Fran73

Helaas, op de echo was gisteren niets te zien. Ik heb blijkbaar toch al vroeg een miskraam gehad. Ik zou nu 6,5 week moeten zijn, het is nog vroeg. Maar er zou meer te zien moeten zijn dan dat er nu te zien was. Er is voor de zekerheid nog een bloedtest gedaan, daarvan krijg ik vanavond de uitslag. Volgende week dinsdag terug voor nog een controle. Gisteren was ik natuurlijk erg verdrietig en ik vind het nog steeds moeilijk om te geloven. Mijn lichaam zegt al enkele weken zo iets anders. Ik was heel bang voor een bbz, maar ook daar was niets van te zien. Het frustrerende is dat ik nog steeds niet weet wat dat bloeden is, dat is nu al 20 dagen aan de gang en ik ben er helemaal klaar mee. De gyn zegt dat dat vanzelf wel stopt, maar wanneer dan? Waardoor gaat het stoppen als er niets te zien is? Het moet toch ergens vandaan komen, iets moet toch dat bloeden veroorzaken? Ik weet dat niemand iets kan doen of zeggen dat me hierbij helpt, maar het is zo frustrerend allemaal. Zeker nu ik weet dat er niets zit. Ik wil door. Ik wil dat mijn cyclus zich nu kan herstellen zodat we aan de volgende (onze laatste kans) behandeling kunnen beginnen. Ik mag in elk geval met kerst en oud en nieuw van een wijntje genieten. Daar ben ik na deze afgelopen weken wel aan toe...

Lieve mensen, ik word gek. Na twee onvoltooide behandelingen vanwege een cyste en onvoldoende follikels (en mislukte IUI) begon ik in oktober weer vol goede moed met een nieuwe behandeling. Na wat langer doorspuiten had ik eindelijk 5 follikels. 4 daarvan werden bevrucht en twee zijn er 18 november teruggeplaatst. Helaas geen cryo voor de andere 2. Ik moest de utrogestan bolletjes gebruiken en we hadden er samen alle vertrouwen in. Helaas begon ik zaterdag 30 november heel licht te bloeden. Omdat de bloeding zo licht was deed ik de dinsdag daarop (testdag) toch een test. En deze was positief. In de zevende hemel natuurlijk, maar ook ongerust, want waarom dan bloed? Hoe weinig het ook was. Eind vd middag die dinsdag kreeg ik erge pijn in mijn rug. Eenmaal thuis koude rillingen, misselijk, rugpijn en kramp, ook een beetje meer bloed. Ik heb heel veel overgegeven die avond. 's Nachts zakte alles weer. Woensdag weer een test, positief. Woensdagmiddag verloor ik ineens weefsel. Donderdag weer een test, positief. Donderdagavond weer zo'n rugpijn en toename van het bloed. Verder niets. Zondag weer getest, weer positief. Maandag ziekenhuis gebeld. Woensdag komen voor bloedttest. Uitslag HCG was iets van 870, volgens de gyn voor dat moment wat aan de lage kant, maar wel zwanger dus. Niet hopeloos, maar wel zorgwekkend. Aanstaande woensdag heb ik een afspraak voor een echo. Vandaag zit ik op dag 17 van het bloeden. Sinds donderdag is het bloeden toegenomen. Zaterdag had ik ineens hele erge kramp, dat was na een half uurtje liggen weer weg. Daarna de hele avond erg veel lucht in mijn darmen en zondag ook nog erg opgeblazen. Er zit niet echt noemenswaardig weefsel bij het bloed, de kleur is over het algemeen donker. Ik ben afwisselend een beetje misselijk, en zeurende achtergrondpijn in mijn rug of opgeblazen, hoef niet over te geven. En heb verder geen krampen. Ik weet dat ik gewoon de echo woensdag moet afwachten, maar ben hier zo van slag van. Ik kan niet blij zijn met de zwangerschap en ik kan niet verdrietig zijn om het mislukken van de poging. Ik zit tussen wal en schip. Het bloeden blijft maar doorgaan. Ik begrijp er gewoon helemaal niets van. Laat het dan alsjeblieft gewoon in een keer mis gaan, dit is vreselijk, zo frustrerend, zo vermoeiend. Ondertussen moet ik natuurlijk gewoon full time werken, ik kan me nergens op concentreren en wil eigenlijk alleen maar thuis in mijn holletje kruipen en wachten tot het over gaat... Heeft iemand ooit dit meegemaakt? Fran

