Jamilla

Hoi dames, ik ben hier lang niet geweest.. en ik ben nu even terug om jullie een positief verhaal te vertellen. Ik heb 1 mislukte IVF poging achter de rug, daar ben ik emotioneel behoorlijk stuk van geweest (depressief) en wilde niet direct een 2e poging. Mijn kansen waren erg klein, minder dan 5% volgens de gyn (sterk verhoogd FSH, leeftijd blabla) Ik heb me een aantal maanden later toch weer aangemeld. Dit met name omdat ik mezelf dan later nooit kwalijk zou kunnen nemen dat ik niet alles geprobeerd had. Die IVF zou bij deze ongesteldheid van start gaan. Alleen die menstruatie kwam niet. Ik dacht dat ik het mentaal aan t uitstellen was omdat ik er zo tegenop zag, of erger, dat het nu echt gebeurd was met mijn vruchtbaarheid en ik altijd kinderloos zou blijven. Maar toen had ik opeens geen zin meer in rode wijn, en koffie smaakte me niet. Geloof me, dat is raar voor mij :). Ik zag op een ochtend allemaal blauwe aders over mijn borsten lopen en ik was misselijk. Ik durfde niet te denken dat ik misschien zwanger zou zijn en stelde de test uit. Na 5 dagen toch maar gehaald en getest met het idee: dan kan ik dat tenminste uit mijn hoofd zetten... nou hartstikke zwanger hoor. On-ge-lo-fe-lijk! Tuurlijk, er kan nog van alles misgaan, zeker in mijn situatie, maar ik heb het geflikt! Het was in een periode dat ik zwanger worden losliet, me neerlegde bij de situatie, me ontspande en probeerde vrede te hebben met het leven dat ik nu heb. Ik was zo lang verdrietig geweest, ik wilde dat niet meer, ik wilde weer vooruit. Dames, geef de moed niet op, het kan! Ik weet hoe afschuwelijk het voelt als t mislukt en je droom niet uitkomt, probeer t los te laten. Allemaal heel veel succes en hoop dat mijn 'succesje' andere vrouwen hoop geeft! Jamilla

Hoi lieve allemaal, Ik ben weer terug van even weggeweest. Mijn god, wat een vreselijk verdrietige 2 weken heb ik gehad na die mislukte poging. Ik had echt niet gedacht dat het er zo in zou hakken zeg. Ik heb jaren geleden een depressie gehad en ik was/ben daar weer even terug. Niet echt een goed uitgangspunt voor de komende poging he. Gelukkig was ik 2 weken vrij en mijn vriend ook. We hebben alleen maar leuke dingen gedaan en dat heeft me wel geholpen, maar met vlagen komt dat verdriet en paniek weer terug.. Op advies van de psych neem ik nog een week vrij om wat steviger in mijn schoenen te gaan staan. Ik ga komende maand weer beginnen. Ik zou 7 okt ongesteld moeten gaan worden, maar vraag me af of dat zo is. Ik meet mijn temp iedere dag en heb nog geen eisprong gezien. Herkennen jullie dit? Zoveel hoop als ik in het begin had, zo weinig heb ik nu. Een soort zelfbescherming denk ik.. Ik merk dat ik in mijn hoofd meer bezig ben met ECD dan met IVF, omdat ik zo weinig vertrouwen heb en een plan B moet hebben voor mijn eigen rust. Ik heb na deze poging (in Blaricum) een intake in Isala Zwolle voor deelname aan de pilot Assisted Hatching. Ik overweeg dat voor mijn laatste, alles-of-niets poging. Hebben jullie daar een mening over? xjam

