Meiske74

Hallo Anne Ik kan me voorstellen dat jullie de ziekenhuizen helemaal beu zijn!!! er op vertrouwen dat jullie mannetje er geen hinder van zal ondervinden, gelukkig heeft zijn er nog 2 kindjes om hem heen en hoeft zich geen moment alleen te voelen. Rust.. wat een woord he, met de tijd zal dat gevoel van rust wellicht gaan komen, nu heb ik geen moment van rust in mijn lijf of in mijn hoofd. Ben blij met dit forum en met het lotgenotencontact. lieve groeten Babeth

hallo dames Marli, bedankt, we hebben er vele reacties op gekregen, het voelt goed, dwz. dat we op deze wijze aan iedereen hebben laten weten dat ze geboren en helaas overleden zijn. Anne, nu is het helder, heel erg dat er bij jullie 1 kindje tijdens de zwangerschap overleden is en heel mooi dat er 2 gezond op de wereld gezet zijn. Is de tweeling die de zwangerschap goed doorgekomen is een-eiig? Lijkt me met name voor een een-eiige tweeling vreselijk als er 1 kindje overlijdt. Bij ons kon er inderdaad geen kindje gespaard worden, we hgebben het wel even gehoopt maar het was overduidelijk dat dat niet ging. lieve groeten Babeth

Hallo Lisette Pregnyl is na 10 daen uit je bloed... Van harte gefeliciteerd!!!! lieve groeten Babeth

Hallo dames gezien de uitslagen denken wij ook nog steeds dat we bij een volgende poging voor 2 embryos gaan maar goed, wellicht veranderen we alsnog van mening na contacten met diverse artsen. Maar gezien de huidige enquete is de zijn er beduidend meer innestelingen van 1 dan van 2 na een dubbele tp. Anne, mij is jullie situatie niet geheel duidelijk, begrijp ik het nu goed dat ja de laatste poging in eerste instantie zwanger was van 3 kindjes maar is er 1 overleden of zeer vroeg gestopt met groeien? omdat in je handtekening vermeld staat tweeling geboren. Sorry als ik het helemaal mis heb hoor groetjes Babeth

Hallo dames bedankt voor jullie actieve bijdrage zover! @ Anne, bij ons waren er bij de 2de poging ook 2 teruggeplaatst en daarvan is er 1 zich gaan nestelen en heeft zich doorgedeeld tot onze een-eiige kanjers Lars en Nick. Een een-eiige tweeling is inderdaad niet erfelijk, een twee-eiige tweeling (bij een spontane zwangerschap) wel. 100% uitsluitsel kan men niet geven waarom de bevalling te vroeg begonnen was, ik had geen infecties, de baarmoederhals was niet verkort maar door het vroegtijdig breken van de vliezen (zonder verlies van vruchtwater) zijn de weeën in gang gezet en deze waren niet meer te stoppen. De vliezen zijn naar alle waarschijnlijkheid te vroeg gebroken omdat de druk door de groei van de kindjes te groot geworden was, ze zaten samen in een vruchtzak. Maw. als ze in de eerste 5 dagen na de bevruchting doorgedeeld waren dan had ieder kindje zijn eigen vruchtzak en placenta gehad en dan was het hoogstwaarschijnlijk niet gebeurd...... Ik ben blij dat ik er zo gereageerd is, want het is wel duidelijk dat niet iedere tp van 2 leidt tot een 2-ling zwangerschap. het feit dat er een innesteling tot stand gebracht wordt geldt natuurlijk niet voor beide emmies. Wat de kwaliteit betreft: onze eerste poging hadden we toppers (blastocysten) van perfecte kwaliteit, toch geen innesteling na de verste tp van eentje, bij de tp van 2 cryo´s die nog steeds van zeer goede kwaiteit waren ook geen innesteling. Voor ons blijft het een heel dilemma, we willen tzt gaan voor een zo´n goed mogelijk resultaat (kans) , wie niet?? maar inderdaad, een drama als dit wensen we nooit meer mee te hoeven maken! @ Celeste, hallo Celeste, inderdaad, onze gynaecologe heeft inderdaad voorgelefgd dat men bij mij bij een evt.volgende zwangerschap een cerclage kan aanbrengen. Ik begrijp jullie beweegredenen goed en ben het met je eens dat men bij 12-14 weken iets kan doen en met 20-23 weken niets.... wie weet gaan wij er ook voor tzt, mocht het nog een keer lukken. Maar ik probeer nog wat zaken op een rijtje te zetten, er is nl. bij mij niet aangetoond dat de te vroege bevalling kwam door een verzwakte of niet goed werkende baarmoedermond. Via deze manier komen er weer genoeg vragen bovendrijven die we binnenkort weer aan onze gynaecoloog in NL kunnen voorleggen en daarna aan Brussel. dames, ik ben iedereen erg dankbaar voor het delen van haar ervaringen en beweegredenen!!!! wie weet vullen andere de enquete nog aan en hebben meer dames iets aan deze informatie. liefs Babeth