Hallo allemaal, ik heb net weer een behandeling achter de rug, die helaas niet is gelopen zoals we wilden. Uiteindelijk maar 1 echt goede follikel en misschien een tweede nog. Dus geen punctie, maar een IUI gedaan omdat de goede follikel wel in de goede eierstok zat. De vraag waar ik mee zit is hoe follikels tijdens zo'n behandeling kunnen komen en gaan. Ik starte met 3 goede kanshebbers aan de ene kant en iets nauwelijks meetbaars aan de andere kant. De 3 bleven groeien en aan de andere leken er ineens nog 5 te zitten. Ik helemaal blij, want bij de vorige poging had ik er maar 3. Die waren gelukkig wel alle 3 ook bevrucht, 2 teruggeplaatst niet succesvol, helaas die derde geen cryo. Bij de laatste meting afgelopen week had ik ineens nog maar 1 goede aan de ene kant en nog eentje die wat achterbleef, maar wel een kanshebber nog. De derde is weg en van de 5 aan de andere kant waren er 3 met de noorderzon vertrokken en 2 waren te klein en misvormd. Ik vind het zo vreemd dat follikels zomaar verdwijnen en als ik er bij de gyn naar vraag krijg ik daar niet echt een antwoord op. Dan zegt hij: "Nu zijn het er nog maar 2." Zo van feit, niets aan te doen, volgende. Ze doen zo'n echo zo snel, dat ik dan het gevoel heb dat ze gewoon niet goed kijken, maar dat zal wel wishfull thinking zijn... Hebben jullie ook ervaring met verdwijnende follikels? Weet iemand wat ermee gebeurt dan? Ben benieuwd. Gr. Fran

Hallo Suus, Ik heb gisteren mijn eerste IUI gehad. Ik zit in principe in een ivf traject, maar deze cyclus is er maar 1 eicel goed ontwikkeld, misschien zit er nog een tweede bij. Dus heeft de gyn aangeraden nu een IUI te doen, omdat dit waarschijnlijk zonde is van de IVF-poging. Ik ben dus in de wachtstand nu. En jij? Gr. Fran

Hi allemaal, wat een lieve berichten van en voor iedereen. Ik had vooraf nooit gedacht dat het geestelijk zo zwaar zou zijn. Dit forum helpt mij in elk geval ontzettend, dank aan jullie allen daarvoor. Met mij gaat het nu wel weer goed. Heb wel bijna 3 dagen pijn gehad en ongi duurt nu al 7 dagen. Het lijkt er wel op dat vandaag de laatste dag is. 19 juni ga ik weer naar de gyn voor een uitgangsecho om te kunnen starten met poging 2. Hopelijk doet mijn cyclus een beetje normaal, dan start ik dus weer eind deze maand. Het weer is er een stuk beter op geworden. Ik hoop dat dat voor ons allemaal positieve effecten heeft op ons lijf en ons hoofd.

Hi Noes, dank. Ik heb geen cryos helaas. Dus het is op naar de volgende ronde. Straks moet ik de poli bellen, dan hoor ik het wel. Ik geloof dat je een normale cyclus moet hebben gehad, voor je aan de volgende ronde begint. Ik vind dit wel heftig hoor, had ik nooit verwacht. Het wordt door de artsen wel gezegd vooraf, dat het een mentaal zwaar traject is. Maar pas als je het mee maakt weet je hoe zwaar. Hoe erg het je bezig houdt en wat je je allemaal in je hoofd haalt. De hoop en het al nadenken over als het is gelukt en dan de teleurstelling. En mijn lijf doet er dan qua reuma nog eens een schepje bovenop. Deze menstruatie is ook zo anders dan ik normaal heb. Dan heb ik de eerste dag wat krampjes en ben ik na dag 2 af van de heftigheid, dan kabbelt het nog een paar dagen door en klaar. Vanmorgen voor de derde dag op rij opgestaan met buikpijn en het is veel heftiger dan normaal. Maar goed dat is waarschijnlijk niet zo gek... Herkennen jullie dat? Mijn vriend vind het geloof ik ook wel lastig allemaal, weet ook niet zo goed hoe hij ermee om moet gaan. Voor hem is het toch meer op afstand dan. Hij ziet wel wat het met mij doet, maar ervaart het zelf natuurlijk allemaal anders. Dus doet hij heel lief de was en alle klusjes die ik hem vraag om te doen.... wel schattig. Pfff voor nu maar weer even het normale leven oppakken...

