Janneke

hey, als ik het goed heb, heeft onze gyn verteld dat een verhoogde fsh waarde betekend dat de hersenen idd het hormoon geven naar beneden, maar dat het zaakje beneden naar de hersenen terug geeft dat er niets gebeurt daar (of minder). Hierdoor gaan de hersenen meer fsh aanmaken om te proberen wel zaadjes te laten rijpen/groeien/maken/etc. Dit kan dus wijzen op een verminderde aanmaak van zaadcellen en dat de oorzaak van minder of geen zaad niet ligt aan een obstructie of iets dergelijks. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk uitleg... maar als ik jou was zou ik het de volgende keer nog een keer vragen aan je arts. succes, Janneke

Jeetje Dreamer en Nala, goed dat jullie de stap hebben gezet naar KID... Lijkt me een moeilijke beslissing, maar het is wel een stap vooruit. Dreamer, hoe is jullie intake geweest? Moet je dan lang wachten tot je een goede donor hebt gevonden? Heb er echt geen verstand van... Ben wel benieuwd hoe dat in zijn werking gaat. @Paula: Wat vervelend voor jullie hoe dat is gegaan in belgië, zeg! Je denkt dat alles goed geregelt is en dat blijkt dit niet zo te zijn... Volgens mij is Nijmege een goed ziekenhuis, waar je dat soort onverwachte dingen minder zult tegenkomen. En heb ook gehoord dat de wachttijden ook wat korter zijn dan in amsterdam. En weetje, je hebt straks de meeste onderzoeken al gehad, dus dat scheelt weer. Wat mij wel ff tegenviel, trouwens, was dat je sinds dit jaar een verplicht eigen risico hebt bij je ziekenfonds. Opeens moet ik 200 euro dokken voor alle onderzoeken... Had hier ff niet aan gedacht. En omdat een man niet in behandeling kan zijn van een gyn, staan de afspraken op mijn naam, daardoor er ook van mijn eigen risico wordt gesnoept. Rare papierenrompslomp ook altijd! Kissieflur: welkom en succes met alles! Liefs, Janneke

Nou dan denk ik dat er niet zo veel onderzocht zal worden... Dr Meissner is de uroloog die dus de over de tese gaat. Het intake gesprek hebben we met een 'gewone' gyn gehad. Weinig bijzonder gesprek, alleen een mededeling welke onderzoeken we moesten doen. Ook verder geen info over de tese gehad. Maar goed, misschien is dat bij jullie wel anders. Je zegt in je onderschrift dat bij jullie aan bewegingsloze cellen zijn gevonden. Was dit wel in een redelijke hoeveelheid? Of ook heel weinig. Liefs, Janneke

Ja je hebt er van die mensen tussen zitten in je vriendenkring die er niets van begrijpen. Onze twee beste vrienden (onze getuigen) snappen er ook niets van. Ik heb de meest botte opmerkingen van hun te verduren gekregen... We hebben nu oppervlakkig contact met hen. Wil hun vriendschap niet kwijt en daarom vertel ik ze nu bewust niets meer over onze situatie. Vriendschap heeft verschillende lagen en de laag van steun en begrip zit er gewoon niet in. Aan de andere kant, wij hebben echt veel steun gekregen en medeleven uit onverwachte hoek! Van mensen waarvan je het niet verwacht staan nu dag en nacht voor ons klaar. Dat is wel heel fijn om mee te maken. Steun bestaat voor een groot deel uit begrip. Ik hoef het niet perse elke keer met mn vriendinnen er over te hebben, soms is een blik genoeg... Wat ik dus wil zeggen is dat mensen die je nu kwetsen en waar je geen begrip van krijgt, zoek daar ook de steun niet in. En probeer te kijken waar je die steun wel kunt halen. Wat je al zei, je familie en andere vrienden misschien. Vind het wel heel vervelend voor je, want zoiest kan je er echt niet bijhebben nu! Nou succes ermee, Liefs Janneke