Hallo Marjan Jeetje wat een beslissing, maar knap dat jullie de knoop hebben doorgehakt. In ieder geval hebben jullie er alles aan gedaan om een tweede kindje op de wereld te zetten. Heel veel sterkte en bedankt voor jouw lieve berichten! liefs Babeth

Hallo Mart en Nine bedankt voor jullie reacties!! Tsja er weer zijn is een groot woord hoor, maar ik probeer wel af en toe vooruit te kijken. Het is zo tegenstrijdig, ik zou het liefst meteen weer zwanger zijn maar ben ook heel angstig, we zijn nog lang niet zover hoor , eerst moet ik weer redelijk kunnen functioneren en zelfstandig het eea. kunnen / durven te ondernemen. Juist omdat we afgelopen vrijdag dat gesprek hadden en de zaken door haar aangekaart werden drijft dit dilemma steeds maar boven. Het ene moment denk ik, laat maar rusten, maar omdat we eind april dat gesprek in Brussel hebben wil ik wel proberen om goed dat gesprek in te gaan. Het is allemaal zo dubbel! Ons verdriet en de pijn van het gemis heeft uiteraard de overhand, en de vraag waarom toch komt talloze keren per dag bovendrijven. Op de momenten dat we even afgeleid zijn van ons verdriet lijkt het daarna des te harder terug te komen. liefs Babeth

Hallo lieve meiden Jeetje, jullie reacties zijn echt hartverwarmend. Ons leven staat nog steeds op zijn kop moet ik zeggen, ik kom inmiddels wat meer buiten en ben ook inmiddels geconfronteerd met straatgenoten die nog niet van de situatie wisten en dachten dat ik nog zwnager was. Was erg heftig moet ik zeggen maar van een kant misschien beter dat ik die confrontaties ook gehad heb.. Afgelopen vrijdag zijn we bij de gynaecologe geweest, jeetje dat viel tegen, de tranen liepen al over mijn wangen toen ik het ziekenhuis binnenliep en op de poli hield ik het niet droog. Ik ben op de gang blijven wachten. Kon wel tegen de dikke buiken maar omdat de tranen maar bleven komen wilde ik niet tussen die gelukkige mensen zitten. Onze arts heeft vanalles met ons besproken en de uitstlag van het placenta-onderzoek was binnen: geen bijzonderheden, geen infecties. Men blijft er dus bij dat de te vroege bevalling het gevolg was van het te vroeg breken van de vliezen, en die zijn naar alle waarschijnlijkheid te vroeg gebroken door de druk die te groot was geworden (onze jongens zaten samen in één vruchtzak). Tevens wil deze gynaecologe ons blijven bijstaan bij een eventuele volgende zwangerschap en er is geopperd om bij een eventuele zwangerschap een bandje om de baarmoedermond te plaatsten (cerclage), puur uit voorzorg. Nou we laten het bezinken want voordat we zover zijn gaat er nog heel wat aan vooraf... Ze adviseerde ons ook om bij een nieuwe poging echt maar 1 embryo terug te laten plaatsten, we snappen het goed en onze eerste reactie was hetzelfde maar ik heb op de een of andere manier heel sterkt het gevoel dat we met de tp van 2 (indien aanwezig) meer kans hebben op de innesteling van 1 embryo. Deze gedachte hadden wij al toen we aan onze 2de poging waar Nick en Lars uit geboren zijn en onze arts in Brussel deelde destijds onze gedachtengang... Deze gedachte kan ik tot op heden ook nog niet veranderen, vandaar dat ik op het forum een nieuw topic met enquete gestart heb. Vandaag kwam ons icsi traject ter sprake toen we bezoek hadden en jeetje, wat kwam er vanavond weer veel boven, ineens herinnerde ik mij weer die enorme akelige wachtweken....goed ik weet waarvoor maar dat gevoel van onzekerheid en angst overviel me enorm. Het zal nog wel even duren voordat wij er weer voor gaan maar toch enigszins gerustgesteld dat we eind April weer in Brussel zijn om de poging door te spreken, wanneer we dan daadwerkelijk gaan starten is aan ons. liefs Babeth