Dank je :) ja ik snuffel sinds kort hier rond, IVF rookie en net de eerste klap geincasseerd en niet al te beste vooruitzichten (10-15% kans), maar dat zullen velen van jullie hetzelfde hebben. In het kort: 41, verhoogd FSH (15+), eerste poging sinds vrijdag mislukt. Groot, groot verdriet. Ik mag direct door, al bij mijn volgende ms, begin oktober. Heeft iemand daar ervaring mee, zo snel? Ik krijg dezelfde medicijnen als vorige keer (decapeptyl en menopur 300) maar we gaan geen pil doen deze maand. De gyn wil me geen hoop geven, maar kan zijn, zegt ze, dat mijn follikels dan sneller en in grotere getalen in actie komen. Had er vorige keer 5, waar 4 eitjes uitkwamen en uiteindelijk 2 embryootjes 8 en 5 cellig, saampjes teruggeplaatst, maar helaas...Dat was voor mij dus een verrassend goede score (helaas :P), ik word jaloers van verhalen van 15 follikels enzo haha. Op heel veel meer moet ik niet rekenen. Door allerlei nare omstandigheden nooit over kinderen na willen/kunnen denken, maar nu is het idee dat wij misschien wel kinderloos blijven echt ondragelijk, dus ik blijf maar hopen op een goede uitkomst x jam

Hallo iedereen, Is deze thread bedoeld voor 45+ en voor t eerst IVF of is ie veranderd in een algemenere 40+ topic? Voordat ik een nieuwe start bedoel ik .. :)

@Hoopvol Ach ja...ik heb t gelezen, wat erg voor je en wat zul je je verdrietig voelen. Wat is het toch oneerlijk soms he? /hug Ik ben vanochtend voor het eerst niet huilend wakker geworden sinds vrijdag. Wel weer gekke IVF dromen gehad..Pijn verdwijnt dus wel langzaam, hoewel je dat niet kunt geloven als je er midden in zit Ik lees dat je een opleiding doet en dat je vind dat IVF niet te combineren is. Weet je dat zeker? En denk daar goed over na. Ik dacht dat namelijk ook (werk in mijn geval) maar ik heb toch besloten dat ik mijn IVF en evt toekomstige kindje heel veel belangrijker vind. Wat ik heb gedaan is best brutaal en toch wel spannend. Ik heb mijn baas de keuze gelaten: of je accepteert mijn IVF en de bijbehorende afwezigheid ivm echo's etc of je ontslaat me. Hij heeft voor het eerste gekozen waardoor ik zonder schuldgevoel en gedoe tijd kan besteden aan mezelf en aan mijn traject. Als ie me had ontslagen was dat jammer geweest, maar nog steeds van ondergeschikt belang. Succes met je voorbereiden op keuze van ziekenhuis en alles. @Yola. Ik kreeg ook Menopur, volgens gyn hoogste dosis, namelijk 4 ampullen = 300. Jij 2x 225, dus das meer...hoezo zou ze dan 300 als max gebruiken? Ik ben in Blaricum, fertiliteitskliniek. Op zich ben ik zeer tevreden, maar was toch een beetje teleurgesteld dat ze niet open stond voor Assisted Hatching en andere methoden.

Ach, wat verdrietig Hoopvol :( Maar kan toch nog goed komen, hopelijk zet t niet door. Maar dat voel je he, dat had ik ook. Maar ik blijf nog even voor je duimen. Gek, UIU..IUI is bij ons nooit ter sprake gekomen, zal me er eens in verdiepen. Wb alternatieve geneeswijzen, wat weet jij hiervan? Wat mij vandaag tijdens het gesprek met de gyn erg tegenviel is dat ze daar het nut totaal niet van inzag. Het is een loterij, niks meer en niks minder.. heb je geen enkele invloed op als je verder gezond leeft. Ik ben erg geinteresseerd in de Diethild methode, maar daar hoef ik bij mijn gyn niet mee aan te komen Succes meis, hou me op de hoogte @Yola, ik had je bericht over het hoofd gezien. dank je wel voor je oppepper! Je verhaal over uitstellen van kinderen klinkt herkenbaar..wat erg hoe dingen soms lopen he? Ik heb het vandaag nog over assisted hatching gehad, maar ook daar had mijn gyn geen vertrouwen in. Mag ik vragen bij welke kliniek jij bent? Ik wil namelijk wel verder gaan dan alleen de wetenschappelijke benadering. x jam

