Honeybee

heej meiden! Natas, sorry, spuiten op de vloer??? ik heb in de verslavingszorg gewerkt, in een team met verpleegkundigen, en die mochten nooit maar dan ook nooit spuiten op de vloer leggen. vind dat inderdaad een beetje typisch (zacht uitgedrukt). is denk ik wel goed als je het gesprek aangaat, maar kan me voorstellen dat je hoofd daar nu even nog niet naar staat. rot voor je meis, gatverdamme! sterkte de komende weken weer! Ik mag na vanmiddag op het wachtbankje, want zoals je misschien al gelezen hebt, was het gisteren even schrikken en werd de boel direct ingepland voor vandaag. wel lekker snel en in ieder geval niet in het weekend. kwam ook wel mooi uit, want ik werk op donderdagmiddag en vrijdag nooit, dus ik hoef er ook geen werk voor te missen. dat geeft wat meer rust. zal straks nog wel even laten weten hoe het allemaal gegaan is en officieel op het bankje plaatsnemen. pffff, daar zie ik in ieder geval niet naar uit, dat gewacht. maar 't hoort erbij hè... (dus doen we het maar, na al die jaren wordt je er "goed" in, daar heeft Tam gelijk in :hypocrite:) Lin, wat jammer, had je vandeweek goed nieuws, wordt je gelijk weer teleurgesteld! echt kl*te, maar ik hoop dat je morgen weer goed nieuws krijgt. en inderdaad, Natas zei het al: 1 is genoeg! Meiden, we gaan ervoor!! tot straks... (ga ik nu nog even de klok vooruit kijken, ga m'n collega's maar 's lastig vallen ter afleiding, hihi).

vond het al zo'n rare tijd voor die echo, maar goed. ik duim nog steeds voor je. ik kom net terug van het ziekenhuis (en van huis, want zit nu weer op m'n werk). het eiblaasje bleek al 21 mm groot, dus het was even halve paniek in de tent. ik moest direct de pregnyl zetten (kon ik dus voor naar huis), morgen om kwart voor twee moeten we terug zijn in het ziekenhuis, bij het lab. dan wordt het opgewerkt en een uurtje later is de inseminatie. volgende cyclus moet ik een dag eerder komen voor de echo, op dag 11 ipv 12. dit was dus echt weer typisch voor ons: ik had zelfs nog gebeld om te vragen of ik die pregnyl mee moest nemen. dat was niet nodig. had ik beter wel kunnen doen. ik ben als een gek naar huis geracet, heb de boel gemengd en ingespoten en toen weer als een gek naar m'n werk gegaan. en nu ben ik een beetje moe, leeg en ik heb nog twee afspraken vanmiddag. gelukkig leuke, dus dat valt mee. morgen kwart voor twee dus!!!! en daarna mag ik op het bankje...

Hai Moon! begrijp ik het goed en is de punctie morgen? sterkte en succes! doe het lekker rustig aan de komende dagen en ik zal voor je duimen dat je inderdaad die spuiten nooit meer hoeft aan te raken. positief denken en hoop houden is alleen maar goed, vooral blijven doen! Melissa

Hai Tamara, welkom hier!! ik ben hier ook nog niet zo heel lang aan 't rondsnuffelen, maar het voelt wel heel prettig. je deelt toch iets met mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. kan me voorstellen dat het een hele opluchting is als je eerst IUI mag doen. en dat je nog nooit zo graag ongesteld wilde worden, dat snap ik ook. ik had dat twee weken geleden ook hoor. ik hoop dat je snel kan starten en dat je ons hier op de hoogte houdt van alles! en die prik, dat zal ws pregnyl zijn, denk ik. dat is om je ovulatie op te wekken, dat moet ik de eerste keer ook doen. heel veel sterkte en succes! groetjes, Melissa