Hallo lieve mensen, ondanks het enorme verdriet om het onverwachte verlies van onze jongens hebben mijn man en ik eind april wel weer een afspraak in Brussel om een nieuwe poging te bespreken (deze start zodra wij er aan toe zijn). Onze gynaecoloog (die weinig kennis heeft van fertilliteitsbehandelingen) heeft geadviseerd om tzt. 1 emmy terug te laten plaatsen en geen 2. Maar wij denken juist dat we met 2 embryos meer kans hebben om zwanger te raken van een kindje. Van de andere kant hebben we ook angst om nogmaals zo´n drama mee te maken. We worstelen er toch wel mee, volgens ons idee is de kans dat er zich 1 nestelt veel groter dan dat ze allebei innestelen. Nu weten wij uiteraard uit eigen ervaring dat er ook een tweeling kan ontstaan uit de tp van 1 embryo, maar de kans dat ons dat nogmaals treft is wel heel erg klein...dus daar gaan we niet van uit. Zouden de dames die zwanger zijn geraakt na de tp van 2 of meerdere embryo´s ons willen laten weten hoeveel er zich daadwerkelijk genesteld hebben? Deze vraag gaan we ook in Brussel voorleggen echter zou ik het prettig vinden om jullie ervaringen te horen. Bedankt alvast Tevens wil ik jullie allemaal hartelijke bedanken voor de lieve berichten die wij sinds de geboorte en het overlijden van Lars en Nick hebben ontvangen, ik kan nog niet iedereen persoonlijk beantwoorden maar meiden, jullie moesten eens weten hoeveel jullie medeleven met ons doet. liefs Babeth

Hallo lieve mensen hier even ene berichtje van mij, ik log regelmatig in op het forum maar echt actief melezen en reageren valt me nog erg zwaar, vreemd dat je een zelfs een grote drempel kan ervaren vanachter de pc. Pff, de dagen gaan voorbij maar het gaat nog steeds moeizaam,het ene moment kan ik redelijk rustig blijven het andere moment huil ik weer dikke tranen. De pijn en het verdriet komt echt op de meest onverwachte momenten te voorschijn. De afspraak met onze arts in Brussel is gemaakt, dindsag 20-4 om 19,45 uur! Gelukkig konden we relatief snel terrrecht, voor die datum hebben we in ieder geval nog 2x een gesprek met onze gynaecoloog. Wanneer we eventueel weer een poging doen is aan ons, als het ingepland wordt en ik kan het niet aan dan kan ik een cyclus doorschuiven. Hoe lastig het voor me is, ik moet echt alles heel erg stap voor stap doen. Vandaag voor het eerst alleen met de hond naar buiten gegaan, koste me veel energie maar heb het gedaan! Momenteel heb ik ook intensief emailcontact met meiden die ook een kindje verloren hebben of zelfs ook een tweeling, wat een herkenning en wat een leed. Momenteel ben ik bezig om een fotoalbum samen te stellen, valt niet mee maar geeft ook wel een `goed`gevoel. Diverse mensen vragen ok naar een fotootje van de jongens en mij neef was al een tijd bezig om een stamboon te maken en daarin zijn Lars en Nick ook reeds opgenomen compleet met foto, geweldig! lieve meiden, ik volg jullie op afstand hoor!!! liefs Babeth lieve meiden, ik volg jullie wel maar echt op afstand.

