Loesje

Ik las net in wat reacties dat sommigen het aantal behandeling dat vergoed wordt door de verzekering te weinig vinden. Wat zou volgens die mensen een beter aantal behandelingen zijn? Net zo lang door gaan tot er sprake is van een zwangerschap? Een echte grens van bv 5? Of meer, of juist minder? Wat ik uit de literatuur begrijp is dat de kans van slagen afneemt naarmate de leeftijd van de vrouw hoger is en ook als het na een aantal behandelingen niet gelukt is, dan is de kans niet erg groot dat het een eventuele volgende keer wel zou lukken. Ik heb hier (in een ander topic) iemand horen zeggen dat er procentje er 1 is. Dat is natuurlijk ook zo maar op welk punt moet je stoppen met de behandelingen? Je kan niet eeuwig door blijven gaan en op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat het er helaas echt niet in zit op die manier. Voor sommigen is adoptie een mogelijkheid maar wellicht niet voor iedereen.

Hi, kan een moderator de enquete misschien anoniem maken? Ik kan dit zelf niet wijzigen en bedacht me net dat anoniem beter is.

Hi iedereen, ik ben medisch student en ben lid geworden om meer te weten te komen over fertiliteitsbehandelingen en de beweegredenen van mensen deze te ondergaan. Ik werk nu aan een stuk over postmenopauzale IVF. Ik weet niet zeker of dit in Nederland toegepast wordt maar (in het verleden) in het buitenland wel. Het gaat (in mijn stuk) over vrouwen die voor ze in de overgang kwamen geen fertiliteitsproblemen hadden en dus zo lang gewacht hebben met het zwanger willen worden dat dat door de menopauze niet meer kan. Deze vrouwen kunnen zwanger worden middels IVF en een eiceldonor. Ik vroeg me af of jullie meer weten van een situatie als deze of wellicht iemand kennen die een dergelijke behandeling overweegt/ondergaan heeft. Ook ben ik benieuwd hoe mensen bij wie zwanger worden wat meer tijd kost/medische behandelingen vereist denken over een situatie als deze. Het gaat er dus om dat de vrouwen in kwestie op 'normale' wijze zwanger zouden kunnen worden maar blijkbaar geen kinderwens hadden voor ze biologisch gezien 'te oud' waren of om andere redenen ervoor gekozen hebben om niet zwanger te worden tot het 'te laat is'. Dan komt ook de vraag wie de eicel donor zou zijn. Er zijn vrouwen die vrijwillig eicellen afstaan maar het zou ook kunnen dat vrouwen die zelf een behandeling ondergaan en bij wie tijdens de superovulatie meerdere eitjes 'afgenomen' worden, ze er daar een paar van kunnen doneren. Zouden de vrouwen die hier met IVF behandelingen bezig zijn daar wat voor voelen? Je zou op die manier een ander die zelf geen geschikte eicellen meer kan produceren helpen. Er zijn ook andere situaties denkbaar waarbij een eicel gedoneerd moet worden om zwanger te worden, bv als de vrouw een genetische afwijking heeft en daardoor geen goede eicellen aanmaakt, door behandeling van bv kanker geen goede eicellen meer produceert of door verwijdering van de eierstokken als gevolg van kanker of een andere aandoening, voor mij is dit een ander verhaal dan wat ik hierboven schets en ik ben vnl benieuwd of er animo is voor eicel donatie door vrouwen die IVF ondergaan, en dat de eicel dan gedoneerd wordt aan een postmenopauzale vrouw. Ik vraag me af hoe het kan dat een vrouw nooit eerder een kinderwens had of het krijgen van kinderen uit heeft gesteld, pas kinderen wil op het moment dat ze dit zelf op 'natuurlijke' wijze niet meer kan (er zijn situaties denkbaar dat een vrouw extreem vroeg in de menopauze komt en dat is mijns inziens een ander verhaal, hier gaat het om een 49 jarige vrouw). In mijn casus gaat het om een vrouw die carriere gemaakt heeft en op haar 49ste graag een kind wil samen met haar man van 52 waar ze 2 jaar mee samen is. Ze is financieel in staat om te stoppen met werken om alle tijd en aandacht aan het kind te kunnen geven. Als je graag kinderen wil en je wil ook carriere maken, dan moet je een afweging maken. Of het wellicht allebei kan, en als je denkt dat dat niet kan, dan bewust kiest voor carriere maken en op dat moment niet zwanger worden, dan heeft dat de consequentie dat je kinderloos zal blijven want iedereen weet dat je op een gegeven moment niet meer in staat bent kinderen te baren. Gevolg van het krijgen van een kind op 'latere leeftijd' is dat het kind dus oudere ouders zal hebben. Ik denk zeker dat er een verschil is tussen vrouwen van bv 40 die een kind krijgen en 67 (dit is geloof ik de oudste vrouw die nog een kind heeft gebaard middels eiceldonatie en IVF). Ik kan me voorstellen dat het hebben van oudere ouders gevolgen kan hebben voor je opvoeding en ontwikkeling. Als je op je 60ste een kind krijgt is de kans redelijk groot dat je overleidt als het kind misschien nog niet volwassen is. Ook kan ik me voorstellen dat de fysieke en psychische gezondheid achteruit gaan op het moment dat het kind nog klein is. Mijn ouders zullen vast ook ooit dementeren of moeilijker te been zijn maar op dat moment ben ik de 30 al ruim gepasseerd en in het geval van een moeder die op haar 50ste of 60ste een kind baarde, is de kans groot dat dit soort problemen zich zullen voor doen op het moment dat het kind wellicht nog thuis woont of net studeert. Ik vind het een lastig verhaal. Ik ben me er van bewust dat de meesten (zo niet allen) op dit forum vanuit een andere situatie met IVF/IUI en andere behandelingen bezig zijn maar zou graag jullie mening willen horen over deze kwestie. Het is moeilijk om resoluut 'ja' of 'nee' te zeggen op de vraag of IVF bij postmenopauzale zou moeten mogen aangezien er zoveel belangen mee spelen. Wat zou het gevolg voor deze vrouw zijn als ze inderdaad niet zwanger zal worden? Zou ze dan nog in aanmerking kunnen komen voor adoptie of als pleeggezin een kind kunnen opvoeden of is ze daarvoor op dat moment al te oud (ik heb begrepen dat het hele proces van adoptie lang duurt en gepaard gaat met allerlei soorten eisen die aan beide ouders worden gesteld). Als ze kinderloos blijft, zal ze dan psychische problemen krijgen omdat ze zo graag een kind wil en deze wens blijft onvervuld? Ik hoop dat jullie je mening willen geven, welke dit ook is. Zelf weet ik nog niet goed hoe ik erover denk. Het komt eigenlijk neer op de wens van de vrouw (met haar partner) om een kind te krijgen tegen de risico's van de behandelingen voor de moeder en de foetus, de psychosociale gevolgen voor het kind, de kosten, de kans van slagen die veel kleiner is dan IVF bij vrouwen die jonger zijn etc. Alvast heel erg bedankt! Als je een andere opmerking of reactie hebt die een beetje te maken heeft met mijn vraag hoor ik die ook graag.