Bloempje

Ons pogen is even "in de ijskast gezet" . Dit omdat het niet duidelijk was of ik nu een eisprong had gehad of niet. De grootste follikel was bij de laatste inw. echo nl. kleiner dan twee dagen ervoor en aangezien ze eigenlijk alleen maar kunnen groeien was dat vreemd; als of de grootste al gesprongen was. Maar noch een ovulatietest, noch bloedonderzoek kon daar uitsluitsel over geven. Deze cyclus moesten we dus overslaan. In oktober zitten ze al vol, dus we kunnen in november pas weer verder.

Het is voor deze maand al afgelopen voor het begon. Geen terugplaatsing. Er was woensdag niet duidelijk of ik nou al een eisprong had gehad of niet. De grootste follikel was namelijk kleiner dan de grootste maandag. Nou groeien ze bij mij wel langzamer dan gewoonlijk, maar kleiner worden is toch wel raar, dus ze wisten niet of het dezelfde was. LH-urinetest gedaan, bloedtest gedaan, maar toch nog niet duidelijk. Helaas. Volgende maand zitten ze al vol, dus ik moet tot november wachten... Dan moet ik ook Clomid erbij gebruiken.

Inderdaad zegt men dat het 6 dagen duurt. Vrijdag en vanmorgen weer geëchood. Mijn eitjes schijnen niet zo snel te groeien; woensdag dus weer. (Ik had ze al gezegd dat ik een wat langere cyclus heb van rond een maand i.p.v. 28 dagen.) Ik had gehoopt dat het, zoals vrijdag gezegd werd, vandaag zou zijn dat ze kon bellen en ik kon spuiten, en dat ik dan zondag de tp zou hebben. Hoef ik niks af te zeggen. Maar helaas. Dat wordt dus minstens dinsdag. We zullen zien!

Oké, daar zit dus nog best een tijd tussen. Op zich wel prettig dat je erna dan niet meer zo lang hoeft te wachten om te weten of het lukt of niet. Wel naar voor jullie dat het niet lukte, trouwens.

Maandag follikelmeting gehad. Was nog een beetje te vroeg, vond ze (ik had nu een ander), omdat ik een iets langere cyclus heb dan gemiddeld. Vrijdagochtend weer. Weet iemand hoe lang na de Pregnyl de terugplaatsing gaat bij een cryo? Ik vroeg ernaar, maar snapte niet zoveel van het antwoord. Ik vroeg me hardop af of het dan op dag 3 na de eisprong zou zijn, omdat de embryo's ook al 3 dagen oud zijn, (tenminste, dat waren ze bij de toenmalige tp, maar op welke dag zijn ze ingevroren?), maar ze antwoordde eerst nee, en toen zei ze iets over dat eicellen normaliter ook een tijdje doen over de weg door de eileiders. En dat het "daarom" was dat mocht het niet lukken, je al redelijk snel na de cryo-tp ongesteld wordt. Bloempje snapt er niks van, eerlijk gezegd. Anders morgen nog maar eens vragen.

Oké; bedankt - ga ik morgen gelijk foliumzuur halen. Waar is die visolie voor?

Hoi meiden, Slikken jullie voedingssuplementen voor/na een cryo-tp? Welke en waarvoor? Ik bedacht me namelijk dat ik nog helemaal geen foliumzuur slik. Is ook niet genoemd in het zkh. Weten jullie hier iets over, of dat moet en wanneer/hoelang? En wat gebruik je nog meer? Groetjes!

Yep! Ze had ook een goed voorbeeld aan m'n schoonzusje, die vrijdag bevallen is. Net aan tafel zat ze al te mijmeren: Amy ("grote" zus van het kleintje en anderhalf jaar) is nou mijn kleine nichtje, maar als wij een kindje krijgen is zij grote nicht! Dat vond ze wel een grappig idee.

Gistermiddag waren we bij de fertiliteitsarts. Ze heeft nog even gekeken naar m´n teratoom/dermoïdcyste. Die hoeft bij enkel een terugplaatsing zonder stimulatie geen probleem te zijn. Mochten we na twee cryoterugplaatsingen nog verder willen, dan moet ik toch weer aan de hormonen en zal ik misschien eerst geopereerd moeten worden aan m'n eierstok. Nu moet ik op de dag van de eerste ongesteldheid mailen. Maar het heeft bij mij soms zo'n lange aanloop; ik verlies nu ietsje bloed, maar is dat nou ongesteld of niet...? Ik moest de kinderen meenemen (het is hier nog vakantie) en heb ze dus moeten vertellen wat er aan de hand is. Ze hadden tekenpapier en potloden mee om iets te doen te hebben. Prompt maakt Jessica een mooie tekening van me met een knots van een buik... Ik ga nu alvast de Pregnyl halen bij de apotheek.

Hai meiden, Wat fijn dat jullie zo begrijpend reageren! Bedankt voor jullie reacties op m'n verhaal. Ik kreeg een brief van het zkh. dat onze afspraak niet door kon gaan; het wordt nu de 29e i.p.v. de 26e.

