Penny

[ATTACH=CONFIG]5301[/ATTACH] Hallo Emsie en Zwaantje, Emsie ik weet ook niet of dit nog zo'nactief forum is hoor. Maar in ieder geval wilde ik jullie bovenstaande nog even laten weten. Bizar, afgelopen zaterdag de eerste positieve test in handen na de 3e IUI. En vanochtend opnieuw getest, dat is deze al een dikkere streep. Ik wilde het nog delen omdat ik het niet kon geloven en zelf in mijn hoofd inmiddels erg bezig wasmet de IVF. Ik vond de kansen bij IUI zo laag en ik was weer zo geschrokken toen ik vorige x met Moederdag ongesteld werd. dat ik echt geen vertrouwen meer had. Ik heb wél van alles gevoeld. Deze keer geloofde ik er dus echt niet meer in, wilde mezelf gewoon beschermen. Maar vorig weekend, moest ik werken en had me daar toch raar klemmend gevoel in onderbuik. Mezelf wijs gemaakt dat dit nog buikspierpijn was van trainen op de maandag ervoor! EN ikzelf en mijn man geloofden dat ook nog. De spierpijn hield dus nog een week zowat aan, althans als ik ging liggen op bed of opstaan voelde ik steeds iets "zitten"in mijn onderbuik. Nou toen opeens vrijdag zwaar grieperig, ziek melden ook koorts. Op zaterdag of zondag zou ik ongesteld worden, en toch wel vreemd vond ik het. Al bijna 2 jaar geen griep gehad en opeens strondziek. Toch even testen voor de zekerheid en dus ja. Ik heb net gebeld, mag straks naar de huisarts. Ik verwacht dat ik dus vatbaar was voor griep door de innesteling. Gelukkig is de koorts snel gezakt en nu alleen nog verkouden. Kan het allemaal nog niet echt bevatten. Nou Emsie, onwijs onwijs veel geluk en succes met ICSI, meid echt daar heb je toch wel een goede kans mee. En je moet gewoon doorgaan, want blijkbaar kan het dus allemaal tóch ook bij ons. Zwaantje, prachtig dat het allemaal goed gaat, wat fijn voor je dat het zo snel raak is. ik kom nog wel een keertje kijken hier hoor, dag meiden heel veel kracht en sterkte toegewenst

Hoi, Emsie bedankt voor je berichtje over moederdag. Ik ben op Moederdag ongesteld geworden. Halve nacht niet geslapen van de spanningen maar niet durven testen omdat Moederdag mogelijk geluk zou brengen...... Ik heb het er erg zwaar mee gehad. Uiteraard is een kans een kans en groter bij ons allemaal dan zonder de IUI. Maar met de percentages en geringe kansen vind ik het toch wel erg zwaar waar ik weer doorheen ben gegaan. Als het mogelijk zou zijn nergens op te rekenen zou het beter te doen zijn. Morgen moet ik alweer naar het ziekenhuis voor de 3e IUI. Onwijs spannend Emsie dat je nu naar de icsi gaat. Dapper hoor, ik denk dat het ook weer heel eng is. Ik vind IUI al verschrikkelijk moeilijk. ZIjn straks je kansen dan ietsje groter? Zet hem op hoor, je zult hier mijn support in ieder geval krijgen!Zwaantje hoe gaat het nu met jou?

Maak je eigen ovulatieticker

Zwaantje wat een fantastisch nieuws!!!'Dat het inderdaad ook goed mag gaan, kan geen toeval zijn hoor zo snel alweer. Gefeliciteerd!

