Ik breek even in in jullie topic.
Ik lees actief mee op het forum, maar omdat mijn zwangerschap tot nu toe erg turbulent verlopen is heb ik niet meegeschreven. Nu las ik jouw verhaal Happinez en wellicht kan ik wat vragen van je beantwoorden. Wij hebben afgelopen week een embryo reductie laten doen, wel om een hele andere reden. Mijn verhaal is erg heftig dus meiden die daar slecht tegen kunnen (wat heel begrijpelijk is) kunnen het misschien beter even overslaan...
Begin april kwamen we er achter dat ik zwanger was van onze eerste IVF poging na de geboorte van onze dochter. We hadden deze poging in DD gedaan en 2 embryo's laten terugplaatsen. Met 7 weken had ik de eerste echo en tot onze verrassing (je houdt er wel rekening mee, maar toch) waren het er 2. De arts zei wel meteen dat we rekening moesten houden met een vanishing twin, omdat 1 embryo een week achterlag in groei. We mochten 12 dagen later weer terugkomen voor een echo. Tot ieders verbazing was de kleinste embryo gewoon doorgegaan met groeien, het liep nog wel steeds achter maar groeide wel. Geen reden tot zorg zei de gynaecoloog. Ik maakte me vanaf het begin wel veel zorgen om de kleinste baby, maar op een gegeven moment begon ik er vertrouwen in te krijgen, toen heb ik zelfs 2 babypakjes gekocht voor ze. Dus toen ik weer een controle had met 16 weken verwachte ik eigenlijk niets ergs meer. (de controles waren gewoon in ons lokale ziekenhuis)
De gynaecoloog was lang bezig met de echo, aan het meten en dingen in aan het voeren op de computer. Toen de echo klaar was zei ze dat ze ons door zou sturen naar Nijmegen, want de kleinste baby lag onder de minimale groeicurve. Dat was op een vrijdag en die donderdag erna konden we terecht in Nijmegen. Daar werd een uitgebreide echo gemaakt en werden onze ergste vermoedens waarheid. Het kleinste kindje (een meisje) had een zeer ernstige aandoening, trisomie 18 en dit is een aandoening die niet met het leven verenigbaar is. Ze zou de geboorte kunnen halen en overleven, maar na de geboorte zou ze sowieso niet lang leven. Sindsdien is het een grote emotionele rollercoaster geweest. Het andere kindje, een jongetje, is voor zover we nu weten gelukkig wel gezond.
We mochten zelf beslissen wat we wilden doen, de natuur zijn gang laten gaan met als risico dat het meisje geboren zou worden en zou moeten lijden, of een embryoreductie waarbij er een risico was dat het met het andere kindje ook mis zou gaan. Dit was echt de aller moeilijkste beslissing van ons leven, we wisten het gewoon niet. Er was geen "beste" oplossing. Uiteindelijk hebben we toch voor de reductie gekozen, deze heeft afgelopen maandag plaatsgevonden in Nijmegen. Het was verschrikkelijk om mee te maken. Lichamelijk ben ik wel wat gewend en was het goed te doen, maar emotioneel echt heel naar, dat zal nog wel een tijd nodig hebben om te slijten.
Ik hoop niet dat ik het moeilijker heb gemaakt voor je Happinez, maar als je vragen hebt over hoe de ingreep in zijn werk gaat etc dan mag je me een pb sturen. Bij ons in het ziekenhuis is aangeboden om met maatschappelijk werk te gaan praten om alles goed op een rijtje te kunnen zetten. Qua ziekenhuis is Leiden gespecialiseerd in meerlingen, maar het kan dus ook in andere academische ziekenhuizen. In ieder geval heel erg veel sterkte gewenst met je keuze.
Aanstaande donderdag hebben we een 20 weken echo van het jongetje, dus we gaan duimen dat er nu goed nieuws komt!