inkie

hoi Elsje, Harstikke mooi voor jullie. Ik wilde je nog even een hart onder de riem steken: een bekende donor is juist een zegen! Althans, dat vinden wij. Een goede vriendin van ons is voor ons donor geweest (inmiddels 1 prachtige dochter en gister weer een tp gehad, ds fingers crossed voor een broertje of zusje). Allereerst over het 'eigen': jij bent degene die zwanger is geweest, dus biologisch gezien ben jij de moeder (en juridisch trouwens ook). En geloof mij, als t 9 maanden in jouw buik heeft gezeten, ben jij gewoonweg vergeten dat t genetisch niet van jou is! Onze kleine meid begint nu karakter te tonen en ik zie zoveel van mezelf terug. Heerlijk! En wat betreft t contact met je nichtje: hoe bijzonder is het niet om dit samen te kunnen delen? En als je kind groter is en je besluit het te vertellen, is t dan niet prettig dat hij/zij die persoon kent? Wij denken dat t daardoor veel minder beladen wordt. Natuurlijk zal hij/zij een bijzonder plekje innemen in het hart van je nichtje, maar is dat niet juist fijn? Dat er naast de ouders nog iemand is die veel om je kind geeft? Elsje; op welke manier dan ook, ik hoop dat je voor jou de beste keus maakt en dat je snel kan beginnen met behandelen en binnenkort ook zo'n prachtkindje in je armen sluit. Dan maakt t echt niet meer uit dat het via eiceldonatie begon... groet Inkie

dames, Een tijdje heb ik, anoniem, op dit forum rondgekeken en meegelezen met jullie belevenissen. Dat heeft me enorm geholpen een zware tijd van hoop, vrees en gelukkig ook blijdschap door te komen. En het heeft me laten inzien hoeveel mazzel wijzelf gehad hebben. Daarom wil ik nu ook mijn verhaal met julie delen, om anderen die dit weer lezen een hart onder de riem te steken. Het kan écht! Begin dit jaar werd geconstateerd dat ik vervroegd in de overgang ben (ben 34 en had een onregelmatige cyclus). Geen eicellen meer dus en daarmee in één keer onze hoop op kindjes verdwenen. Wat een klap. Gelukkig kregen we veel steun van al onze vrienden en familie. Wij zijn altijd heel open geweest in onze kinderwens, dat het niet lukte en nu ook waarom niet. Dankzij deze openheid bood een goede bekende zich aan als donor. En dat voelde direct goed. Vanuit Zwolle werden we doorverwezen naar Utrecht. Hier was men zeer voortvarend en na de gebruikelijke interviews konden we in juli daadwerkelijk met de behandeling beginnen. Ik moest decapeptyl gaan spuiten en onze donor begon met de IVF-behandeling. Dat ging goed en half augustus konden er maar liefst 24 eitjes geoogst worden. Daarvan werden er 18 bevrucht en 10 bleken van (zeer)goede kwaliteit. 2 zijn teruggeplaatst en nu liggen er nog 8 in de vriezer. :icon_santa:. Na de terugplaatsing zijn we op vakantie gegaan, maar de test gingen natuurlijk mee. En wat bleek: direct de eerste poging raak! Dolgelukkig waren we natuurlijk. Aan het eind van de 5e week kreeg ik echter enorme krampen en hevig bloedverlies. Mis dus. Direct het ziekenhuis gebeld en op de eerste dag van week 6 konden we een echo laten maken. Tot onze grote verbazing klopten daar 2 hartjes er rustig op los. Ook de week erna klopten er nog steeds 2 hartjes. Ik had geen bloedverlies meer, en voelde me goed. We begonnen te wennen aan t idee van een tweeling. In de 9e week had ik weer een echo. Daaruit bleek één van de tweeling het niet gehaald te hebben. Even slikken natuurlijk, maar nog steeds dolblij met nummer 1 die vrolijk doorging. Na nog een spannende week bleek alles verder goed te gaan en werden we terugverwezen naar een gynaecoloog in onze woonplaats. Inmiddels ben ik 18 weken zwanger en zowel baby als mama groeien goed! Lieve dames, wat ik met dit verhaal wil zeggen: probeer zoveel mogelijk openheid naar je omgeving te geven. Echt, wat je geeft, krijg je terug. In ons geval zelfs nog veel meer, want zonder onze openheid, had deze lieve donor zich nooit aangeboden. Ik wil iedereen die bezig is of gaat met IVF heel veel sterkte en geluk toewensen. :icon_santa: