Ik lees al een tijdje mee op deze site en voordat ik actief wordt zal ik me eerst even netjes voorstellen. Wij weten sinds een jaar dat zwanger worden op een natuurlijke manier voor ons niet vanzelfsprekend is. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. In mei 2010 nl bevallen van een zoontje en ik was destijds binnen 3 maanden zwanger. Ik had wel het gevoel dat er iets niet klopte toen een tweede zwangerschap uitbleef, maar had verminderde vruchtbaarheid verwacht oid. Niet dat beide eileiders potdicht zouden zitten.
Dus op naar het UMCG voor ivf-mnc, ivf in je eigen cyclus, dus elke keer maar 1 eicel, wat later beter icsi-mnc kon worden ivm op en neergaande kwaliteit bij partner. De eerste poging ging super, dag 8 eerste echo en gelijk s avonds pregnyl spuiten, eitje, bevruchting en TP, ik dacht zo dat fiksen we even. Haha dat had ik gedacht.... De twee volgende pogingen, verkeerde deling, 3 kernen, ik wist niet dat het kon?!? En keer daarna zelfs geen eitje... Nou ja de volgende poging kon alleen maar beter gaan! En dat was zo, bij dag 8 een mooi groot blaasje, hupakee cetrotide erin en bleek bloedwaarde errug laag voor de grootte van blaasje, heb die keer 6 dagen gespoten en resultaat mocht er zijn 3! eicellen. Waarvan een cryo. Mooi dacht ik nog hebben we die op de achterhand voor een eventueel derde kindje, beetje naïef... We hadden hem nu al nodig. Cryo in kunstmatige cyclus, vond het geen succes, heb me alle keren wel even een momentje lekker zwanger gevoeld, maar die poging echt niet, alles tegenhouden en dan met vaginale tabletten iets proberen op te bouwen, had er weinig vertrouwen in. En dat bleek juist. Op naar poging 5. Mooi blaasje waar ineens een kadootje uitkwam, twee eicellen! Allebei mooi bevrucht en ik dacht weer.... nou ja laat maar... Twee weken geleden weer ongesteld geworden.
Nu doen we met de Antarctica studie mee voor de cryo TP en ik heb gelukkig de natuurlijke cyclus geloot. Anders hadden we even een pauze genomen tot na de vakantie, gaan in juni weg. Dus nu aankomende vrijdag de TP indien de cryo goed ontdooit en dit onbekende pad maar weer bewandelen. Het lijkt me inmiddels wel fijn om er met meiden over te kletsen die hetzelfde ondergaan. Wij zijn heel open over het traject, ivm mijn werk in het ziekenhuis met diensten ruilen op de dagen dat ik naar Groningen moet e.d. En omdat ik er nooit een geheim van heb gemaakt dat we graag twee kindjes snel op elkaar zou willen hebben gehad. Dus om nare vragen te voorkomen. Maar we zijn inmiddels alweer een half jaar bezig in dit traject en ik merk dat ik de mede ervaringen soms wel mis. Ondanks dat iedereen meeleeft, meehoopt en meehelpt.
Groetjes Marij