Hallo dames,
Ik zal me even kort voorstellen. Ik ben Krista, 29 jaar en gelukkig getrouwd sinds 2,5 jaar.
Zo nu en dan las ik stiekem al eens mee met wat berichtjes, omdat als je eenmaal in de medische molen terecht komt, er toch echt wel veel vragen boven komen.
Na 1,5 jaar zelf proberen zwanger te worden, zijn we in het ziekenhuis beland. Na alle vooronderzoeken kwam als conclusie dat onze kinderwens alleen mogelijk kan worden met ICSI behandelingen, door de slechte zaadkwaliteit bij mijn man. Even slikken, maar ook klaar om verder te gaan. In december was het eindelijk zover, onze eerste ICSI behandeling ging starten. Ik vond het achteraf gezien erg pittig met alle hormonen, maar wel de moeite waard, want we hadden maar liefst 7 mooie embryo's. 1 is er direct terug geplaatst, de rest werd ingevroren. Helaas is de eerste terugplaatsing niet gelukt en hebben we op 27 december de teleurstelling moeten verwerken. Na een maandje rust zijn we in februari van dit jaar weer begonnen en inmiddels is de 1e cryo teruggeplaatst en zit ik officieel nog op het wachtbankje. Het is vandaag pas wachtdag 8 en tot vanochtend ging alles goed. Tot daar ineens wat bloedverlies kwam en ik het niet meer kon houden en vanavond maar een test heb gedaan, negatief helaas... Mijn menstruatie is nog niet doorgezet en onze testdag is pas a.s. maandag, maar toch is alle mooie hoop die er was toch wel erg naar de achtergrond verdwenen.
En zo heb ik dan toch maar besloten me eindelijk hier eens aan te melden en misschien weer wat moed te kunnen halen uit alle verhalen en tips van jullie!
Groetjes