We zijn eindelijk de auto aan het wassen! Oepsie...maar daar zijn wij zeer zeer zeer slecht in. Denk dat het wel een jaar geleden was!
Even iets pijnlijks..
Misschien dat sommigen dit niet weten. Maar sinds november 2012 heb ik al geen contact meer met mijn ouders!
Laten we zo zeggen ik heb zeer moeilijke dominante ouders. Hier in het dorp zijn mijn ouders niet bekend maar berucht. Mensen zijn bang voor mijn vader. Echt letterlijk.
Mijn broer heeft al 3 jaar geen contact meer met ze.
Hun kleindochter (dochtertje van mijn broer), Hebben ze dan ook nooit gezien. Ze wordt deze maand 3.
Mijn man en ik hadden bepaalde voorwaarden waarmee wij met hun kunnen omgaan. Zodat wij en de kinderen niet onder hun zouden lijden.
Klinkt hard, maar ze zijn zeer overheersend en dwangmatig en egoistisch. Daarin moeten wij ons tegen hun beschermen zonder er zelf aan onder door te gaan.
Hiermee konden mijn ouders niet leven! En verbroken contact.
Nu hoorde ik vorige week van mijn tante (zusje van mijn moeder). Zie haar zelf als grote zus. Wij schelen minder jaren dan zij en mijn moeder. maar goed dat terzijde....Ik hoorde dat mijn moeder er langzamerhand aan onder doorging dat ze haar kleinkinderen (en mij?) niet zag.
In een opwelling van medelijden heb ik haar gebeld. Haar verteld dat de deur nog steeds open stond maar wel op onze voorwaarden.
Maar nu is het het geval...ze was blij om wat te horen...zou er over nadenken. Belletje was op woensdag, heb nog steeds niets van haar vernomen.
Nou dat doet mij zeer, heel veel zeer. En maar roepen naar de buitenwereld dat wij wreed zijn en de kleinkinderen bij hun weghouden!
Wie doet nou wat?!!
Ze doen dit toch zichzelf aan.
Het enige wat wij wilden was geen oppas/logeerpartijtjes.
Wel bezoekjes maar niet te vaak.
Dit alles om ruzie en spanningen te voorkomen.
Zekers nu op dit moment en misschien ooit...ooit in de toekomst! Maar nu niet!
Eerst vertrouwen weer krijgen.
Maar nee hoor zij willen alles.
En wij willen rust, geen geruzie, geen spanning!
Is heel raar ik heb ouders een moeder een vader maar ook weer niet! In zekere zin ben ik wees!
Klinkt hard en misschien doe ik iemand zeer die inderdaad geen vader of moeder meer heeft. Sorry daarvoor!
Maar ik heb ouders die geen ouders zijn!
Ze hebben op mijn hart getrapt, op mijn ziel.
Ik sta alleen in deze wereld, maar gelukkig wel met steun van mijn super lieve man. Mijn man die een lot uit de loterij is!
Mijn ouders zeiden altijd toen ik zo zwaar was. Als jij zo dik blijft dan wil geen man je! Je zult altijd alleen blijven.
Nou....pffff...mijn man leerde ik kennen op mijn dikst! En hij is super! Hij is mijn held.
Door hem ben ik langzaam in mij zelf gaan geloven!
Mijn ouders hebben me in de steek gelaten, vervangen voor het oppervlakkige voor de buitenwereld. Ze kennen me eigenlijk geeneens.
Nu is het bijna een jaar geleden. Een jaar geleden dat ik in het ziekenhuis lag met weeenremmers. Ons kleintje was bijna gekomen. Maar mijn ouders waren ver te zoeken!
Hun reactie "Ach....dat veranderd de zaak toch niet, als wij langskomen!" Dit doet mij zo zeer. Het snijdt nog steeds door mijn ziel.
Maar goed en zo zijn er veel en veel meer dingen die er gebeurd zijn!
En nu ga ik verder met mijn leven. Ze kunnen me de pot op. Ik heb ze niet nodig!
Ga nu genieten van het zonnetje!
Shanna