Hey Sophie, Wij moesten alle onderzoeken doen in de periode na de intake, dus voor de afspraak met Meissner. We hebben ze nu achter de rug. Wij hadden voordat we naar het amc waren doorverwezen alleen in ons eigen ziekenhuis bloed laten prikken. Maar dat wilde ze nu weer onderzoeken. Voor alles moesten we naar het AMC. Bij mijn man is FSH en andere hormonen gemeten, y-chromosoom onderzoek, semenonderzoek, vaatecho van het scrotum (zoals ze dat netjes noemen). Bij mij alleen hormonen en soa's, enzo. Ik hoop voor jullie dat jullie niet alles over hoeven te doen. Het wachten op de afspraak met Meissner gaat sneller dan ik had verwacht. Vier maanden klinkt lang, is het ook, maar je hebt dan ook even de tijd om alles op een rijtje te zetten, dus mij valt dat wachten nu wel mee. Liefs, Janneke

misschien een domme vraag... maar wat is DBC?

Jeetje wat een verschrikkelijk nieuws... Het is iets wat je al aan ziet komen, maar het lijkt me een enorme klap om dit zo definitief te horen. Ik wens jullie beide heel veel kracht en sterkte toe de komende tijd! Liefs, Janneke

Hey Dilara, Herkenbaar verhaal wat jullie nu overkomt. Bij mijn man is er tot 2 keer toe helemaal geen zaad gevonden. Het is een langzaam proces... Wij weten dit nu een half jaar en komen er steeds meer achter wat er aan de hand is en welke mogelijkheden we hebben. Ik had ook in het begin dat alle info duizelden. Je weet gewoon niet wat je overkomt! Vooral de eerste paar maanden bleef ik ook erg verdrietig (mijn man ook). Nu raakt het iets meer op de achtergrond, we hebben alle onderzoeken nu gehad en wachten op de afspraak met de arts die de tese gaat doen. Maar ik kan het nog steeds niet bevatten dat dit ons moet overkomen... Eigenlijk het enigste wat bij mij helpt is afleiding. En natuurlijk alles van je afschrijven en delen op dit forum! haha Onder het kopje pesa/tese is de topic 'wie allemaal in afwachting van tese' het actiefst. Ik zou zeggen klets daar met ons mee! Stel vragen en/of doe je verhaal. Je vraagt hoe wij ermee omgaan... Nou eigenlijk in het begin heel veel huilen, maar ook afleiding zoeken. Weetje je kan met de info zo weinig dat je man weinig of geen zaad heeft. Er bestaat nog een kans dat we kinderen kunnen krijgen, daar blijven we op hopen. Maar aan de andere kant is er ook de kans dat je geen kinderen kunt krijgen samen... Dus ik kan niet alvast beginnen met mijn verdriet te verwerken, want er bestaat kans da dit niet hoeft. Dat vind ik persoonlijk heel lastig. Het is gewoon heel pijnlijk, maar je kunt er verder niets mee. Dus ik heb het in afleiding gezocht: veel werken, veel leuke dingen samen doen, zwangeren en kleine kinderen ontlopen idd. Ik merk wel dat het een half jaar verder, wel beter gaat en ik er minder om hoef te huilen. Ik had dezelfde vraag als jou in het begin, maar eigenlijk kan ik maar ding zeggen: het krijgt vanzelf steeds meer een plekje... maar het blijft moeilijk. (niet echt opbeurend he? sorry!) Wat je verteld over dat er bij je man een bal omhoog kan gaan, dat heeft mijn man ook. Hij is op zijn 16de geopereerd aan een niet ingedaalde bal, maar die was weinig effectief. Onze gyn heeft daarover verteld dat het daardoor kan zijn dat mijn man geen zaad heeft, omdat de bal hierdoor minder ontwikkeld is. Als je bal namelijk hoger zit, is het ook warmer en daar kunnen die zaadjes niet goed tegen. Misschien een tip voor je: schrijf al je vragen die jij en je man hebt op, zodat je die de volgende keer kan stellen. Ik heb standaard in mn agenda een lijstje en als me iets binnen schiet, schrijf ik die gelijk op! Dan blijf ik er ook minder lang over nadenken. Nou ik hoop dat je wat hebt aan mn lange verhaal... Veel succes en sterkte beide! Liefs, Janneke