Hai dames, bedankt voor de lieve berichten!! het doet me goed om te zien dat de hele MMM ook positief kan uitvallen zeg maar :thmbup: we hebben goeie hoop in ieder geval. artsen hebben wel een deel sociale vaardigheden in het lespakket zitten, alleen is dat onderdeel zo klein dat het heel snel naar de achtergrond verdwijnt. ik ben zelf maatschappelijk werker en mijn hele werk bestaat uit het continu inzetten van mijn sociale vaardigheden en ik vind het soms zo enorm verbazingwekkend hoe afgrijselijk artsen soms met mensen omgaan. maar goed, ik ben gelukkig assertief genoeg om mijn eigen grenzen te bewaken. ik moet soms zelfs een beetje afgeremd worden, en daar is mijn man dan weer voor, hihi. en wat dat jong zijn en genoeg tijd hebben betreft: die staat bij mij vrijwel gelijk bovenaan het ergernis-lijstje, samen met "je moet je er niet zo mee bezig houden" en "juist als je het niet meer verwacht...". ik vind dat zeer diskwalificerende en kwetsende opmerkingen; hoewel misschien goed bedoeld, doet het af aan de spanning en het verdriet dat je kan hebben. Corina, ik weet dat het moeilijk is als je eerder een kindje (want dat is het, hoe klein en pril het ook is) bent verloren, maar geniet van deze zwangerschap!! op naar de twaalf weken! Sofie en Stephanie, jullie natuurlijk ook heel veel geluk en succes!

natasja, wat spannend allemaal. heb je al getest? ik hoop dat het positief is en zal voor je duimen! wat dat bloedpropje betreft, daar zijn de meningen over verdeelt. bij mij was het tot twee keer toe een teken dat het niet goed zat, maar twee vriendinnen van mij hadden ook wat donker bloedverlies en dat zat allemaal hartstikke goed. sterkte meis!!

