blue_fairy

In het begin geen van beiden; heb via het Freya forum een oproep gedaan en zij reageerde heel fijn. Vorig jaar maart was dat. Eerst hebben zij nog IUI en IVF geprobeerd, nu een jaar later dus ECD. In zo'n jaar bouw je wel een band op.

Ohhhh dames hier draaien de duimen ook overuren voor jullie!! Ik hoop het zo! Ik vind jullie allemaal zo moedig, enorme doorzetters! Dat wachten en de stress is gewoon al vreselijk en jullie zijn vaak al zo lang bezig. Dat het zo oneerlijk verdeeld moet zijn he... bah! Wbt de stress; ik las van de week een artikel over een onderzoek dat stress geen invloed heeft op zwanger worden danwel blijven. Roken wel. Alcohol ook. Stress niet. Dus stressen over de stress hoeft niet. @Misa: gefeliciteerd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! @Gebee: koester die suikerkruimel :) wat een leuke beeldspraak van de arts! @Glitter; hoop dat er een bevruchting is @Lucia; hoe gaat het vandaag met jou? @Marco; bijzonder inderdaad, een man die meeschrijft. :) Jullie hebben ook al een pittig traject achter de rug met PGD. Wij zijn die dans ontsprongen; onze oudste dochter heeft een genetische leverziekte en wij hebben genetische testen gedaan om te zien of wij dit hadden doorgegeven of dat het bij haar spontaan was ontstaan. In ons geval gelukkig het tweede, maar mijn oudste dochter zal zelf later wel het PGD traject in moeten. :( @Cochanel: heel veel succes dinsdag. Jeetje 24 eicellen (dat zal een pittige punctie zijn geweest :( ) en dan 3 over en nog 1 kwijt ook. Door een fout in het ziekenhuis? Heel veel geluk toegewenst! @Moki: virtuele knuffel voor jou @Emsie: :( ook een dikke virtuele knuffel voor jou Nog iets meer dan een dagje dan is de eerste wachtweek voorbij voor het wenspaar waar ik aan doneerde. Pfoe spannend zeg. Alles wat jullie noemen, noemt zij ook. Er valt echt geen peil op te trekken he.... :( :goodluck::gekruiste vingers 2 mijn duimen draaien door!!!

Ik vond het zelf een kleine moeite. 3 weken prikken was makkelijk, had nergens last van. Alleen de laatste 3 dagen wat gevoelige buik (ik had 22 follikels), de punctie was goed te doen, ook al was de rechter erg gevoelig. Die gyn heeft best ruw gedaan omdat de rechter eierstok steeds verschoof. 2,5 dag superrustig gedaan en sinds gisteren weer bukken en opruimen. Gister weer gedweild, geen last. Maandje ongemak om iemand met al jaren pijn en verdriet te helpen. Ik heb het graag gedaan. Ik heb altijd de Kruidvat testen gebruikt. Lekker goedkoop en heel erg gevoelig.