Hallo lieve mensen bedankt voor jullie hartverwarmende reacties. Dat doet ons goed, alhoewel de pijn niet te beschrijven valt... het is nu precies een week geleden dat onze mooie ventjes gecremeerd zijn, nog steeds niet te bevatten! soms lijkt het nog of we in een boze droom beland zijn. Ik blijf ook gewoon doortellen hoe ver ik nu zou zijn, a.s. zondag zou het 24 weken zijn, de magische grens van enige overlevingskans.... Deze week gaan we de kaartjes die we voor Nic_k* en Lar_s* hebben laten maken versturen, zij hebben recht op een mooi kaartje. Gisteren hebben we alle kleertjes en spulletjes die we voor ze hadden in een mooie rieten kist gedaan die voor altijd op onze slaapkamer zal staan. Wat was dat moeilijk om alles in te pakken, maar we moesten iets, iedere keer geconfronteerd worden met de spulletjes op "hun" kamer is ook erg pijnlijk. Ik hoop dat er weer een moment komt dat ik wat actiever kan zijn op het forum. ik heb hier altijd veel steun ervaren. Naar buiten gaan alleen lukt me nog steeds niet, zoiezo, de deur uitgaan is een enorme opgave, ik weet niet wat ik meemaak, ik kom nu een kant van mezelf tegen die mij geheel onbekend was. Mijn man en ik hebben gelukkig heel veel steun aan elkaar en we worden ook zeer zeker niet vergeten door vrienden en familie maar dat verschrikkelijke gevoel he, ik kan het niet verwoorden. Ik ben blij dat ik aan iedereen gemeld heb (via mail of dit forum) hoe die vreselijke bevalling was gegaan, op de een of andere manier mag niemand het idee hebben dat de bevalling was begonnen omdat er met een van de jongens iets niet goed zou zijn, zij waren helemaal gezond, het lag aan de vliezen, deze konden de harde groei niet aan in ieder geval omdat ze samen de vruchtzak deelde en mogelijk omdat het de eerste zwangerschap was. Zo oneerlijk, ik blijf erbij. Ik zie zo op tegen de komende 3,5 maanden , de zomer van 2010 zou bij ons helemaal in het teken van de komst van Lars en Nick staan, het liefst laat ik me in een diepe slaap brengen en pas ergens in september weer waker worden.... Jeetje, ik heb op het forum weleens gelezen dat lotgenoten hun kinderen verloren, dan liet ik een berichtje achter hoezeer ik met ze meeleefde en sterkte en kracht toewenste, ik bedacht me dan hoe vreselijk het was wat men meemaakte maar nu we het zelf meemaken, het is niet te verwoorden, de pijn valt echt niet te beschrijven. het ene moment doe ik niets anders als huilen en voor me uitstaren, het andere moment probeer ik echt weer dingen op een rijtje te zetten. het heeft er zelfs toe geleid dat we vandaag weer een afspraak met Brussel gemaakt hebben. De wachttijden zijn er lang en afzeggen kan altijd nog. We belden met een dubbel gevoel, kunnen we het wel maken tov. onze kanjers? tsja, wat is het goede moment. in het crematorium hebben Martijn en ik nog ruim een uur samen met ze gezeten, en we hebben alleen maar tegen ze gepraat, toen ook gezegd dat Lar_s* en Nic_k* altijd in onze gedachten blijven en zij altijd onze eerste kindjes blijven, ook als er ooit nog een broertje of zusje zou komen in de toekomst. lieve mensen, nogmals bedankt voor jullie steun! liefs babeth