hey man van nala, Nou ben blij om te horen dat je het mee vond vallen. Laat ik dit bericht ook gelijk aan mijn man lezen! haha Onzettend bedankt voor de uitgebreide uitleg van de operatie. Weten we weer een beetje beter wat we kunnen verwachten... Lijkt me wel moeilijk voor jullie dat je zonder uitslag naar huis gaat. Ik kan me ook goed voorstellen dat jullie de hoop een beetje laten varen, maar zoalang er hoop is hoop ik met jullie mee! Succes met het wachten op de uitslag en het herstellen van de operatie Liefs, Janneke

Jeetje Nala, wat spannend!!! Ik wens jullie beide ontzettend veel sterkte en succes morgen! Hopelijk krijgen jullie goed nieuws Liefs, Janneke

Had het idd op die site gelezen. Vond het ook een verhelderend stuk. Gelukkig heeft mijn man een lagere fsh waarde dan van degene die jij gesproken had, dus dan denk ik dat dat wel goed zit. Vind het wel erg spannend allemaal en ben heel benieuwd naar ons gesprek in maart met dr meissner. Nou dreamer, veel info weer. Aan de ene kant schept het altijd duidelijkheid, maar aan de andere kant: als er een tese wordt uitgevoerd is het nog fifty-fifty of ze iets kunnen vinden of niet. We weten pas of we kinderen kunnen krijgen als de tese is geslaagd en daarna de icsi. Dus we hebben nog een lange weg te gaan! Nou rustig aan en fijn weekend!

Jeetje dat het ook nog afhankt van de fsh en testesteron waarden... ik las ook dat er een ondergrens zit aan hoe groot de bal zelf is. Wij hebben dan net die echo gehad en concludeer zelf dat we op de grens zitten. Dus dat wordt nog spannend. Weet jij ook welke grens ze hanteren bij de fsh, dreamer? Wij zijn zelf nog niet echt actief bezig om na te denken over een alternatief, zoals KID. Ik vind dat nog erg lastig. We willen zo graag een kindje van mijn man... maar ik probeer er wel over na te denken, ik denk dat we wel eerder voor een bekende donor zouden gaan, dan een onbekende denk ik. Maar goed het is zo ontzettende gevoels kwestie, volgende mij kan ik daar nog geen beslissing over nemen. Gerreber, wij wonen in alkmaar. Met de auto zal het ook niet zo lang rijden zijn denk ik. Gelukkig hebben we met het openbaar vervoer wel goede aansluitingen... Waar wonen jullie? Ik zie aan je onderschrift dat je nu midden in de icsi zit. Ik zal voor je duimen! Liefs, Janneke

Hey Dreamer, Jeetje wat vervelend nieuws ook voor jullie! De wachttijdens zijn idd erg lang... voordat je een eerste afspraak hebt bij het amc... en dan krijg je alleen te horen welke onderzoeken je moet doen. Mij viel dat erg tegen. Want je wordt in een hokje gezet en dan komt eerst de co-assistent de vragenlijst met je doornemen en daarna komt dan even de arts die alleen zei: "we gaan de volgende onderzoeken doen: die, die en die." Verder geen uitleg of iets dergelijks. Binnen een paar minuten sta je weer buiten en dan moet je met een zuster verder de onderzoeken plannen. Daar kregen we de meeste tijd. En dan wachten op de afspraak met dr meissner. Ik moest ook idd zelf bellen en de afspraak maken. Maar dat vond ik opzich niet zo erg. Wat ik vervelender vind, is dat alle onderzoeken in het amc moeten gebeuren. Ookal moet je alleen heen om bloed te laten prikken voor onderzoek. Je mag dat niet in je eigen ziekenhuis doen. Dat zou voor mij wel veel schelen. Ik heb verder geen rijbewijs, dus moet alleen voor een prikje 1,5 uur heen en terug in de trein reizen. ik ben erg aan het klagen he! haha Voor de rest ben ik natuurlijk wel heel blij dat ze tese in nederland uitvoeren en dat we hopelijk via deze weg een kindje kunnen krijgen. Zoals mijn schoonmoeder zei: "we hebben nu wel erg veel verdriet, maar stel je voor het lukt wel... dat hebben we echt een wondertje in de familie!" vond ik zo lief Je vroeg over fsh, mijn man heeft ook een verhoogd fsh gehalte. Wat ik begrepen heb van onze eerste gyn is dat dit er op wijst dat het om een non obstructieve azoöspermie gaat. Dus dat het niet zo is dat er een obstructie voor zorgt dat hij geen zaadjes in zn sperma heeft, maar dat het in de testikel fout gaat. Weet niet of ik het zo goed uitleg, hoor. Sorry meiden, ik maak er altijd een lang verhaal van... ;) Liefs, Janneke