hoop dat het deze keer weer net zo is als met je zoon moki!!! *duimen draaien*

Hoi Nijntje, Misschien helpt mijn ervaring: ik ben normaal gesproken erg beinvloedbaar door hormonen e.d. Maar van de decapeptyl en de gonal f heb ik geen last gehad. Wat is fostimon voor een middel? Ik deed altijd: dopje eraf, huidplooi pakken. Ogen dicht, 1 2 3 prik! En pas opendoen als de naald erin zat. Dan heeeeeeeel rustig leegspuiten, deed ik zeker 3 minuten over. Kan evt je man/vriend het prikken bij je doen? Decapeptyl legt je cyclus plat, dus daar krijg je geen overstimulatie van. Verder houden ze overstimulatie goed in de gaten in het ziekenhuis. Het heet officieel ovariele hyperstimulatie syndroom. Bij IVF zijn ze nl sowiezo je eierstokken aan het overstimuleren; normaal gesproken komt er maar 1 eicel vrij en nu willen ze er door stimulatie meer tegelijk laten rijpen. Ik had met 22 follikels hier behoorlijk kans op. Ik heb heel braaf de tips gevolgd mbt goed drinken na de punctie (2 a 3 liter) en rustig aan doen. Tijdens de behandeling hebben ze het hier niet over OHS gehad, pas na de punctie. Toen kreeg ik er ook een folder over mee. Het OHS ontstaat doordat de aangeprikte en leeggezogen follikels zich direct weer vullen met bloed en wondvocht en je dan vocht vast kan gaan houden. Dat vocht wordt onttrokken aan je bloedbaan, waardoor je bloed stroperig wordt. Hierdoor kan dan die bloedprop ontstaan. Wat, nogmaals, zeldzaam is. Ook is het niet in 1x zover: er zijn eerst nog behoorlijk wat symptomen dus je kunt op tijd ingrijpen. Dus volgens mij is er nu nog helemaal niets voor je aan de hand omdat je nog maar net met stimulatie bent begonnen. Verder is het heel zeldzaam en wordt je echt goed gecontroleerd ook!

Hallo allemaal, Ik schrijf al een tijdje af en toe mee in het punctie en eiceldonatie lijntje. Ik ben eiceldonor. Afgelopen donderdag punctie gehad, gisteren was de terugplaatsing bij de ontvangster. En echt serieus.... ik ben misschien wel net zo ongeduldig en nerveus als zij! 15 april mag ze testen! Allemaal heel veel succes en sterkte! Emsie; heb je al getest? Misa en Lucia; een streepje is een streepje! Ik hoop dat ze komende week heel stevig en donker worden, die streepjes! Dat jullie emmy's zich maar goed ingenesteld hebben en de komende 36 weken zich niet verroeren!!

Hoihoi, Mijn punctie is ook best goed gegaan! vooraf 1000 mg Paracetamol en 1000 mg diclofenac. Tijdens morfine (snelwerkend, rapifen). Had links 13 follikels en rechts 9. Ik was erg nerveus van tevoren en dacht; doe de linker maar eerst, die was bij de echo's wat gevoelig. Geen centje pijn. Arts en assistent waren zo ontzettend rustig, begrijpend, supergoed met uitleggen en geruststellen. Toen rechts, die was wel pijnlijk! Nog halve dosis morfine erbij gekregen maar dat hielp amper. Doordat er minder follikels waren en de eierstok minder groot was, versprong hij steeds. Met het zoeken/porren deed ze me op een gegeven moment zoveel zeer dat ze 1 follikel heeft laten zitten. Uiteindelijke oogst: 22 eitjes! Gisteren waren er 6 8-cellige embryos en 1 ontelbaar cellig. De ontelbaar cellige is gisteren dan ook teruggeplaatst bij de ontvangster. De andere 6 waren vandaag ook supergoed doorgedeeld en zijn alle 6 ingevroren. Ik heb het 2,5 dag heel erg rustig aan gedaan, maximale pijnstilling (paracetamol en diclofenac) gebruikt. Sinds gistermiddag helemaal geen pijnstillers meer gebruikt en voel me prima al is mijn buik nog een pietsie gevoelig. Nu nog 14 dagen wachten tot de ontvangster testen mag.... spannend!

Ik heb een lift maar de kofferbak is al open en nog voor de helft gevuld. De lift geldt nog 3 weken. Ik woon in noord NL.

