Maar het grote nieuws!: Geen 8 maanden maar toch echt zwanger! Na een paar dagen ziekenhuisopname heb ik volop genoten van mijn overstimulatie en bijbehorende buikje. De wereld van Prenatal, mensen die opstaan in de tram...een vies alcoholvrij biertje bestellen..was de mijne. Zielsgelukkig! Wist je dat zwangere vrouwen veel aardiger behandeld worden? Jurkjes stonden prachtig met mijn dikke (nep)buikje. Met vriendlief en zijn 2 kindjes op vakantie naar Spanje. Vrijwillig ingestemd met een camping...leuk voor de kids/niet voor de ouders...maar zo kon ik alvast oefenen in het jezelf wegcijferen. Na de 2e week ineens bloedverlies. Paniek! Geen krampen of pijn alleen bij het afvegen wat roods. Omdat we de kindjes nog niets verteld hadden (lastige ex) moest ik alleen naar t Ziekenhuis waar ik (in het Spaans) te horen kreeg dat in elk geval 1 vruchtzakje een dood vruchtje bevatte en dat het andere twijfelachtig was, het zag er niet goed uit maar er kon nog niets met zekerheid gezegd worden. Kortom...afwachten en in NL pas weer naar het ZH. Wat een verdriet, nog een week vakantie te gaan en niets kunnen laten merken en wat een onzekerheid. Diep van binnen wel gevoeld dat het niet goed zat en zo ook gezondigd met een goed glas wijn. (=fles) Omringd door gelukkige gezinnetjes en zelfs mijn partner die mijn verdriet niet echt kon delen omdat hij genoot van zijn 2 kids 3 weken om zich heen die hij niet met dit verdriet wilde belasten. Terug in Nederland werd mijn grootste angst bevestigd, een miskraam met 8 weken. Ex-vrouw wilde de kids niet een dagje eerder thuis gebracht hebben zodat we hier samen doorheen konden. Weer alleen! Van het ziekenhuis pillen meegekregen om de abortus op te wekken gezien deze niet uit zich zelf op gang kwam. De cytotec heeft zijn werk goed gedaan. Liters bloed verloren en kilo's afgevallen. Probeer afleiding te vinden in werk, leuke dingen doen, SHOPPEN, doen of er helemaal niets aan de hand is en surfen op alle fora. Ben verworden tot een totale junk als het gaat om IVF-informatie, weblogs, wetenschappelijke onderzoeken etc. Er zijn tussen het-leven-leven en leuke dingen doen zo veel momenten dat ik me verloren voel, mislukt (niet in staat een zwangerschap uit te dragen) en heel erg mensenschuw. Vriendlief & ik lijken elkaar momenteel ook niet echt te begrijpen. Zodra ik hem niet met mijn verdriet confronteer gaat het goed en krijg ik liefde. Maar als ik verdrietig ben en het allemaal niet meer weet, lijkt hij zich volledig tegen me te keren....we lopen op onze tenen en alles word verkeerd opgevat. In t ziekenhuis is iedereen ontzettend lief, ze kennen allemaal het dossier en lijken erg betrokken. Volgens de arts hebben we echt alle statistieken tegen gehad: De zware overstimulatie op t eind die ze niet konden voorkomen en uiteraard het meest trieste..........de innesteling van twee emmy's die het niet gered hebben. De kans dat bij een volgende ICSI poging weer overstimulatie zal optreden is erg groot. Maaaaarrrrr....we hebben nog 5 Cryo's, of zal ik zeggen Fryo's, in de vriezer. Nog 3 rietjes hoop! Het is nu wachten op de eerstvolgende menstruatie en dan kunnen we weer verder. Ondertussen surf ik me gek naar alle mogelijkheden om de kans op ons diepvrieskindje te vergroten. Het ziekhuis heeft goede hoop, gezien er zich al bij de 1e ICSI-poging 2 emmy's hebben ingenesteld zijn de kansen goed! Het blijft uiteindelijk natuurlijk gewoon een kwestie van WEL of NIET zwanger. En ik verlies bij tijd en wijlen mijn positivisme en hoop. Ik wil niet meer wachten, mijn geduld is op, ik wil MOEDER worden en wel nu!!!! Laat de ongesteldheid aub heel gauw komen........ Veel liefs, Nika