Beste mensen Helaas kan ik het niet opbrengen om iedereen persoonlijk nu op de hoogte te brengen maar er heeft zich bij ons een drama afgespeeld. Vrijdag 26-2-2010 zijn onze zoontjes Lar_s* en Nic_k* geboren (om 12.35 en 14.30uur) Lar_s* heeft nog enkele minuten geleefd, we hebben hem nog 2x horen huilen, heel zachtjes en Nick* is tijdens de bevalling overleden. Jullie begrijpen het we zijn er kapot van. Er was geen vuiltje aan de lucht!!! Alles ging zo goed, op 16-2 de eerste 20 weken echo, helemaal goed, maar omdat de een steeds voor de ander ging liggen moesten we de 23ste terugkomen omdat van 1 van de zoontjes het hartje nog gecontroleerd moest worden. Op dinsdagochtend had ik toch me het ziekenhuis gebeld omdat ik een zwaarder gevoel had onder in mijn buik en ik had meer last van mijn bekken. Er was geen reden voor verontrusting, het klonk echt allemaal normaal omdat het een tweelingzwangerschap betreft. Toch hebben ze die middag ook nog even inwendig gekeken en alles was goed: de baarmoedermond was rustig en gesloten en de lengte van de baarmoederhals had de goede lengte. Donderdag 25-2-2010 (ik was na 4 uur werken naar huis gegaan) had ik meer afscheiding als anders, weer het ziekenhuis gebeld en ik mocht die middag op extra controle komen. Eenmaal thuis merkte ik dat ik meer last had van mijn onderrug, weer gebeld omdat ik niet durfde af te wachten tot 15.30 uur. Toen mijn man en ik op de poli kwamen was er natuurlijk niet direct een arts vrij en men zag wel dat ik erg bang was dat er iets mis was, direct werd er met de verloskamers gebeld en daar kon men ons onderzoeken. Daar aangekomen werden we direct aan de echo gelegd, alles was goed, ruime hoeveelheid vruchtwater, beweeglijke jongens en tevens keek men inwendig of alles goed was: weer naar de baarmoedermond gekeken, de lengte van de baarmoederhals en of het pessarium goed zat. Alles was goed en de rugpijn die ik voelde waren zgn. harde buiken die vanuit de rug opkwamen en doorstraalde naar de voorzijde. Dit had ik zo 2 a 3x per uur. Volgens de artsen kwam dat vaker voor maar mocht het niet om de zoveel minuten zijn. Na zo’n 2.5 uur onderzoek mochten we naar huis: ik moest een volledige week rust thuis nemen (niet werken, geen huishoudelijke taken etc) en 4 maart was mijn volgende afspraak bij onze eigen arts. Gerustgesteld gingen we naar huis. Tegen middernacht merkte ik dat de harde buiken (rugpijnen) wat toenamen, we hebben niet afgewacht en zijn weer naar het ziekenhuis gegaan, in de auto werd het steeds heftiger. Op de verloskamer aangekomen werd direct mijn urine onderzocht op blaasontsteking ( ik hoopte dat ik dat had maar wist eigenlijk dat dat niet het geval zou zijn: ik had nl. ’s maandags zelf al urine laten nakijken via de huisarts) Toen ik in het zkh. Op bed lag werden er weer meteen echobeelden gemaakt en via inwendig onderzoek bleek mijn vliezen waren gebroken ( om 2.00 uur).Er was 1 soort weeënremmer dat men tijdens dit stadium van de zwangerschap kon toedienen maar alleen als ik geen infectie(s) had. Direct werd er bloed afgenomen en mijn temperatuur werd opgenomen en na de uitslag van het bloed kreeg ik de weeënremmers + een antibiotica tablet voor de zekerheid. Voor een uurtje leek het middel iets te doen maar na een uur kwamen de weeën frequenter en werden ze heftiger. Ik bleef ze maar wegpuffen want als de jongens geboren zouden worden zouden ze direct overlijden, ik was 20 weken en 5 dagen en dan kan men echt niets doen!!!! Zo kwamen we de nacht en de ochtend door maar in de ochtend omstreeks 11.00 uur merkte we dat ik vruchtwater verloor: toen wisten we dat de jongetjes geboren gingen worden. Uiteindelijk nog 2 persweeën tegen kunnen houden maar bij de 3de kwam al het vruchtwater vrij en met de 4de wee werd onze mooie kleine Lar_s* geboren. Het was verschrikkelijk: we wisten dat hij geen kans had en ondanks dat hij leefde, ook de artsen konden niets doen!!!! Je voelt je echt verscheurd worden van verdriet. In onze armen is hij heel rustig gestorven. Twee uur lang gingen de weeën