Pfoe Juul, wat een BV verhaal! Wat fijn dat je uiteindelijk goed bent geholpen, voeden met pijn is geen pretje brrr Uiteindelijk; omdat de schrijnende verhalen me zo aan het hart gingen dat ik wilde helpen. Dat begon toen ik zelf 21 was en dolgraag kinderen wilde. Ik was klaar met de PABO en getrouwd en een mooi huis met een vent met een goede baan die ik van tevoren mijn kinderwens duidelijk had gemaakt. Maar hij wilde niet. 4 jaar heb ik op hem gewacht, toen zijn we uiteindelijk gescheiden. Begrijp me goed; die situatie komt niet in de buurt van jarenlang proberen en dat het lichamelijk niet lukt. Maar ik voelde me toen wel behoorlijk klote. En zijn zus kreeg in de tussentijd twee kinderen en hield me overal buiten. Ik kwam mijn huidige man tegen en kreeg daarmee een schoonzus. Zij kreeg te horen dat ze in de vervroegde overgang was, op het moment dat ik net 4 weken zwanger was van onze oudste (die morgen 4 jaar wordt!) Ik herinnerde mijn eigen pijn dus voor haar heb ik vanalles uitgezocht. Met IVF had ze geen kans meer, het was afgelopen zeiden de artsen. Ik heb toen zelf aangeboden voor haar donor te zijn. Dat wilden ze uiteindelijk niet (ik weet trouwens niet waarom niet, maar dat doet er uiteindelijk niet toe). Maar goed toen had ik al goed 2,5/3 jaar aan het idee kunnen wennen, alles goed kunnen overdenken en was onze jongste ook geboren. Bij het zoeken naar informatie over eiiceldonatie en het proces en hoe dat dan allemaal gaat en werkt, kom je zó ontzettend veel schrijnende verhalen tegen. Ik kreeg ook berichtjes van (wanhopige) vrouwen. Er was en is zoveel leed. Dus ik besprak het met mijn man, wat hij ervan vond. En hij stond en staat er helemaal achter als dit iets is wat ik doen wil. Dit dus kenbaar gemaakt, ik kreeg nog meer berichten en verzoekjes. Ik ben toen gaan mailen en met 1 vrouw klikte het direct heel goed. Zij is nu 33 en in de vervroegde overgang en ook al een tijd bezig om zwanger te worden. Dat vind ik zo vreselijk.... Dan heb je gewoon nooit een kans gehad.... Veel emailcontact, whatsapp, elkaar ontmoet, het klikte heel goed. Ze hebben eerst nog 2x IUI en 1x IVF geprobeerd (ze waren al een paar jaar bezig, maar dat ziekenhuis zei dat er 'niks aan de hand' was). En sinds november zitten we in het eiceldonatie proces. Gesprek met de arts, psychische screening, januari planningsgesprek en echo en ik heb afgelopen zondag de eerste spuit Decapeptyl gezet. Bizar vond ik dat wel en ik had toch wel een beetje de 'bibbers' van "is dit nou echt wat ik wíl doen?". Maar nu zijn we 4 dagen verder en ik merk tnt niks van de Decapeptyl. En ik denk maar zo; over 3 weken is alles alweer achter de rug en is zij hopelijk heerlijk zwanger. :)

Dag Dames, ik zocht op google op 'punctie' en vond dit onderwerp. Wat fijn om de ervaringen te lezen! Als het goed is heb ik rond 25/3 een punctie. 3/3 begin ik met Decapeptyl. Ik doe dit niet voor mezelf, ik ben eiceldonor. Ik ben wel wat nerveus voor de punctie, zijn er meer positieve verhalen? Ik heb de kwestie van pijnstilling expres uitvoerig met de arts besproken. Van tevoren een kalmeringsmiddel en 1000 mg zetpil Paracetamol. Pcm werkt bij mij altijd prima, neem voor hoofdpijn soms een halve, dus in 1000 mg heb ik wel vertrouwen. Tevens is er tijdens de punctie een mogelijkheid voor morfine vertelden ze me. De behandeling is in het UMCU. Wie heeft ervaring met dit ziekenhuis?

