Ik heb al een tijdje op dit forum rondgezworven en het een en ander gelezen,
ik vind t heel mooi hoe er hier met elkaar en bijbehorende gevoelens omgegaan wordt,echt warm!
Ik ben Daan,net een weekje 37 jaar en ik woon in t zuidoosten van t land.
7 Jaar geleden zijn ik en mijn vriend over kids begonnen en na anderhalf jaar "oefenen" door de huisarts naar een regionaal ziekenhuis doorverwezen waar we met Clomid gestart zijn,
er was geen aanduidbare reden voor het niet zwanger worden,na een half jaartje ben ik naar ST Geertgen gegaan ( toendertijd nog gevestigd in de Mortel),en heb ik een laprascopy gehad,daar kwam niets uit....gelukkkig denk je dan!!!!!!!!
Mooi niet dus!
Na 6 IUI behandelingen bij Geertgen (dr Ruis en dr Wisman,super artsen btw)ben ik in een giga dip terecht gekomen,ik twijfelde erg aan het voortzetten van mijn relatie met mijn (jeugd)liefde,slecht nieuws......ik wil liever géén kids dan hem kwijt raken!
Dus anderhalf jaar pauze!
Hele goeie beslissing,relatie is top......de taart en de slagroom zijn aanwezig....nu die verd*mde kers nog he!?
ik ben in Januari begonnen met onze eerste IVF poging en heb in Februari de punctie gehad,3 embrios waaronder een topper,een is er terug geplaatst,2 ingevroren (mislukt),deze IVF poging mislukte.......ik ben écht een dag van de wereld geweest hierdoor.....wát een ellendig wereldje,
Weer opgekrabbeld en meteen verder met poging 2 (geen tussentijdse IUI's ivm mijn leeftijd),dosis Gonal opgevoerd naar 187,50
7 Mei jl punctie gehad,en afgelopen maandag TP gehad,geweldig nieuws:7 Embrios,waarvan 1 topper........2 terug geplaatst.
Nu ben ik weer tussen hoop en vrees.....ik voel niks,maar wát moet je voelen?
Ik gebruik Utrogestan bolletjes ( smerig!!!!!!! ),en probeer me zo rustig mogelijk te houden ( ik heb een eigen zaak,stervensdruk.....).
Ik houd hoop!!!!!!
groetjes Daan:blob3:( ik schijn nogal te stuiteren......)