Na even wikken en wegen (en flink rondkijken op dit forum) heb ik besloten toch maar van deze dagboek mogelijkheid gebruik te maken. Omdat ik weet dat schijven me helpt om alles op een rijtje te zetten, omdat ik er mijn emoties in af kan reageren en omdat delen nu eenmaal prettig is. Laat ik dan maar beginnen bij het begin. Ik ben Melissa, 29 jaar (de 30 komt eraan, in juni). In oktober 2004 zijn mijn man en ik getrouwd, na bijna tien jaar samenwonen. We zijn een soort "highschool sweethearts", ook al hebben we niet bij elkaar op school gezeten. Ik leerde hem kennen toen ik nog net geen 16 was en we zijn, ook al was dit absoluut niet de "bedoeling", aan elkaar blijven plakken. Naar volle tevredenheid overigens, ondanks de dipjes in onze relatie (en die heeft iedereen wel eens). Ongeveer twee jaar daarvoor (2002) ben ik met de pil gestopt, omdat ik last kreeg van steeds terugkerende infecties. Ik was toen nog niet toe aan kinderen; ik was het jaar daarvoor afgestudeerd en ik werkte net in de psychiatrie. Ik was aan het solliciteren, omdat ik niet tevreden was met mijn eerste baan en we waren op zoek naar ons eerste koophuis. Geen goede tijd, vond ik. Mijn man was er wel aan toe, maar kon rationeel ook wel inzien dat het misschien niet de meest handige tijd was. Dus kozen we voor een spiraaltje. Toen we trouwden was dat voor mij een moment waarop ik aan onze toekomst als gezin kon denken: de rest was geregeld, so to speak. In januari 2005 is mijn spiraaltje verwijderd en dat voelde als een enorme opluchting. Ik heb van begin af aan last gehad van dat kl*teding; ik had van nature al een hevige menstruatie en dat koperen geval maakte het er niet beter op. Dus toen ik het ding niet meer voelde zitten was ik enorm blij. In mei 2005 bleek ik zwanger: ik voelde me de hele week al vreemd en jankerig. Ook deden mijn borsten heel erg zeer. Een dag te vroeg heb ik getest en ondanks het feit dat we te vroeg waren zagen we een streepje: heel vaag, maar toch een streepje. En een streepje is zwanger! Helaas ging het een paar dagen later mis. Voor ons een hele harde klap, ondanks het zeer prille stadium: alsof je zo gewenste cadeautje in één keer weer uit je handen wordt gegrist. Maar we gingen met goede moed verder, vier maanden proberen was nu genoeg geweest, dus het zou vast snel weer lukken. September 2006 hadden we de hoop eigenlijk al opgegeven en spraken we over een bezoekje aan de huisarts. We waren op dat moment bezig met het verbouwen van de zolder en zodra ik mijn menstruatie zou krijgen zouden we contact opnemen met de huisarts. De zolder zou dan ook zo'n beetje af zijn, dus dan hadden we die stressvolle periode ook wel gehad. Ik was in die periode verkouden geweest en liep al weken met een vervelende benauwde hoest rond. Kon ik die ook gelijk na laten kijken bij de huisarts. Er kwam dus geen menstruatie en opnieuw voelde ik me al de hele week vreemd, alsof mijn vel twee maten te klein was. Na een halve week wachten deed ik een test: positief! Ik was verder dan de eerste keer en het kleintje had ook nog eens die hoestbuien overleefd, dat was een heel goed teken. De huisarts deed wat kleine testjes, gaf ons het telefoonnummer van de verloskundige en een receptje voor een spoelmiddel mee voor mijn hoest (geen tabletjes, geen drankjes, want dat mocht niet meer). Twee weken later waren we een weekendje weg. Vlak voor we weggingen, verloor ik wat bruinige afscheiding. In paniek heb ik de verloskundige gebeld, waar ik de week erna een eerste afspraak mee had staan. Niets aan de hand, dat heb je wel eens. "Als je kramp krijgt en roze of rood bloed gaat verliezen, dan moet je nog even bellen". Maar dit was niets om me zorgen om te maken. Na twee dagen ging het mis. We zaten op onze gehuurde fietsen terug naar het hotel toen ik krampen kreeg. We zijn direct onze spullen gaan pakken, of eigenlijk heeft mijn man dat gedaan, en we zijn naar huis gereden. Terwijl mijn man de rekening had voldaan, had ik mijn moeder gebeld. Ze zat al op ons te wachten toen we thuis kwamen, ik heb me als een klein kind op haar gestort en heb zeker een uur bij haar gezeten. Na een paar dagen zijn we naar de huisarts gegaan, die stuurde ons door naar het ziekenhuis voor een echo en verder onderzoek. Zowel hij als de verloskundige (die me nog even had gebeld, om te vragen waarom ik niet op onze afspraak was verschenen: foutje