Hier gaat het nu wel. De pijn is praktisch weg. Maar dit is geen normale ongesteldheid... Wil niet in vieze details treden, maar het is niet alleen maar bloed.... Armanda, gaat het met jou een beetje nu? Sterkte met alles.

Deze behandeling is helaas niet gelukt. Gisteren begon ik licht te bloeden, vandaag is het vollop aan de gang met verschrikkelijke pijn in mijn buik. Toch nog getest vanmorgen, negatief. Dus op naar een volgende keer, na een normale cyclus.

Hier helaas ook een dikke no go. Het lichte bloedverlies van gister is overgegaan in heel heftig en ontzettende buikpijn, erger dan welke ongesteldheid eerder ook. Vanmorgen wel nog voor de zekerheid een test gedaan, negatief. Alle anderen die nog wachten, heel veel sterkte. Ik duim voor jullie. En voor iedereen in hetzelfde schuitje als ik; K.T!!! En natuurlijk voor iedereen bij wie het wel goed gaat, TOP!!

Fijn, ga ik net naar de wc. Heb ik lichte bloeding.... Ik weet het, het zegt nog niets. Maar man wat kun je hier gek van worden zeg!

Hoe lang na TP testen jullie? Volgens het protocol dat ik heb gekregen mag ik na 19 dagen vanaf punctie testen, dat zou aanstaande zondag zijn. Ik zit dus nu op dag 17 vanaf punctie en dag 14 vanaf TP. Ik heb al ruim een week ontzettend veel last van mijn borsten, pijnlijk en zwaar. En mijn vriend en ik hebben allebei het idee dat ze wat gegroeid zijn. Maar ik heb gelezen dat dat ook van de hormonen kan zijn. Verder leg ik, net als vele anderen, elk krampje en dingetje in mijn buik op de weegschaal. Aan de ene kant durf ik niet naar de wc omdat ik bang ben te merken dat ik ongesteld ben en aan de andere kant zou ik het liefst de hele dag op de wc zitten om zeker te weten dat ik niet ongesteld ben.... Erg verwarrend allemaal. Bij mijn zijn er 2 verse embryo's teruggeplaats. Ik heb geen cryos. Dit is mijn eerste IVF behandeling. Het wachten is echt vreselijk in elk geval en funest voor mijn concentratie en werk haha. Gelukkig heb ik het daar wat rustiger nu, zodat niemand echt merkt dat er weinig uit mijn handen komt...

De punctie gisteren is goed gegaan. Gelukkig werd deze gedaan door dr. A., een hele prettige rustige vriendelijke arts vind ik. Hij heeft uiteindelijk toch 5 follikels weggehaald, er waren drie goede eicellen. Ook hetgeen mijn vriend heeft geproduceerd was bruikbaar. Dus als mijn eicellen en zijn zaadcellen elkaar in het schaaltje goed weten vinden deze dagen, heb ik aanstaande zaterdag de TP. Ik heb het lijstje tips en vitamines van een ander topic maar even gekopieerd, ga zo boodschappen doen. De koffie laten staan vind ik het moeilijkste en op mijn werk zijn ze gewend dat ik wel wat bakkies drink 's ochtends. Nu bestel ik wel koffie, maar drink ik het dus niet op... Niemand weet waar we mee bezig zijn. Het etentje vrijdag doe ik ook maar even niet, daar wordt veel wijn gedronken en waarschijnlijk gerookt. Op de poli in het sfg is iedereen inderdaad verder hartstikke aardig en betrokken hoor. Alleen die ene dok (H) vond ik dus niet zo tof. De nazorg na de punctie gister was ook super en ik vond het heel erg meevallen. Niet heel erg pijnlijk en de rest van de dag heb ik het rustig aan gedaan. Af en toe wat krampjes en steken in mijn buik en moe, maar niets ernstigs.