nog door maar om de 15 minuten en geen persdrang, al die tijd leefde Nic_k* nog, ook al had hij nagenoeg geen vruchtwater meer. Uiteindelijk heb ik hem toch op de wereld weten te zetten, dit was verschrikkelijk, je weet zowel de geboorte als het blijven zitten in mijn buik tot zijn dood zou leiden. Om 14.30 is onze mooie kleine Nic_k* geboren en hij was tijdens de bevalling overleden. Het was een verschrikkelijke situatie, zo onrechtvaardig!!!! Deze kindjes waren kerngezond en mankeerde niets en omdat de vliezen het niet aankonden was de bevalling begonnen en niet meer te stoppen: met het gevolg de dood van onze mooie kindjes. Omdat mijn placenta niet los kwam werd ik deze om 16.00 uur operatief verwijderd. Martijn bleef bij onze jongens en heeft ze mee gewassen en afdrukjes gemaakt van hun voetjes. Uiteindelijk kwam ik rond 18.00 uur op de kamer waar Martijn op mij aan het wachten was met onze prachtige jongens. In het ziekenhuis liet men ons weten dat we de kinderen evt. voor obductie daar konden laten: NO WAY!!! Er is niets mis met de jongens, er mag niet in hu gesneden worden. Wij wilde ze niets liever mee naar huis nemen en gelukkig mochten er diezelfde avond nog weg!!! Thuis moesten we ze wel gekoeld kunnen leggen. Eenmaal thuis hebben we ze in een rieten mandje gelegd, met onderin koelelementen en ze lagen samen tegen elkaar ieder apart een mutsje aangedaan en samen in een overslaghemdje gelegd ( kleinste die we hadden). Van vrijdag t/m gisteren hebben we veel aanloop gehad van familie en vrienden, vandaag was de crematie van onze mooie jongens, een verschrikkelijke beslissing maar we moesten iets!! Gelukkig door de hulp van de uitvaartmedewerkster is er een crematorium gevonden waarbij de jongens samen gecremeerd mochten worden en niet gescheiden te hoefde worden van elkaar, dit was voor ons ze belangrijk, ze zijn samen uit een ontstaan, ze mochten echt niet gescheiden worden van elkaar!! Vandaag was het zover,vanmorgen is er nog de Pastor geweest en in de middag hebben we met in totaal 17 mensen bij ons thuisafscheid genomen van ze en tevens ballonnen opgelaten: iedereen liet een blauwe en witte aan elkaar geknoopte ballon op, daarna zijn mijn man en ik naar het crematorium gebrachte en daar hebben wij als allerlaatste afscheid genomen van onze kanjers die o zo gewenst waren! We hebben daar nog veel tegen de jongens gepraat, een brief van ons meegegeven + een foto, 2 speeltjes en briefjes van vrienden. Wat we voelen is met geen pen te beschrijven, een ongelofelijke pijn en een gevoel van onmacht, woede en frustratie, waarom toch!!! Waarom onze jongens, ze hadden op zijn minst een kans moeten krijgen. Mijn man en ik vinden gelukkig veel steun bij elkaar en ik weet dat niemand hier iets aan kon doen, ook het ziekenhuis niet maar toch voelt het zo verkeerd. Welk recht had dat vlies om over het lot van onze Lar_s* en Nic_k* te beslissen? Het huis voelt leeg en alles is nu zo doelloos / zinloos, werkelijk alles stond in het teken van de komst van onze jongens. Vrijdag mogen we gelukkig hun as gaan ophalen zodat we ze weer in onze nabijheid hebben. Ik weet wel, ze zitten voor altijd in onze gedachten en in onze harten maar toch. De Pastor zei diverse mooie dingen, zoals: probeer je vast te houden aan het feit dat Lar_s* en Nic_k* heel hun leventje (bijna 22 weken) alleen maar geluk ervaren hebben bij jou in de buik, jou en jullie geluk moeten zij allebei gevoeld hebben.... Ja dat geloof ik wel maar zij verdienden meer!!! Wat erg mooie en speciaal was om te zien was dat hoe klein ze ook zijn (400 en 370 gram) we zoveel herkenning van ons zagen! Ze hebben de mond en kaakvorm van Martijn en de neus en oren van mij, iedere keer als ik Martijn zie zie ik tevens Lar_s* en Nic_k*. Het is een enorm verhaal geworden maar ik kan het niet in enkele woorden samenvatten. Ik kan het momenteel niet opbrengen om de site uitvoerig te lezen en zelfs het volgen van mijn juli-meiden is te moeilijk en te pijnlijk. Ik neem voorlopig afstand, alles doet zo'n enorme pijn groet Babeth