van de assistente) vonden twee miskramen en de tijd die er tussen de twee zwangerschappen had gezeten (vijftien maanden) genoeg reden voor verder onderzoek. De gyn in het ziekenhuis dus niet. Sowieso werden we behandeld alsof we zijn kostbare tijd zaten te verdoen: nu was het lunchtijd en was hij ruim een half uur uitgelopen met zijn afspraken dus wellicht waren zijn gedachten al bij z'n bordje ziekenhuis stamppot. Maar ook scheen hij niet te begrijpen dat we ons toch wel wat zorgen maakten; het was "nog maar" twee keer mis gegaan. Volgens onze huisarts hadden we "recht" op een aantal onderzoeken. Dit bleek zo te zijn, we konden een chromosoomonderzoek ondergaan en ik zou een kijkoperatie kunnen krijgen. De kijkoperatie, daar kon hij blijkbaar geen reden voor bedenken om die niet te doen, maar het chromosoomonderzoek was een punt van strijd. De kans dat er namelijk iets uit zou komen was enorm klein, dus feitelijk had het geen zin. Maar meneer de dokter, we willen toch alles uitsluiten. Hm, nou ja. Gut, als je het dan toch wil doen, oké. Maar besef je wel dat als er wel degelijk iets uit dat onderzoek komt, je dan moeite kunt hebben om voortaan een hypotheek of iets dergelijks af te sluiten. Vervolgens heb ik meneer de dokter even heel duidelijk gemaakt dat als er uit dit onderzoek zou blijken dat één van ons een afwijking zou hebben waardoor we überhaupt geen kinderen zouden kunnen krijgen, ons leven zo op z'n kop zou staan dat die hele hypotheek niet ons grootste probleem zou zijn. Dus ja, we willen dat onderzoek. Ik heb om eerlijk te zijn de nodige artsen gezien in de afgelopen tien jaar, maar deze chagerijnige kwal was de ergste. Ik zal andere voorbeelden van zijn beroerde sociale vaardigheden achterwege laten, maar er zijn er genoeg. In ieder geval bleken zowel uit het chromosoomonderzoek als uit de kijkoperatie geen afwijkingen. Ik werd zelfs door de arts assistent gefeliciteerd met mijn prachtige baarmoeder... We werden naar huis gestuurd met de opmerking dat we na een jaar proberen weer contact op konden nemen. Mocht ik in de tussentijd zwanger raken, dan mocht ik met zes weken langskomen voor een echo. Vorig jaar maart (2008) zijn we terug gegaan naar het ziekenhuis, na iets meer dan een jaar "proberen". Deze arts was geweldig; duidelijk en meelevend. We zijn aan alle kanten doorgelicht en ook uit deze onderzoeken bleken geen afwijkingen. Ze gaven ons nog een half jaar de kans op een natuurlijke zwangerschap, daarna zouden we eventueel met IUI kunnen beginnen. Wij hebben dat half jaar aangegrepen om even pauze te nemen en op ons nieuwe huis te wachten. Dat zou september opgeleverd worden, helaas is dat zo vertraagd dat we de sleutel ws pas halverwege maart krijgen, maar goed. In november zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan, is er op de valreep nog even een HSG gedaan (waarop natuurlijk weer niets te zien was) en werden we doorverwezen naar de fertiliteitsarts. Morgen hebben we de uitgangsecho en later deze week zal de eerste inseminatie plaatsvinden, als alles goed gaat natuurlijk. Na ruim vier jaar ploeteren zijn we hier ook wel aan toe, er gebeurt tenminste weer iets. Het staat voor ons gevoel al stil sinds de tweede miskraam, in plaats van proberen zwanger te raken zijn we gevoelsmatig bezig geweest met voldoen aan criteria. Ik werk zelf in de zorg en weet heel goed dat om behandelingen in te zetten er goede diagnoses gesteld moeten worden en dus moet je aan een aantal criteria voldoen voor de diagnose gesteld kan worden. Maar het duurt zo lang, vooral omdat ze niets kunnen vinden. Zolang ze niet weten wat de onvruchtbaarheid veroorzaakt, wordt er bij gebrek aan beter een tijdsindicatie gehanteerd. Gelukkig mogen we nu starten en zie ik er zelfs een beetje naar uit, hoewel ik er ook wel tegenop zie. Mijn man lijkt er wat nuchterder in te staan, maar ook hij staat van binnen strak van de spanning. Aan de andere kant praat hij de laatste tijd weer over "ons kind" en "later als...", iets wat ik heel prettig en bemoedigend vind. We hebben weer een beetje hoop. En dat voelt verdomde goed (pardon my French)! Deel 1 is gelijk een enorme lap tekst geworden, maar dat is op zich niet zo vreemd als je ruim vier jaar probeert samen te vatten. Het heeft in ieder geval opgelucht en het geeft jullie wellicht een beter beeld van onze situatie. Tot deel 2! Melissa