Hey meiden, Spannend lucky-t dat je weer gaat beginnen. Als het goed is krijgen wij volgende week alvast info over isci, al staat het nog ver van ons af... eerst maar die afspraak met meissner en eerst maar die operatie. ik denk nog helemaal niet aan isci. maar goed, ik hoop natuurlijk wel dat het zo ver komt een keer. Mari, mijn man heeft afgelopen week ook de vaatecho gehad, geen idee wat ze daar kunnen ontdekken, maar het zag er goed uit zeiden ze. Staan jullie al op de wachtlijst voor de tese? Dat wachten daar wordt je idd niet echt vrolijker van... Wat goed van jullie dat jullie al zo ver zijn dat jullie al weten wat je wilt als het niet lukt. Wij zijn er zelf nog niet echt uit. Vind het ook moeilijk om daar een beslissing over te maken. Ik hou nog hoop. Ik hou zelfs nog altijd hoop elke keer als ik ongi moet worden... ik weet dat ik niet zwanger kan zijn, maar toch vind ik het elke maand weer spannend. Daar wordt ik ook gek van! Ik had verwacht dat ik dit niet meer zou hebben na het slechte nieuws, maar ja... hebben jullie dat ook? Nou iedereen weer succes met alle onderzoeken en isci Liefs, Janneke

Vind het ook moeilijk om te horen dat anderen zwanger worden, en wij niet... Vooral als het de eerste keer gelijk lukt. Er is nu ook een stel uit onze vriendenkring die zwanger zijn, maar je hoord ze er nooit onder, voor hen is het zo gewoon. 'ja kinderen krijgen dat gebeurd gewoon'. Ze zijn er niet dankbaar onder. En dat doet best wel pijn. Mijn man heeft dus ook een niet ingedaalde bal, dus jou verhaal Gerreber geeft ons weer hoop! Ik wens jou en natuurlijk lucky-t veel succes met jullie volgende icsi poging! We duimen voor jullie :good1:

Hey meiden, Ben 'blij' om jullie herkenbare emoties/gevoelens/gedachtes te horen! Ik stuit op veel ombegrip en dan is het prettig om te horen dat jullie het ook zo ervaren. Paula: Wat lastig dat je vriend er niet over praat... Hoe ga je daarmee om? Mijn man en ik praten er ook niet veel over, het is gewoon te pijnlijk. Maar we voelen elkaar wel heel goed aan en dat is soms ook genoeg. Hebben jullie dat ook? Sophie: Wij hadden 21 nov onze 1ste afspraak in het AMC. Onze 1ste afspraak met dr Meissner is 13 mrt. Tussendoor wordt er verschillende bloedonderzoeken gedaan. Bij mij mn hormonen op een bepaalde cyclusdag en bij mn man hormonen (FSH enzo) en Ychromosoom, om te kijken of er genetisch iets verkeerts is. Dat gen en DNA onderzoek duurt 3 maanden voordat de uitslag bekend is, dus daar moet je sowieso op wachten. Verder staat er een echo gepland van de balzak en zal dr Meissner ook nog een echo doen als we die afspraak hebben. Over de wachtijd kunnen ze nog weinig zeggen in het amc. Ze zijn afhankelijk van andere afdelingen (ok, verpleging, etc). Maar ik heb gehoord tussen de 3 en 6 maanden. Ik vind het wel moeilijk om zo'n lange tijd in onzekerheid te zitten... Maar goed eens zal er duidelijkheid komen! Lucky-t: Wij proberen het ook idd open te gooien, maar dat wil nog niet echt lukken. Veel kunnen zich ook niet voorstellen waar we doorheen gaan. De meesten van onze vrienden hebben nog geen kinderwens, dus dan krijg je van die reacties: 'zonder kinderen kan het leven ook leuk zijn.' Uhmm... nou nee wij willen kinderen en doen daar erg ons best voor en wij gaan nu door een hel... Maar goed je kunt het ze af en toe ook niet kwalijk nemen, sommigen bedoelen het wel goed. Wij proberen er idd ook over na te denken en te praten, wat als ze echt niets vinden... maar het blijft toch zo'n gevoelskwestie dat ik het idee heb dat je er ook pas echt over kan nadenken als je voor die keuze staat. Ben iig blij om jou verhaal te horen, dat jullie er positief instaan, dat helpt mij ook een beetje een zonnige toekomst te zien. Er is natuurlijk nog een kans dat het bij ons ook gaat lukken en daar probeer ik nu een beetje me op te consentreren. :)