Dank je wel allemaal voor de reacties. Lot, mooi verhaal van jou, geeft me zeker moed. Hoopvol, ja dan zitten we een beetje in hetzelfde schuitje. Dank je wel voor je reactie :). Ik probeer heel erg mijn best te doen om geen spijt te hebben dat we niet eerder aan kinderen zijn begonnen, toen mijn eierstokken nog goed waren. Dat komt dnk ik ook omdat ik eigenlijk nog 'heel jong voel en doe' en er nooit bij stil heb gestaan dat mijn eierstokken dat niet zijn.. do I make sense? Vandaag gesprek met de gyn gehad. Tja, t ziet er best somber uit, ze geeft ons zon 10-15% kans op slagen, dat voelt als heel weinig. Ik wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, soms ben ik heel positief en soms ben ik dat niet.. Voor de volgende poging gaan we geen pil gebruiken, zoals bij de vorige poging. Dus ik mag bij mijn volgende ms alweer verder, zo begin oktober. De gyn wilde me geen hoop geven, maar wilde wel kijken of dit een beter aantal eitjes zou opleveren. Iemand hier ervaring mee? x Jam

Hoi allemaal, Ik loop zo met mijn ziel onder mijn arm, ik hoop dat ik mijn hart even kan luchten bij lotgenoten. Ik ben afgelopen vrijdag ongi geworden in mijn eerste IVF poging, 3 dagen voor de test. Ik had me daar helemaal niet op ingesteld. Ik ben 41, al bijna 3 jaar bezig een kind te krijgen. Ongeveer 9 maanden geleden is verhoogd FSH geconstateerd, maar mocht wel door voor IVF. Omdat alles zooo (voor mijn situatie) voorspoedig ging, 4 mooie en goede kwaliteit eitjes uit 5 follikels en daaruit 2 bevruchte emmy's die beiden waren teruggeplaatst. Mijn baarmoederslijmvlies was uitstekend volgens de gyn, dus ik had al een beetje voor mezelf ingevuld dat ik een hele goede kans maakte (ondanks het lage slagingspercentage voor 40+). En nu dus toch mislukt, ik ben al 3 dagen echt ontroostbaar aan het huilen en zooo bang dat kinderloosheid nu echt waarheid gaat worden. Tis net of de spanning van de afgelopen jaren er in 1 keer uit komt! Ik heb behoefte aan wat succesverhalen, een hart onder de riem, begrip van lotgenoten. Ik probeer me te bedenken dat het echt niet uitzonderlijk is dat het niet gelijk bij de eerste keer raak is en dat ik positief moet blijven voor de volgende poging. Maar ik voel me zo verdrietig dat dat dus niet echt lukt..Ik voel me een mislukte vrouw en ben na al die jaren de hoop aan het verliezen dat ik ooit nog een kindje in mijn armen zal hebben.. x Jam

Maak mij maar rood. De menstruatie is in volle hevigheid losgebarsten vannacht, incl stukjes slijmvlies. Het afbrekingsproces is duidelijk begonnen. Lijkt mij dat testen geen nut meer heeft. Tis over en sluiten voor mij, wat een verdriet. Succes iedereen, hoop dat het beter uitpakt voor de rest van de wachters

Ik voel me zo verdrietig, ik doe echt mijn best om positief te blijven maar t lukt me niet. De bloeding is nog steeds bruinig en niet helder, maar het wordt wel meer en ik vertrouw die kramp niet. Het voelt steeds meer als een menstruatie. Hoewel ik nooit bruin bloed heb gehad tijdens mijn ms. Ik vroeg me af: er zijn er bij mij 2 teruggeplaatst, een 8 en 5 cellige, zou het kunnen zijn dat deze bloeding door het sterven van 1 van de 2 embryo's komt en dat ik nog wel zwanger ben van 1? Ik probeer steeds de woorden van de gyn te herhalen dat het niet perse slecht nieuws hoeft te zijn en ik probeer te denken aan de ervaringen van mijn zusje die dit ook heeft gehad, maar wat goed afliep, maar sjezus ik kan niet ophouden met huilen @Jolanda80, hoe gaat t met jou?