hè kris, wat een kl*tenieuws zeg. neem lekker de tijd, ff goed janken en kwaad zijn op de wereld mag best. dit zijn de momenten die je niemand toewenst (helaas zijn ze er echter genoeg). sterkte meis...

woensdag voor de 2e fm? toevallig, dan heb ik de eerste echo! gaan we straks gelijk op als het zo doorgaat :yeswink-1: ben in ieder geval blij voor je dat de fostimon niet voor klachten zorgt! ik hoop dat ik eind deze week de inseminatie heb. de kans is er ook dat het in het weekend valt (en dan maar hopen dat ze plek hebben in het ziekenhuis). ik zit nu thuis, vanacht kreeg ik ineens koorts, wat vanochtend grotendeels weg was. het restje verhoging is in de loop van de dag verdwenen. ik zag het al helemaal gebeuren dat ik hartstikke ziek zou worden en dat het hele circus gelijk al weer niet door zou gaan. maar gelukkig worden doemscenario's niet altijd werkelijkheid... en ben ook wel benieuwd otjes? wanneer is de grote dag?

Kris, het is eind van de middag! ben toch wel heel erg benieuwd hoe het met je is!!

@otjes. als je op dag 13 de inseminatie hebt gehad dan zal het toch op vrijdag zijn denk ik. maar das puur optellen tot aan dag 28 van je cyclus, misschien dat het met IUI toch weer anders is. ik weet wel dat ik bij de eerste zwangerschap twee dagen te vroeg heb getest en dat deze toch al uitsloeg. een heel klein, dun, vaag streepje, maar een streepje is een streepje. je kan het proberen natuurlijk. en inderdaad, enorm spannend. volgende week de uitgangsecho en ik hoop eind van de week inseminatie. ben zo benieuwd...

heej wat geweldig!!!!!! gefeliciteerd meis!! kan me voorstellen dat je het nog niet helemaal kan geloven, maar laat 't rustig inzinken en geniet ervan!

fostimon? zegt me helemaal niets. maar das ook niet zo vreemd, alles is nieuw voor ons. ik hoop in ieder geval voor jullie dat er niet teveel follikels ontwikkelen. en dat het deze cyclus wel mag lukken!! ben je al een beetje bijgekomen van de teleurstelling afgelopen weekend? het hakt er in hè... inderdaad spannend allemaal. klinkt het heel raar als ik zeg dat ik er "zin in heb". is op zich een groot woord hoor, zin. maar ik merk wel dat ik erg benieuwd ben en sta te trappelen om te beginnen; ik heb gevoelsmatig nu wel genoeg pauze gehad.

Hai Sil. waar moet je die laparoscopie precies voor doen dan? ik heb na de tweede miskraam een hysteroscopie ondergaan (kijkoperatie alleen in de baarmoeder) en voor de start van de IUI moest ik een HSG laten maken. ik kon kiezen tussen de hsg en een laparoscopie. de gyn raadde zelf de hsg aan, omdat het niet onder narcose hoeft, sneller is en ook makkelijker te plannen. geeft vrijwel dezelfde zekerheid als de laparoscopie, hoewel een contrastfoto natuurlijk wel iets minder betrouwbaar en iets minder duidelijk is als een kijkoperatie. en als jij dan zegt dat het aan je vriend ligt en niet aan jou, dan komt die laparoscopie over als een formaliteit. misschien lees ik het ook wel verkeerd hoor, kan natuurlijk ook.... dat opwekken van je menstruatie klinkt ook niet erg geweldig. dat gepeur aan je lijf is iets wat me elke keer toch weer tegenstaat. ik vind het aan de ene kant heel jammer dat we zo lang hebben moeten wachten voor we daadwerkelijk ergens kwamen, elke keer weer een gesprekje dan weer een onderzoekje dan toch nog maar een half jaartje zelf proberen enzovoorts (heel frustrerend!), maar aan de andere kant heeft het langzame tempo me wel de kans gegeven elke stap te kunnen verwerken. maar als die operatie elke keer wordt uitgesteld dan schiet volgens mij het vuur op een gegeven moment ook uit je oren, dat is geen langzaam tempo meer, dat is gewoon ronduit irritant! maar inderdaad: hoop is belangrijk! ik hoop me helemaal gek (en niet alleen voor mezelf natuurlijk!!!).

