Dank je wel. Het is fijn om te weten dat ik niet alleen sta. Mijn man is er natuurlijk ook maar lijkt emotioneel veel minder betrokken. Wij zijn ondertussen iets meer dan 6 jaar aan het proberen om zwanger te worden. 4 x met IVF en ISCI. Mijn man zijn sperma is niet beweegelijk genoeg en we hebben dus met een kleine operatie specimen kunnen verkrijgen. Deze waren wel goed maar later (na een aantal bevruchtingen en transfers) bleek het toch niet goed genoeg. Alle embryo's stierven af na een aantal dagen. Daar kwam bij kijken dat ik een low responder ben op alle stimulaties. Met het logische gevolg dat ik bijna geen eicellen heb tijdens een punctie. 1x behandeling moeten stopzetten, 1x3 eicellen, 1x6eicellen, 1x1eicel. Daar bleef dus telkens niet veel van over na een ISCI. De embryo die ze dan wel konden terugplaatsen had dus zowiezo een laag slaagkansje. Om mijn lichaam toch te laten reageren op de medicijnen nam ik zelfs Cialis. Dit medicijn is eigenlijk voor erectiestoornissen. Ik nam zo 1 tabletje per dag! De laatste 2 jaar zijn we dan overgeschakeld op eiceldonatie. Omdat in België een wachtlijst is van een aantal jaren en we die tijd niet meer hadden zijn we op aanraden van het fertiliteitscentrum overgeschakeld naar Valencia IVI. Ze zijn gespecialiseerd in donatie en hebben heel wat proven donors. De eerste maal hadden we een donor die ons 18 gezonde eicellen had geschonken. Na ISCI waren er nog slechts 6 over. 5 dagen na de TP waren ze allen afgestorven en bij mijn bloedname bleek ik ook niet zwanger. Wij kwamen dus thuis van een zeer kale en pijnlijke reis die ons 10200€ had gekost. Eigenlijk had ik nog wel recht op terugbetaling maar dat telt niet als je niet zelf de medicijnen inneemt. Ik mag ze dus ook niet hier aankopen en aan mijn donor geven. Dan hebben we een heel jaar niets gedaan en de hoop op kinderen gewoon terzijde geschoven. Na een controle bij de gynacoloog bleek mijn endometrium bij een natuurlijke cyclus eigenlijk vrij hoog te liggen. Rond de 7. Dit bracht ons opnieuw op het idee om op natuurlijke manier zwanger te worden. D.w.z. wel met een donor (ondertussen ben ik al 43) maar mijn eigen natuurlijke cyclus gebruiken zonder stimulatie. Ik heb maar 4 dagen menopur moeten spuiten om een goed endometrium te verkrijgen. Opnieuw dus naar Valencia. Ondertussen is de wetenschap niet blijven stilstaan en hebben we een transfer van een blastocyst gehad. Mijn hcg was op 10/10 29 hcg en op 16/10 nog 14 hcg. Weer een teleurstelling dus. Wel is er nog een sprankeltje hoop. Ik heb nog 3 blastocyste cryo ingevroren. Dit geeft een hoge kans op overleven tijdens de ontvriezing. Door al de behandelingen door ben ik een paar maal geopereerd aan mijn baarmoeder. Endometriose en Myomen. Dit vraagt telkens maanden van herstelling. Ik heb het gevoel dat we inderdaad al lang ermee bezig zijn maar toch niet lang en intens genoeg. Ik heb telkens opnieuw een schuldgevoel. Ik zoek telkens opnieuw naar redenen waarom het niet lukt. Toch kan ik nog even blijven doorgaan zolang ik nog een paar blastocysten achter de hand heb. Ik heb maar eentje nodig dat wil blijven en wil groeien en ons kindje wil worden.
Het is een lang verhaal dat ik kort probeer te schetsen. Dank je wel om te willen luisteren.
Groetjes Ania