Hey iedereen, Zoals jullie onderaan kunnen lezen, zijn wij ook doorverwezen naar de TESE behandeling. Ik moet zeggen dat het nieuws dat er geen zaadjes zijn gevonden bij mij man, valt ons erg zwaar. Tegen ons is in eerste instantie gezegd dat wij nooit kinderen kunnen krijgen. Pas bij de gyn werd ons duidelijk dat er TESE bestaat. Ik heb toen de gyn gevraagd hoe hij onze kansen schat. Zijn antwoord was: 0% kan je natuurlijk nooit zeggen... SLIK Bij mijn man is ook wel duidelijk waardoor hij geen zaadjes heeft: hij heeft meerdere operaties gehad daar beneden. Als baby is hij geopereerd aan een hypospadie, op 16 jarige leeftijd pas aan een niet ingedaalde bal en op zijn 20ste aan een liesbreuk. Dit zijn allemaal operaties waar risico's aan vast zitten, maar de artsen hebben toendertijd allemaal gezegd dat hij gewoon kinderen zou moeten kunnen krijgen. Beetje naief van ons, maar wij hadden dit slechte nieuws niet verwacht. Geen zaadjes is ook wel erg weinig. Goed, dit dus ons verhaal in het kort... Maar wat ik mij afvraag is hoe gaan jullie allemaal om met dit nieuws. Wat betekend het voor jullie in het dagelijks leven? En hoe reageerd jullie omgeving? Wat ik bij ons merk is dat mijn man en ik het allebei moeilijk vinden om ons verdriet aan elkaar te laten zien. We kunnen elkaar wel troosten, maar dat vinden we wel moeilijk. Als hij verdrietig is, wil ik hem troosten, maar het doet mij ook veel zeer om hem zo te zien. En visa versa. Ik merk dat ik vlucht in mn werk. Ik werk nu zo'n 40 uur in de week in de jeugdzorg en dat begint me nu wel te slopen. Jongeren merken ook dat je niet lekker in je vel zit en daar reageren zij ook weer op. Maar ja als ik werk, bestaat even ons probleem niet... Ook hebben we wisselende reacties uit onze omgeving. Veel vinden het moeilijk om ook hun verdriet te laten zien (bv onze ouders en broers/zussen). Voor hun geeft dit nieuws hun ook verdriet... Maar ik raak ondertussen ook mn beste vriendin kwijt, omdat ze absoluut niet begrijpt daar wij doorheen gaan. Ze kan er niet voor me zijn. Gelukkig zijn er ook vriendinnen, soms uit heel onverwachte hoek, die opeens helemaal er voor ons zijn en precies begrijpen wat we nodig hebben: een schouder en afleiding! Zo wat een lang verhaal! Nou goed, ben dus erg benieuwd hoe jullie hiermee omgaan... Liefs, Janneke