gisteren trouwens gebeld voor de uitgangsecho (ligt het aan mij of hebben er meer hele vreemde associaties hierbij :icon_smile:) volgende week woensdag hebben we de afspraak. en ze insemineren ook in het weekend, hoewel beperkt plaats (3 om precies te zijn, wie het eerst komt....). vind 't nu toch wel erg spannend worden en ik baalde enorm dat ik nu ineens weer drie dagen later was. maar goed, het circus gaat beginnen.

Hai Linda, je hebt de afgelopen dagen een kl*tetijd gehad zo te lezen. echt balen!! had voor jou op positief nieuws gehoopt. heel veel sterkte, ook tijdens het gesprek.

ach, we hebben het feit zo ongeveer wel geaccepteerd. anders waren we ook de behandelroute niet ingegaan en waren we stug door blijven knoeien. ik ben ook wel blij dat we dit kunnen doen. alleen jammer dat we in het begin niet zoveel medewerking kregen van de gyn, na de tweede miskraam. onze huisarts en ook de verloskundige vond dat we verder onderzoek moesten laten doen en hij zat daar tijdens dat eerste gesprek een beetje sukkelig te doen over het feit dat we "nog maar" 2 miskramen te verwerken hadden. we hadden "recht" (bij gebrek aan een beter woord) op alvast een aantal onderzoeken en het kwam er op neer dat hij aan alle kanten ons er van probeerde te overtuigen dat we dat maar gewoon even lekker niet moesten doen. maar we hebben voet bij stuk gehouden, alleen helaas zonder antwoorden te hebben gekregen. en hoever we gaan bekijken we per stap. ik kan verdere behandelingen nu toch nog niet overzien, maar kan me voorstellen dat je, zoals jij zegt, de grens steeds verder verlegd. de wens blijft hardnekkig aanwezig (zal ook wel een biologisch iets zijn....). na de tweede miskraam riep ik ook heel hard dat ik nooit meer een poging zou doen, maar twee weken later was ik alweer om en gingen we vrolijk verder met proberen en zaten we in het ziekenhuis. bedankt en jullie natuurlijk ook heel erg veel succes met de ICSI. en hopen op een goede uitkomst!!! en Moon74: thanx!

@Kris: thanx!! ein-de-lijk na drie dagen langer wachten: cyclusdag nummer 1. dat wordt maandag bellen om de eerste afspraak te maken (en nu maar hopen dat ze ook in 't weekend insemineren, want daar gaat 't wel naar uitzien nu:ga ik gelijk vragen maandag). iemand al mogen testen???

Ik mag waarschijnlijk wat later deze maand voor het eerst op het bankje gaan zitten (zit te wachten op m'n menstruatie, zodat het hele circus voor de eerste keer gestart kan worden: zal je net zien, ben altijd zo regelmatig als een zwitsers horloge en nu laat 't op zich wachten... tis voor het eerst in vier jaar tijd dat ik wel ongesteld wil worden ;-)). Spannend allemaal. Leuk om te zien hoe iedereen elkaar steunt! Heel veel succes en ik zal voor jullie duimen!!! Melissa

Hoi Linda, dat wachten lijkt me inderdaad vreselijk moeilijk. Vooral de eerste tijd nadat we zijn gestopt met anticonceptie (en we nog erg gericht waren op "op tijd" klussen), vond ik het laatste deel van m'n cyclus ook altijd zo langzaam voorbij gaan. dat zal in de wachtweken niet anders zijn denk ik. ik zal in ieder geval voor je duimen! de eerste drie keer IUI is zonder hormonen, de drie daarna met. de eerste keer moet ik wel pregnyl spuiten, na de echo. de tweede en derde keer mag ik thuis met LH-strips testen om te zien wanneer mijn ovulatie eraan zit te komen. ik vind het in ieder geval allemaal heel erg spannend en word nu al aardig heen en weer geslingerd tussen alle emoties die maar denkbaar zijn.... zal blij zijn als het zover is. sterkte met de komende dagen van afwachten!! Melissa