Hallo dames ik breek eventjes in. Rachel, ik wens je veel sterkte meid, jeetje wat een onzekerheid!!!!! Ik hoop dat je komende afspraak toch nog een goed bericht ,maar geloof het direct dat alles er behoorlijk in hakt!! Men, van harte gefeliciteerd, wat een mooi bericht, geniet ervan. groetjes Babeth

Hallo Marion wat een verhaal zeg!!! ondanks je onzekerheid wil ik je van harte feliciteren met je zwangerschap!!!! Bij mijn vriendien is het ook zo gegaan, dan zonder behandeling, zij was spontaan zwanger van een tweeling/ Zij ging heftig bloeden, dacht aan een mk en later bleek ze alsnog zwanger te zijn van haar inmiddels 1.5 jaar oude zoontje. Houd de moed en op naar een mooie echo, hte verhaal begon triest maar is vooralsnog alleen maar mooi!! groetjes Babeth

Hai Caroline Ja hoor, het geslacht is bekend: het zijn jongens!!! :happy7: groot gelijk dat je niet alles leest hoor, zo'n nieuwe poging is al spannend genoeg nietwaar!? succes!! groetjes Babeth

Hoi Caroline wat goed dat je begonnen ben, ik heb beide pogingen met menopur gespoten maar vond het erg meevallen (eas ook niets anders gewend) Ik hield het flesje iets schuim bij het opzuigen zodat ook echt alle vloeistof opgezogen werd. Dat van die naald herken ik zelf: ik raakte in paniek!!! tot mijn man zag dat dat de opzuignaalden waren haha. Van de menopur heb ik overigens nooit een branderig gevoel gehad hoor, ook geen rode vlek oid. De pregnyl bleef ik wel altijd een dag of 2 nog voelen, maar goed, die hoefde maar 1 keer op het einde gelukkig. Nou meid, heel veel succes!!!! op naar de eerste fm groetjes Babeth

Jeetje Nathalie wat een verhaal, ik weet even niet wat te zeggen. Ik vind het iig. zeer knap dat je dit zo hebt geschreven en ik kan me voorstellen dat het je kan helpen om alles een plaatsje te kunnen geven. Ik ben er echt stil van, maar meid, maak jezelf geen verwijten, ik ben ervan overtuigd dat je niet gestraft wordt hoor!!! Ik weet zeker dat voor jullie de zon ook weer gaat schijnen, een geweldige man heb je inmiddels getroffen en wie weet, dat de hele behandeling met jou straks ook beter gaat als jij rust hebt gehad en nu je deze historie nogmaals opgeschreven hebt, ik hoop dat er heel wat ballast van je afgevallen is!! lieverd veel sterkte en op naar de 10de!! liefs Babeth