Hi allemaal, ik ben nieuw. Ik zit midden in mijn eerste ivf-behandeling en vind het allemaal behoorlijk heftig. Ik wilde vroeger nooit kinderen, vooral vanwege mijn ziekte (heb al zo'n 30 jaar reuma). Stoppen met medicijnen, fysiek wel in staat zijn voor een kind te zorgen etc etc. 3 jaar geleden mijn vriend leren kennen (voorheen ook nooit serieus genoeg in een relatie gezeten) en oktober 2011 de knoop doorgehakt om te stoppen met medicijnen. Omdat het met de reuma bergafwaarts gaat en ik dus nu 40 ben en één van mijn eileiders verkleefd is, mochten we met ivf starten. Morgen is het zo ver. Dan wordt de punctie gedaan. Waarschijnlijk/als het goed gaat, is dan zaterdag de terugplaatsing. Helaas heeft de gyn gisteren geconstateerd dat er maar 3 eicellen voldoende ontwikkeld zijn, afgelopen vrijdag leken zich er nog 5 te ontwikkelen. Ik moet zeggen, ik ben fan van het Sint Fransiscus Gasthuis als ziekenhuis, ik kom er al jaren en heb me nooit een nummer gevoeld. Tot gisteren, bij de zoveelste gyn. Deze man had haast. Heeft nog geen minuut tijd besteed aan de echo om (in mijn ogen) alles goed te bekijken en beoordelen. Waar een andere gyn vrijdag nog wat zorgelijk keek naar een eventuele poliep en verdikt baarmoederslijmvlies. Deed deze binnen enkele seconden een meting van drie eicellen en was ik weer klaar. Daarbij heb ik nog nooit voor één behandeling/situatie zo veel verschillende artsen gezien op één specialisme. Nog geen enkel bezoek vanaf de eerste keer bij de gyn om over zwangerschap te praten is met dezelfde arts geweest. Het is ook weer een verrassing voor wie ik morgenochtend met mijn benen wijd mag... Ik snap dat alles afhankelijk is van mijn cyclus qua timing en planning en dus is het afhankelijk van welke arts op dat moment tijd en dienst heeft. Toch zou het wat mij betreft prettiger zijn als ik enigszins weet welke dokter er voor me staat. Die van gisteren heeft z'n naam niet eens gezegd. Daarnaast was het een ongeloofelijke pessimist en als ik op hem moet afgaan maak ik eigenlijk geen enkele kans, deze keer niet en van een volgende keer moet ik ook niet al te veel verwachten. Ik kies bewust voor het terugplaatsen van 2 eitjes. De kans zo groot mogelijk maken. Tja met het risico op een tweeling. De arts van gisteren vond dat verstandig, hoewel een tweeling in mijn situatie extra zwaar zou zijn. De kans is toch ontzettend klein dat het lukt en heel groot dat er iets mis is met de embryo's. Daar mag je het dan mee doen. Met al je onzekerheden, hormonen en pijn. Nee, die man van gisteren zie ik liever niet meer terug. Helaas heb ik het niet voor het zeggen. Ik geloof dat mijn vriend mij wel heel hormonaal vond de afgelopen dagen haha. Heeft iemand verder voor mij tips, do's en dont's voor de komende weken. Dat wachten lijkt me vreselijk. Ik heb vrijdagavond een feestje, alcohol zal ik maar laten staan als zaterdag de terugplaatsing is. Of kan dat allemaal nu nog geen kwaad? Met mate dan natuurlijk. Ik heb echt geen idee en van het ziekenhuis krijg je weinig info over dat soort zaken vind ik. Ik heb gelukkig wel wat positieve verhalen hier gelezen. Van zo'n arts kan de moed je wel in de schoenen zakken zeg.