hoi allemaal, vorige week hadden we de eerste afspraak met de fertiliteitsarts en de volgende cyclus mogen we starten met IUI. Eindelijk na al die jaren gepruts komen we weer een stapje verder. Aan de andere kant zie ik er best tegenop, omdat ik niet zo goed weet wat ik allemaal kan verwachten. het schijnt mee te vallen en ik laat 't maar gewoon op me afkomen (mijn man staat er net zo in). we hinkelen een beetje van 't ene been op 't andere; het ene moment zijn we heel hoopvol en hebben we het gevoel dat het gaat lukken, het andere moment zijn we vrij cynisch. bij ons is er niets uit de onderzoeken gekomen, alles doet 't zoals het 't moet doen, dus dat stemt best hoopvol. aan de andere kant weten we ook dat ondanks al die gezonde hormonen en zwemmers, we na vier jaar nog steeds met lege handen zitten. daar komt trouwens ook nog bij dat ik eerder twee miskramen heb gehad, waarvan de laatste twee jaar geleden. dus de vraag of het wel blijft zitten als het met IUI lukt, is ook irritant aanwezig. we hebben informatie zat gekregen van 't ziekenhuis, maar ik ben toch wel benieuwd hoe dat proces er nou precies uitziet en wat het met je doet. wat is jullie ervaring met IUI? Greets, Melissa

hai butterfly, nee, helaas hebben ze niets kunnen vinden. na de tweede miskraam heb ik een kijkoperatie en een chromosoomonderzoek gehad, maar uit geen van deze onderzoeken kwam iets naar voren. na een jaar vruchteloos proberen mochten we dan terugkomen, werd er gezegd. begin vorig jaar zijn we verder de hele medische handel ingegaan en zijn we beiden uitgebreid onderzocht (ik was verbaasd dat ik na het bloedprikken uberhaupt nog iets over had om m'n hart op gang te houden :icon_biggrin:) en niets te vinden. na nog eens zes maanden "probeertijd", waarin wij feitelijk gewoon even lekker pauze hebben genomen van al het geprobeer, zouden we met iui beginnen. we hebben het zelf nog iets langer uitgesteld, toen kwam er nog een hsg tussendoor en nu mogen we beginnen. alle onderzoeken wijzen uit dat we enorm gezond en vruchtbaar zouden moeten zijn en dus zijn we onverklaarbaar verminderd vruchtbaar: wat aan de ene kant heel veel hoop geeft (het kan dus wel), maar aan de andere kant ook enorm frustrerend is (je weet na al het gedoe nog steeds geen ene ....). maar goed, we staan nog redelijk dichtbij de startpositie en we hebben nu weer goede hoop, ook omdat we voor ons gevoel nu weer een stapje vooruit gaan in het proces. maar ik zag iets staan onder je reactie over icsi? dat is de nodige stadia verder lijkt me....

Hallo allemaal, Ik ben Melissa, 29 jaar, vier en een half jaar getrouwd (we tellen de halve jaren nog steeds :happy7:) en sinds vier jaar proberen we zwanger te raken. Is ook twee keer gelukt, de eerste keer ging het mis bij vier en een halve week, de tweede keer bij zes en een halve week. de laatste zwangerschap is alweer ruim twee jaar geleden. nu eindelijk, na vier jaar teleurstellingen, onderzoeken en ik weet niet hoeveel verschillende artsen, mogen we komende maand starten met IUI. Het lijkt me prettig om de komende maanden wat ervaringen uit te kunnen wisselen met anderen die in hetzelfde schuitje zitten. Maar ik ga ook eens lekker op m'n gemak dit forum helemaal uitpluizen, er is hier genoeg informatie te vinden! Tot snel, Melissa