Hai Pleun goed gedaan en een mooie "score". Nu duimen op een mooi aantal bevruchte emmies!! mogelijk woensdag de 24ste de tp?spannend!!! groetjes Babeth

Hallo Juulke enorm balen meid dat het niet gelukt is met deze verse poging, maar er zijn ook dames die wel zwanger raken van een (of meerdere) cryos, zie Pieneke, Nienke79 en vast nog anderen! Soms kun je aansluitend in je eigen cyclus de cryo-tp doen maar soms wordt er gewacht om je lichaam even tot rust te laten komen. Meestal hoef je nagenoeg geen medicatoe meer te gebruiken: wel pregnyl spuiten op een bepaald moment en afhankelijk van de richtlijnen van je zkh. Utrogestan gebruiken. In mijn geval kreeg ik direct aansluitend de tp van 2 cryos, helaas zonder succes. Wat je BMI betreft, ik ben ook te zwaar en toen onze eerste verse + cryo-tp niet gelukt waren was ik bang dat het aan mijn overgewicht lag. Diverse artsen hebben mij op het hart gedrukt dat dat echt niet het geval was. Tuurlijk afvallen is altijd goed, ook als je niet zwanger wil raken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ze doorheen zat tussen poging 1 en 2 dat ik zeer veel moeite had om op mijn voeding te letten. 1 maand voordat ik ging starten ging er ineens een knopje om leek wel en het ging goed, ik was voor de tp in totaal 8 kg afgevallen. Van deze poging raakte ik zwanger, niet dat dat aan die afgevallen kilo's heeft gelegen hoor. Volgens onze arts was het in mijn geval mbt. het innestelen ook een kwestie van geluk hebben. Nou meid, ga voor die mooie cryos!!! top dat je ze hebt groetjes Babeth

Hallo sara ik vul het ook nog graag even aan: eerste poging was lange protocol: op dag 21 van mijn cyclus begonnen met het stillegen van mijn eiegn cyclus (dmv. Suprefact, een neusspray) na nogeveer 2.5 week gestart met het stimuleren dmv. Menopur. De tweede poging volgde ik het korte protocol: op dag 2 van mijn menstruatie gestart met Suprefact en op dag 3 tevens gestart met stimuleren, wederom met menopur. van deze 2de poging ben ik zwanger geraakt maar bij de tp liet men weten dat het korte protocol toch niet geschikt was voor mij: de deling van de embryos verliep met horten en stoten en het gevolg was uiteindelijk 1 goede emmy en 1 matige de rest haalde het allemaal niet. veel succes!! groetjes Babeth

Hoi vanessa Super dat je je zo goed voelt en ik geef jullie groot gelijk om meteen door te gaan, geweldig! ga je de cryo-poging niet in je eigen cyclus doen zonder hormonen? Ik was hormoon-vrij, moest 36 uur voor de tp 5000 pregnyl spuiten en starten met 3x200 mg utrogestan, bij de cryo-pogig had ik totaal geen last van bijwerkingen. Succes in ieder geval!! groetjes Babeth

Hoi Krisje alvast van harte gefeliciteerd met je verjaardag en op naar een mooie uitgangsecho. Zlef vond ik met name de periode van stimuleren erg snel gaan, waarschijnlijk omdat er regelmatig controles zijn en je ziet de vooruitgang. Nou meid, houd je positieve instelling vast en ik duim voor je!!!! veel succes groetjes Babeth

hallo dames ik breek eventjes in hier... Claudia, wat fijn dat alles goed gaat!! geweldig he, zo'n uitgebereide echo met een week of 12, je ziet dan al zoveel!!succes met de uitslag en op naar de 20weken echo, ik was daar helemaal ondersteboven van ! Vanessa, wat geweldig om te lezen dat jullie weer door gaan. Wij denken nog niet na over een vervolg, eerst deze 2 kanjers verwelkomen en wennen aan het moederschap etc. Elena, wat mooi om te lezen dat jullie tzt. ook jullie cryos nog een kans gaan geven. groetjes Babeth