@jolanda80:ik voel heel erg met je mee.. die onzekerheid is killing en maakt je zo verdrietig. Je zou willen dat je wat positiever kon zijn, maar dat lukt niet altijd he Mijn bloeding is nu, een paar uur later, wel iets erger geworden, maar de kleur is nog steeds donkerbruin, maar het is wel wat vloeibaarder. De ongi kramp blijft...Ik heb er een heel heel slecht gevoel over. Heb inmiddels de gyn gesproken en die zegt dat het nog niks zegt en dat ik moet afwachten. Volgens haar hebben IVF vrouwen daar sowieso meer last van en kan t een innestelingsbloeding zijn. Ik mag zondag al thuis testen. Maar ik weet t niet hoor, t voelt gewoon als menstruatie. Heb ook weer pijn in mijn borsten, niet constant, maar steken af en toe Aan de andere kant, ik sprak net mijn zusje die 2 natuurlijke bevallingen heeft gehad en die heeft ook gedurende haar 2 zwangerschappen meermalen bloedingen gehad, en niet eens alleen bruin bloed. Ik wou dat ik kon slapen tot maandag :( ik voel me echt zo bang. Zou er dan van de 2 emmy's helemaal niks over gebleven zijn? Ik had echt hoop, want voor mij waren de belangrijkste hobbels genomen: de hoeveelheid en kwaliteit van de eitjes waren tegen de verwachting in heel goed. De gyn gaf mij complimenten over de kwaliteit van mijn baarmoederslijmvlies en daardoor ging ik denken dat innesteling misschien wel niet zo'n probleem zou zijn... nou wel dus :(

@mijnbaby: ik heb 28/8 een tp gehad en mag maandag komen testen. Ik heb al een dag of 4-5 een soort ongi pijn, maar anders dan normaal, het is meer mijn schaambeen wat zeer doet en aan de zijkant daarvan. Ben zo bang :(

O nee! O nee! O nee! Sinds vanochtend een beetje bruin bloed :((( Grote paniek hier

@Liesjuh Ja daar twijfel ik dus over, eerder testen of niet. Dit is mijn eerste keer dus heb geen ervaring. Lees hier wel dat dat mensen dat doen. Weet niet of ik durf, vind t zooo eng, ben zo bang dat t neg is.. Wat ik zo moeilijk vind aan t wachten is dat je jezelf helemaal gek maakt. Zo heb ik sinds gisterochtend pijn in mijn onderbuik, menstruatieachtige pijn, maar veel lager en toch ook anders. Eigenlijk achter mijn schaambeen en een beetje uitlopend naar de linkerkant richting mijn lies. 'Scherpere' pijn als menstruatie pijn, dat noem ik 'zware' pijn. Natuurlijk direct superbang dat ik ongi ga worden, maar ik heb nooit last gehad van menstruatie de dagen voor het doorbrak. Mijn cyclus is altijd heel regelmatig geweest, nooit van te voren pijn, altijd snachts begonnen en dan alleen dag 1 last ervan. Maar wel vannacht vanaf 02:30 wakker gelegen omdat ik zo verdrietig en bang was ongi te worden en dat alles mislukt was..Vandaag is de pijn aan t eind van de dag wel veel minder geworden Ik heb ook vanaf dag 2 na de tp enorme pijn in mijn borsten gekregen, dat is nu ook veel minder geworden. Zou dat door de pregnyl kunnen komen? Ben zo bang dat ik toen wel zwanger was en nu niet meer ofzo... Aaah, ik ben zo'n beginneling hehe Ik huil ook ongeveer 2 keer per dag, bij t minste of geringste, wil t ook niet 'ophouden', t moet er gewoon uit.. is dat normaal bij deze behandeling? vragen, vragen, vragen :)

Jeetje joh, ik vind t zo erg voor degene die rood zijn geworden. Wat zijn jullie dapper dat je dit keer op keer probeert! Respect. Dit is mijn eerste IVF, maar ik moet er nu al echt niet aan denken als ik ongesteld ga worden. Wat een verschrikkelijke teleurstelling moet dat zijn, ik voel echt met jullie mee. Ik denk dat ik ongeveer ieder uur op het toilet ben om t te checken. Dan voel ik een krampje en dan denk ik dat t zover is.. Voelen wij IVF meiden eigenlijk dezelfde zwangerschapssymptomen/kwaaltjes als 'normale' vrouwen inde beginfase? Of spelen de IVF hormonen bij ons ook een grote rol? x jam