Snoes

Hoi Elinorac, ten eerste; van harte gefeliciteerd met je tweeling! Wat een droom die uit is gekomen en wat goed dat je zo volhardend bent geweest. Het doet me goed te lezen dat volhouden dus ook vruchten kan afwerpen! Maar het is ook wat je zegt; ik heb geen garanties. Als iemand me zou zeggen dat ik zeker te weten een keer beloond word, dan zou ik het achter elkaar allemaal doen. Voor nu wacht ik even het bloedonderzoek af. Want als blijkt dat ik inderdaad begonnen ben met de overgang; dan worden mijn kansen wel heel klein. Ik heb in al die jaren ook maar 4 bevruchtingen gehad en dus 1 miskraam. In de ogen van de artsen is dat een vrij magere score bij 3 IVF pogingen en daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Aankomende week moet ik het ziekenhuis bellen dat de poging mislukt is en maak ik een afspraak voor een gesprek. Misschien dat de uitslag van de test, samen met de opinie van de arts, ons kan helpen een beslissing te nemen. Mijn twijfel komt overigens niet voort uit het feit dat ik niet meer vezekerd zou zijn. Ik ben aanvullend verzekerd (heel ongebruikelijk!, maar Unive heeft dat voor mensen die bij Defensie werken) en krijg tot 5 IVF pogingen vergoed. Ik weet dat dat voor velen van jullie ongelooflijk moet zijn dat ik dan nog twijfel. Maar mijn twijfel komt, omdat ik het zo ontzettend zwaar vind. Omdat ik zo weinig oogst, is het iedere keer spannend of er uberhaupt een punctie zal zijn. Ik ben een waar hormoonmonster en verander in een chagrijnig en vervelend mens. Onze relatie; wij zijn nu 7 jaar samen, staat al 5 jaar in het teken van zwanger worden. En omdat er geen aanwijsbare reden is, maakt het me heel onzeker. Mijn man steunt me in alles, wil ook heel graag een kind, maar hij heeft wel gezegd dat hij het absoluut niet erg zou vinden om nu te stoppen. Hij is de onzekerheid en de teleurstellingen maand na maand, net als ik, heel erg moe.... Vergeef mij mijn wat sombere gevoelens.. Het is ook pas gisteren dat ik ongesteld werd en ook voor de zekerheid getest. Negatief dus. Misschien dat ik over een paar dagen alweer wat frisser tegen de situatie aankijk, maar voor nu ben ik vooral heel erg teleurgesteld in mijn lijf.

Hallo Henne, wat fijn dat je reageert. En wat je schrijft is ook waar. De enigen die dit kunnen beslissen zijn wij zelf. In de 3 IVF pogingen heb ik verschilldende hormonen 'mogen' proberen en inmiddels zijn wij ook al overgestapt naar een ander ziekenhuis. Bij de eerste IVF poging was het meteen raak; ik was zwanger! Ik kon mijn geluk niet op. Vijf heerlijke weken en 1 goede echo lang zweefde ik op mijn roze wolk. Tot ik nog een echo kreeg; met 9 weken. Toen was het hartje zojuist gestopt. Een week later hebben ze het weg gehaald. De 2e poging; helemaal geen bevruchtingen, mijn wereld op zijn kop! Wel een punctie en geen terugplaatsing. De 3e poging; 2 mooie bevruchtingen, beide teruggeplaatst. En nu is het einde verhaal, ben gisterochtend ongesteld geworden. Ik denk dat het verstandig is dat ik die bloedtest laat doen om te weten hoe het is met die vroege overgang en een gesprek met de arts. En even laten bezinken ook... Maar het is zo'n teleurstelling. Bah.

Hallo, ik ben Snoes, ik ben inmiddels alweer 39 jaar. Sinds 4,5 jaar probeer ik zwanger te worden. Nu ben ik 5 IUI's, 3 IVF behandelingen en 1 miskraam verder. Wij vallen in de categorie onverklaarbaar onvruchtbaar. Wel is er een vermoeden van vroege overgang, dat laat ik binnenkort testen. Onze derde poging is zojuist mislukt en ik zou graag willen weten hoe anderen hier mee omgaan? Tot hoe ver wil je gaan? Tot hoe ver moet je gaan? Ik vind het erg moeilijk om mijn droom voor een kindje op te geven. Aan de andere kant vind ik ook dat ik realistisch moet blijven. Het einde van de MMM is voor mij in zicht. Hoe gaan jullie hier mee om?