Pulletje bedankt voor je advies! Ik zit een hoop te overwegen, ook gekende of anonieme donatie en mijn gevoel geeft meer voorkeur aan gekende. Vooral omdat anonieme donatie toch niet echt anoniem is omdat de kinderen als ze 16 zijn geworden de gegevens van de donor op mogen vragen. Ik kan me voorstellen dat kinderen het eerder weten zullen, het lijkt me net als adoptie iets wat je je kind op een bepaalde leeftijd vertelt, ver voor hun 16e. Als ze eerder vragen hebben zou ik ze antwoorden gunnen. Maar dat zijn ook vragen die ik wil stellen in het proces/traject van donor worden. Hoe dat in de praktijk gaat. Ik twijfel of het juist is dat de BV de groei van eitjes remmen zou. Dit is volgens alleen de eerste paar maanden na de bevalling het geval, mits je volledig BV geeft en nooit meer dan 6u tussen voedingen zit. Dan kan BV als anti conceptie werken omdat er geen eicel rijpt. Maar dat geldt niet voor alle vrouwen, zoveel die al in de 3e maand weer vruchtbaar zijn ondanks volledige BV etc. Ik verwacht eerder dat het andersom werkt: dat de hormonen die de eitjes doen rijpen een negatief effect hebben op de BV-productie en wellicht dat de hormonen en hulpstoffen overgaan in de moedermelk. Ik stop pas met voeden als de kleine meid zelf aangeeft niet meer te willen en het is nu niet te voorspellen wanner dat zal zijn. Maar dat betekent natuurlijk niet dat er al heel wat voorwerk kan gebeuren!

Dag allemaal, Ik ben hier om me (verder) te oriënteren op eiceldonatie, als donor, niet als acceptor. Ik zal me even kort voorstellen: Ik ben C.hrista, 29 jaar, getrouwd met R.udie en wij zijn de ouders van 2 meisjes van nu bijna 3 jaar en 10 maanden. In onze omgeving is er iemand die onvruchtbaar is en voor haar had ik me ingelezen in eiceldonatie. Ik heb haar en haar man een paar keer aangeboden donor te zijn, maar er niets meer van gehoord. Omdat ik begrijpen kan hoe sterk een kinderwens kan zijn en omdat ik gezegend ben met twee superlieve meiden, gun ik het een ander ook met heel mijn hart. Daarom wil ik eiceldonor zijn. Mijn man staat hier ook volledig achter. Het enige voorbehoud wat ik heb is dat de jongste nog borstvoeding krijgt en ik niet weet of dit samengaat met een behandeling. Maar voor je in een traject zit ben je verwacht ik zo minimaal een half jaar of jaar verder. De oudste heb ik 20 maanden gevoed en ik denk dat het bij deze ook zoiets zal zijn. Verder weet ik niet zo goed hoe nu verder. Meld ik me aan bij een ziekenhuis? "Hallo ik wil wel doneren!" Of is er een donorbank oid. Of gaat het juist via fora als dit? Waar begin ik? Ik hoop hier meer mensen te vinden die eiceldonatie hebben gedaan. groetjes, Ch.rista

Dag allemaal, Ik ben hier om me (verder) te oriënteren op eiceldonatie, als donor, niet als acceptor. Ik zal me even kort voorstellen: Ik ben C.hrista, 29 jaar, getrouwd met R.udie en wij zijn de ouders van 2 meisjes van nu bijna 3 jaar en 10 maanden. In onze omgeving is er iemand die onvruchtbaar is en voor haar had ik me ingelezen in eiceldonatie. Ik heb haar en haar man een paar keer aangeboden donor te zijn, maar er niets meer van gehoord. Omdat ik begrijpen kan hoe sterk een kinderwens kan zijn en omdat ik gezegend ben met twee superlieve meiden, gun ik het een ander ook met heel mijn hart. Daarom wil ik eiceldonor zijn. Mijn man staat hier ook volledig achter. Het enige voorbehoud wat ik heb is dat de jongste nog borstvoeding krijgt en ik niet weet of dit samengaat met een behandeling. Maar voor je in een traject zit ben je denk ik zo minimaal een half jaar of jaar verder. De oudste heb ik 20 maanden gevoed en ik denk dat het bij deze ook zoiets zal zijn. Verder weet ik niet zo goed hoe nu verder. Meld ik me aan bij een ziekenhuis? "Hallo ik wil wel doneren!" Of is er een donorbank oid. Of gaat het juist via fora als dit? Waar begin ik? Ik hoop hier meer mensen te vinden die eiceldonatie hebben gedaan. groetjes, Ch.rista