He Mik,
Van tevoren was ik echt ongelooooofelijk zenuwachtig! Echt niet normaal! Zag er serieus al maanden van tevoren tegenop, en vond alle vrouwen hier zo verschrikkelijk stoer!
De dag ervoor veel afleiding gehad, maar kon wel overgeven van de zenuwen. Gelukkig had ik van het ziekenhuis twee tabletjes oxazepam gekregen, artrose zodat ik goed zou slapen. Dit ging dus ook perfect! 's ochtend weer zooo zenuwachtig, 1 tabletje ozazepam mocht ik 1 uur voor de punctie innemen. Maar door mijn zenuwen hier echt niets van gemerkt.
De punctie zelf vond ik meevallen. écht waar!
Bij het aanprikken was het gevoelig maar het viel me echt 100 (nee wel 200)% mee! Het doet pijn, het is gevoelig maar bij mij was het goed te houden. Was daarna zó opgelucht!!! Heb wel tijdens de hele punctie liggen hyperventileren. Was superzwaar aan het ademen, was een lieve verpleegkundige en die ging met me mee-ademen en was lief over mijn benen aan het wrijven. Het stomme was bij de eerste punctie, dat voordat ze begonnen de echoscoop met naaldgeleider inbracht. Iets wat normaal geen pijn doet. Maar ik was zo gespannen en hield al mijn spieren zo aangespannen dat ik die naaldgeleider voelde als een enorm scherp akelig ding. En dat in combinatie met mijn zenuwen deed dat voor mijn gevoel al heeeeel veel pijn. Maar toen de échte prik kwam dacht ik: ohhhh is dat alles, pfiew, gelukkig! En het aanprikken viel me daarna ook mee!
Wat me wel enorm tegen is gevallen (beide puncties) is de napijn. Heb de dag van de punctie verder me niet kunnen bewegen. Heel veel buikpijn gehad, die veel erger was als de punctie zelf. Ben op bed gaan liggen met echt alles binnen handbereik en een warm electrisch kussentje op mijn buik.
