vlindermama

Hallo allemaal, Ik zit op wd10. 25 maart 3e IUI poging gehad met 1 grote follikel. Afgelopen dagen maagzuur gehad en duizelig/misselijk, maar geen bloed verlies, ook geen oud bloed verlies. Heel confronterend die maagzuur, omdat ik dat tijdens de laatste maanden van mijn eerste zwangerschap ook had. Maar verder heb ik er nooit last van. Zou het dan toch zo zijn, dat het deze keer wel goed gaat? Ik vind het zo spannend. Zoals iedereen hier, willen we zo graag een kindje. Maar die wachtweken zijn echt crisis... Ik wil ook niet eerder testen dan zondag, gewoon omdat ik er nog steeds vanuit ga dat ik ieder ogenblik ongesteld kan worden. Maar toch voel ik de ongesteldheid niet aankomen, wat ik anders wel altijd heel duidelijk voel. Arghhh om gek van te worden...hihi Groetjes Maureen

Ik ben Maureen en sinds 2010 hebben mijn man en ik een actieve kinderwens. Na 4 maanden was ik zwanger en ons geluk kon niet op. Eerste maanden heel erg ziek (5 kg afgevallen), maar na week 13 ging het alleen maar beter. De weken, maanden gingen voorbij en ik kon lekker genieten in mijn verlof. Niets kon er nog gebeuren dachten we, dan ons kindje over een tijdje in het echt te zien. Alles was al klaar en kamertje ingericht. Maar niets was minder waar. Toen ik 36,5 week was al wat krampen, maar controles bleken goed. Hartje klopte nog steeds goed. Maar met 37 weken ging het helemaal mis. 's Avonds weer krampen en meerdere malen flauwgevallen. Dus met spoed naar ziekenhuis. Ze dachten aan losgelaten placenta. Maar ik bleek een inwendige bloeding te hebben. op 25 juli 2011 is ons dochtertje Chloë geboren, maar door teveel zuurstoftekort en is ze na 3 dagen overleden. Ik heb 4 dagen op de IC gelegen en in totaal 10 dagen in het ziekenhuis. Op 6 augustus is ze gecremeerd. Ons meisje is niet meer... We waren er zo dichtbij. We zijn papa en mama geworden en hebben een ontzettend mooie dochter. Maar eigenlijk hebben we ook helemaal niets. Alleen maar verdriet, pijn, boosheid angst en fantasieën. Hoe had het moeten zijn... Voor Chloë* hebben we een vlindersite gemaakt. http://chloerutten.vlindersite.nl Maar hoe het toen verder ging en ik uiteindelijk ook hier op dit forum terecht ben gekomen. Om de oorzaak te zoeken van de inwendige bloeding wilden mijn man en ik graag wat onderzoeken. Ook had ik in het begin van mijn zwangerschap een cyste, niets spannend, maar na de bevalling moesten we de situatie opnieuw bekijken. Cyste bleek er (nog) te zitten en na 2 maanden zaten er 2. Dat was 5 maanden later dan ik ben bevallen. Verder onderzoek in het academisch ziekenhuis en werd de diagnose Endometriose gesteld. Toen vielen alle puzzelstukjes ineen van alle jaren voor de zwangerschap en de pijn etc. De oorzaak leek gevonden; er was een grote kans dat er een Endometriose-haard verkleefd was en dat die is gescheurd en er een bloedvat mee is gescheurd. Er was namelijk in totaal 6 liter bloed uit mijn buik gehaald (1e keer OK (keizersnede) 3,5 liter, en na een paar uur weer naar OK 2,5 liter eruit). Via MRI was te zien dat er veel verklevingen waren, maar een zwangerschap zou wel kunnen. Mijn man en ik wilden allebei zeker weten dat mijn buik ‘schoon’ genoeg was. En dus werd er in maart een kijkoperatie gepland, cystes weghalen, eierstokken checken, eileiders doorspuiten etc. We waren heel positief en gingen vol goede moed de operatie in. Maar weer een flinke klap gekregen. Alles in mijn buik verkleefd en zit dus aan elkaar geplakt en de gyn kon niet eens in de buurt van mijn eierstokken komen. Een buikoperatie is noodzakelijk, of denken aan andere opties om voor een kindje te zorgen… Na verschillende gesprekken, hebben we besloten om voor de operatie te gaan. In november eindelijk de operatie en deze gaat perfect. Via kijkoperatie alles kunnen doen door chirurg en gyn. Eindelijk weer een keer een lichtpuntje. Maar zwanger worden zal altijd met medische hulp moeten. Niet wat we hadden gehoopt, maar we willen alle mogelijkheden met beide handen aangrijpen. In Januari eerste IUI gehad. Maar helaas een negatieve test. Nu 2e maand en hogere dosis Puregon aan het spuiten. Zo spannend allemaal en merk dat ik het heel moeilijk heb nu. 1,5 jaar verder en nog steeds geen kindje, wel midden in een traject, maar 1e keer niet aangeteld en er is weer een maand voorbij… Maar we mogen niet opgeven en moet door blijven gaan. Er komt een tijd dat ook wij een kindje in onze armen hebben om voor te zorgen. Daar houd ik me aan vast…

Dankjulliewel allemaal voor jullie lieve en warme reacties. Helaas deze maand nog geen positieve test, maar we geven niet op en gaan nu voor volgende maand. Dikke knuffel

'Gelukkig' om te zien dat er geen berichten in deze folder staan. Hoewel ik dan toch wel mijn dochtertje erbij kan zetten. Misschien niet helemaal gepast voor dit onderwerp, aangezien wij wel via de natuurlijke manier van haar zwanger zijn geraakt. Maar aangezien we nu met IUI bezig zijn, kom ik hier toch terecht. Maar terugkomend op mijn lieve kleine prinsesje Chloë*, zij is op 25 juli 2011 geboren, maar helaas op 28 juli 2011 overleden. [ATTACH=CONFIG]5093[/ATTACH] Ik was 37 weken zwanger toen ik een inwendige bloeding kreeg. Chloë is met spoed gehaald en ik heb 2 operaties gehad die nacht. In totaal 6 liter bloed verloren en doordat ik die bloeding had, heeft Chloë zuurstof tekort gehad. Ze was helemaal perfect en volmaakt, maar heeft geen eerlijke kans gekregen. Haar/ons uitgebreide verhaal kun je lezen op haar vlindersite: chloerutten.vlindersite.nl Nu anderhalf jaar later zijn we eindelijk weer bezig met het opnieuw zwanger raken en proberen om een 2e kindje te krijgen. We hadden dit al een jaar eerder gewild, maar de diagnose Endometriose werd gesteld en verschillende onderzoeken / operaties en wachtperiodes kwamen er tussen om dit mogelijk te maken. Heel spannend nu, want we mogen over een paar dagen testen...