Hallo,
Mijn naam is Petra (net 27), het kost mij grote moeite om in contact te komen met andere mensen die mijn verhaal echt snappen... Dit komt omdat ik door mijn verleden heel bang ben voor "vreemde" mensen...
Ik hoop dat het me lukt om me hier wat open te stellen en dat ik de kracht vind om verder te gaan met alles...
Mijn verhaal begint in 2008... Ik leerde in dat jaar mijn huidige partner kennen en we waren gelijk helemaal gek op elkaar... Het probleem was dat hij uit een eerder huwelijk al twee kinderen heeft en een tijd daarvoor met zijn ex had besloten om een sterilisatie te ondergaan. Mijn droom was altijd om een heel elftal aan kinderen te hebben en het liefst nog reservespelers erbij ook, maar die droom leek met hem weg te gaan...
Ik heb lang nagedacht over wat ik wilde, maar mijn gevoelens voor hem waren (en zijn nog steeds) zo sterk dat ik het allemaal voor lief nam...
Hij vertelde mij dat hij een hersteloperatie kon ondergaan en dat daardoor de kans op kinderen weer aanwezig was. Ik durfde weer te gaan dromen en de hersteloperatie werd gepland. De hele operatie is goed gegaan en wij zijn gaan proberen om zwanger te worden. Helaas lukte dit niet... Het bleek dat het sperma van mijn partner totaal niet bewoog, dus natuurlijk zwanger worden zat er voor ons niet in...
Aan het einde van 2008 zijn wij toen begonnen met onze eerste IVF poging... De dokters probeerden ons gerust te stellen door te zeggen dat ik nog jong was en dat alles wel goed zou lopen... Uit deze poging zijn 2 embryo's gekomen en de eerste werd gelijk teruggeplaatst. Maar ik werd ongesteld... Dus een hoop verdriet, want deze keer was het mislukt...
De tweede embryo heeft een hele tijd in de vriezer gelegen. Mijn partner en zijn ex lagen (en liggen nog steeds) continue overhoop. Zij houdt de kinderen bij hem vandaan en wil nergens aan meewerken... Door de stress die dat opleverde, besloten wij om alles even uit te stellen, ik was toch nog jong, dus dat was het beste voor iedereen...
In december 2009 heb ik één dag last gehad van gigantische krampen, ik kon niet meer lopen of normaal praten. Alleen maar op mn bed liggen in de foetushouding en lijden totdat ik in slaap viel. De dag daarna werd ik ongesteld, dus ik dacht dat het daaraan lag en maakte me er verder geen zorgen over...
In de zomer van 2010 kwamen deze krampen terug, twee tot drie dagen per maand lag ik kreunend en huilend op bed en dacht ik dat alle ingewanden naar buiten werden geduwd, ik werd er echt knettergek van.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan en die dacht aan een prikkelbaar darm syndroom. Doordat mijn moeder vroeger een vleesboom heeft gehad en haar baarmoeder en eierstokken heeft moeten laten verwijderen, wilde ik voor de zekerheid een doorverwijzing naar de gynaecoloog. De dokter vond dit niet perse nodig, maar gaf me toch een doorverwijzing.
In het ziekenhuis kwamen ze erachter dat ik kleine cysten op mijn eierstokken had, ook wel bekend als endometriose. Ik moest een week later terugkomen, om te kijken hoe alles zich ontwikkelde. Na een week waren die kleine cysten veranderd in een cyste zo groot als een kiwi en één zo groot als een tennisbal. En daar zaten nog kleine cysten omheen. Een operatie was onvermijdelijk, maar het was de bedoeling dat ze er wel voor zouden zorgen dat mijn baarmoeder en mijn eierstokken zouden blijven zitten, dit in verband met onze grote wens voor kinderen.
In januari 2011 ben ik geopereerd, een dagopname met een kijkoperatie. Bloednerveus was ik daarvoor, maar het moest gebeuren. De dokter kwam na de operatie vertellen hoe het was gegaan. Hij had van mijn buikwand meerdere "haarden" afgehaald en had de cysten van mijn eierstokken gehaald. Dit was niet makkelijk, want mijn eierstokken waren achter mijn baarmoeder aan elkaar verkleefd.
Nu maakte het niet meer uit dat ik nog jong was en ondanks dat het sperma van mijn partner weer beter was geworden en hij weer ijverige zwemmers had, was er totaal geen sprake meer van een natuurlijke zwangerschap. Mijn lichaam was in één keer dat van een oud persoon... Ik mocht geen natuurlijke cyclus meer hebben. Ik moest spuiten gaan zetten voor een kunstmatige overgang en als mijn lichaam opgeknapt was door met IVF.
De terugplaatsing van de nog ingevroren cryo liep uit op niks. Dus wederom in de malle molen van spuiten en tabletten en uiteindelijk de punctie. Ondanks dat ik het heel zwaar had en een behoorlijke overstimulatie, kwam het ziekenhuis toch met goed nieuws. Er waren 13 embryo's ontstaan! Wat waren wij blij! En de eerste terugplaatsing ging ook zonder problemen. Helaas werd ik toch weer ongesteld en kregen we een week later een brief binnen waarin stond dat maar 2 embryo's uiteindelijk waren ingevroren, dat was een klap op een klap.
We zouden een maand later opnieuw een terugplaatsing hebben, maar omdat de stimulatie zoveel van mij had gevergd, besloten we om het uit te stellen tot na de kerst. Dan zouden we rond de kerstdagen ook niet met die spanning zitten of met een teleurstelling. Tot die tijd zou ik gewoon de pil doorslikken, want dat vonden de artsen beter dan wederom een kunstmatige overgang.
14 janauri van dit jaar begon ik spontaan te bloeden, ondanks dat ik de pil slikte. We hebben toen 17 januari het ziekenhuis gebeld voor het voortzetten van onze behandeling. Stoppen met de pil en wachten totdat de ongesteldheid helemaal door zou zetten. Dan beginnen met progynova. Dag 1 was 19 januari, dag 13 voor een echo en dag 17 de terugplaatsing. Dus gisteren (31 januari) zijn wij teruggegaan naar het ziekenhuis voor een echo. Kijken of het baarmoederslijmvlies al dik genoeg was. Dit bleek niet het geval, maar dat was niet zo'n probleem. Maar nu kreeg ik gister ook te horen dat er wederom een cyste zit op mijn linker eierstok. En de rechtse eierstok kon ze niet vinden.
Volgende dinsdag (7 februari) moet ik terug naar het ziekenhuis, zodat een andere gynaecoloog kan bekijken wat er aan de hand is en of de IVF door kan gaan... Vorige keer was de cyste na een week ook giga gegroeid, dus ik hou mijn hart vast... Weet niet wat me staat te gebeuren... Misschien kan ik op dit forum blijven, of misschien moet ik door naar een forum voor vrouwen die geen kinderen meer kunnen krijgen... Mijn hoop is om hier te kunnen blijven... Maar het wordt weer afwachten... Een week vol spanningen en de ergste gedachten die door mn hoofd spelen... Ik hoop volgende week met goed nieuws te kunnen komen...
Groetjes Petra