Hoi Allemaal, Hey Emsie dat is positief voor je planning dan kun je eind mei dus met vakantie! Ik zit nu op de 10e wachtdag na de IUI. De eerste week was ik er zo veel mee bezig, nu gaat het wel het schiet nou tenminste op. Ik was zo opgelucht toen we de behandeling hadden vorige week zaterdag. Alle spanning dat we een keer moesten overslaan etc kwam eruit, ik was helemaal huilerig na de behandeling, niet eens van de pijn. Heb verder wel de hele dag enorme buikpijn gehad en op de bank gelegen. Vreemd, terwijl het een ziekenhuis gebeuren is, helemaal niet leuk of prettig ervaar ik het toch als fijn dat er op die dag tenminste echt iets gebeurd en ik weer een kans heb. Ik denk dat jullie dat ook zo voelen. Toen mijn man vorig jaar is geopereerd aan de variocele (spatader in zijn balzak) moesten we 4 maanden afwachten, dat zijn er in totaal zelfs 6 geworden. In die maanden rekende ik ook niet echt ergens op. Dus gek genoeg ben ik nu toch blij en dankbaar dat we de hulp krijgen van het ziekenhuis. Maar goed, eerst zo'n positief spannend gevoel, maar nu de NOD moet naderen wordt ik echt weer zenuwachtig. Ik durf gewoon niet zo echt te hopen dat het zo is. Hoe groot zijn die kansen nou helemaal? Ik weet dat ik niet met getallen en kansen bezig moet zijn maar je kunt er toch ook niet helemaal zo van uit gaan dat je niet ongesteld wordt? Moet ik er dan vanuit gaan dat ik wél ongesteld wordt? Dat lijkt ook weer zo cru. Ik denk dat ik onderhuids toch hoop heb, want de laatste tijd voel ik me wel opgewekt, maar dat kan ook van het mooie weer komen. Najaaa superzenuwachtig laat ik het daar maar op houden. Dus das mijn statusupdate meiden. Ooww Zwaantje, wij zitten ongeveer tegelijk qua periode dus. Ben zo benieuwd, zet hem op! Ik probeer trouwens niet te testen. Moet jij dat van het ziekenhuis of wil je het zelf graag? Ik wacht op mijn menstruatie en als dat 1 dag te laat is of 2 dan ga ik pas testen. Dus zondag of maandag. LEt you know

Hallo Allemaal, Ik ben nieuw lid van dit forum. Ik heet Penny en ben 32 jaar. Allereerst, geweldig gefeliciteerd Karin! Fantastisch en mooi nieuws voor jou en zeker zoveel hoopvol nieuws ook voor de meiden hier. Ik heb terug gelezen, veel van jullie schrijven hier al lang. Wat schrikken van jouw bericht Zwaantje dat het mis was gegaan. Dat vind ik allemaal ook zo eng, dat als je eenmaal zwanger wordt na zo'n voortraject het nog steeds mis kan gaan. Ik ben een paar jaar geleden getrouwd en ongeveer gelijk is mijn kinderwens gegroeid. Nu bijna 2 jaar later is deze wens soms "ons probleem" omdat we vorig jaar naar de dokter zijn gegaan en mijn man verminderd vruchtbaar is. Hoewel het niet extreem slecht is nu, gaven ze ons toen 3% kans ofzo op ooit spontane zwangerschap. Mijn man had een variocele (vaatkluwen) in zijn balzak, dat ze ook hebben geopereerd. Daarna moesten we 4 maanden wachten of het wel zou helpen, het helpt ook slechts in 60 tot 70% van de gevallen. In ons geval hielp het, en nu is de kwaliteit (beweeglijkheid) van zijn zaad verbeterd, nu mochten we wel IUI, voor de operatie had dat geen kans van slagen. In maart 2013 heb ik ook onze eerste IUI gehad, volgens mij veels te laat een dag na mijn ovulatie. Vorige maand konden we niet terecht omdat het pasen was, ik vind het overdreven te schrijven van mezelf maar dat was zowat een traumatische ervaring voor mij. Weten dat je pas na 60 dagen weer een kansje maakt. Gisteren hadden we de 2e IUI behandeling. Ik was bang, want voelde dat het de dag van mijn eisprong is, dan heb ik altijd veel pijn dus ik was bang dat de behandeling ook veel pijn zou doen. Maar gelukkig viel dat weer mee. Ik krijg geen hormonen en het wordt getimed op de ovulatietesten, hopelijk gisteren dus heel goed getimed. Inderdaad herken ik het vele voelen van allerlei dingen aan je lijf. Gisteren de dag van de IUI kon ik zowat aan niks anders meer denken, de hele dag op de bank gehangen. Ook durf ik soms niet te gaan sporten (vooral buikspieren) uit angst een groeiend cellengebeuren in mijn buik te verstoren. Bang om een wijntje te drinken, schuldig als ik teveel koffie drink etc. Ook iemand schreef minder concentreren op werk, heb ik momenteel ook last van. Al dat gedoe, ik wordt soms zo hangerig en vind het allemaal zo oninteressant. Ben benieuwd hoe het er voor staat bij de anderen.