Hai allemaal, Hieronder leg ik onze situatie uit, zodat jullie weten hoe de vork in de steel steekt bij ons. Het is wel een heel lang verhaal geworden... Voel je vrij het niet te lezen... of maar een deel. En als je vragen hebt; stel ze gerust. We kwamen in sept. 2002 in de MMM en hebben in dec. 2004, na een tweede ICSI, een j/m tweeling gekregen, waar we erg blij mee zijn. Bij beide ICSI's had ik last van overstimulatie; de tweede keer, met minder hormonen, nog erger dan de eerste keer, al had ik wel minder eitjes. "Maar" 18 i.p.v. 23. Na een zwangerschap van 35 weken en 3 dagen, waarin niet alles even goed ding (o.a. twee weken zkh. wegens ontsluiting met 29 weken door harde buiken, waarmee ik plat moest liggen met weeënremmers), brak (de helft van) m'n water en werden Nathan en Jessica geboren met ruim 3 en 4 pond. Na 3 weken couveuzeafdeling waren ze eindelijk "van ons", na al het gedokter en mochten ze naar huis! Maar voor W., m'n man, was het erg moeilijk. De baby's huilden vrij vaak, al waren het nog niet eens echt huilbaby's te noemen. Hij bleek niet om te kunnen gaan met hun huilen. Op alle mogelijke manieren troosten hielp hen niet, of niet genoeg. Uiteindelijk heeft hij in paniek en een soort wanhoop tegen de baby's geschreeuwd en ze geknepen. Ze waren toen ong. 3 maanden. We zijn hier allebei erg van geschrokken. Dit kan niet met kinderen en zeker niet met van die kleine baby's. We hebben direct aan de bel getrokken en W. kwam met voorrang binnen bij de GGZ. Hij werd getest en bleek een autismespectrumstoornis (ASS) te hebben. Ondertussen kon ik hem niet alleen laten met 1 of 2 baby's, ook niet als ik gewoon thuis was maar hij in een andere kamer. Ik moest dus altijd zelf bij de baby's zijn. Ik gaf ze borstvoeding, dus W. kon wat dat betreft ook niets overnemen (bijv. samen doen). Dit vond hij erg moeilijk, want hij is wèl hun vader! Voor mij was het erg zwaar. Ik had een baan voor 20 uur met verstandelijk gehandicapten (waaronder autisten), maar heb 13 weken ouderschapsverlof achter elkaar opgenomen. Ik kon thuis gewoon niet weg. Via Jeugdzorg konden de kinderen binnen een maand op een babygroep geplaatst worden van een medisch kinderdagverblijf (MKD). Dit klinkt medischer dan het is; het gaat er vooral om hoe ouders met huilbaby's en andere probleemkindjes om kunnen gaan. W. draaide daar 2 dagdelen per week mee om om te leren gaan met (huilende) kinderen. Gelukkig begreep zijn baas de noodzaak. Aan het begin moest ik mee, omdat de kinderen nog niet uit een fles konden drinken. Later konden ze gewoon gekolfde melk drinken, die ik mee gaf. W. heeft hier veel geleerd, maar het werd er niet veel makkelijker op. Ik kon hem nog steeds niet alleen laten met de kinderen. Ondertussen was ook gebleken dat ze beide reflux hadden, waarbij dus de voeding terugloopt de slokdarm in, wat brandt en pijn doet. Ze gaven ook altijd voeding terug en hadden altijd een slabbetje om; dag en nacht. Maar vandaar dus het huilen... Na een hoop gedoe, onwilligheid van de kinderarts en bemiddeling van het MKD, kregen de kinderen eindelijk goede medicatie en later ook nog genoeg. Toen ze 6 maanden waren en ik zelf niet meer genoeg melk had, kregen ze een fles poeder-babymelk als bijvoeding. Hiervan gingen ze overgeven, suf en bleek worden, niet meer goed reageren, nou ja; kortom er zat iets goed mis. In het ziekenhuis bleek Nathan in een shock te liggen en Jessica zat er tegenaan. Met een krastest bleek dat ze dus allergisch waren voor koemelk en ook voor ei. Dit verklaarde wel Nathans dauwworm overal (vorm van eczeem), waardoor hij zich van jongs af aan krabde waar hij kon als hij de kans kreeg. Ze moesten overstappen op een speciale melk (Nutramigen). Ik moest dat steeds meer door gekolfde melk mengen tot ze het puur dronken. Maar dat proces heeft twee maanden geduurd van kolven, stapje voor stapje meer bijmengen en dan flessen geven, omdat ze het gewoon weigerden te drinken, zo vies is dat spul. Ondertussen werkte ik weer; ik moest wel. Kolf mee. Als ik werkte en de kinderen niet op het MKD waren, gingen ze naar m'n schoonouders, die gelukkig schatten zijn en dichtbij wonen. Ook als ik slaapdienst had, logeerden ze daar. Dit was evengoed een hoop geregel en gedoe voor me, maar je moet wàt. Omdat ik wilde weten wat W's ASS inhield, en wat we er mee moesten en konden, ben ik op internet gaan spitten. Ik kwam lijstjes tegen van kenmerken en bijbehorende problemen rond ASS. En ik schrok. Want ik herkende niet alleen W., maar ook mezèlf...! Alle problemen die ik in m'n opleidingen tegen was gekomen (bijv. de theorie prima, maar stages meestal onvoldoende door te weinig overzicht, waardoor ik 3 opleidingen voortijdig heb moeten stoppen), werden hierdoor verklaard. Ik uitte m'n vermoeden bij W.'s GGZ-therapeute van het autisme-team. Die geloofde me niet, want ik kwam op haar niet autistisch over. Pas toen ik haar een autismetestje liet zien, waarin ik twee keer zo hoog scoorde als gemiddelde vrouwen, wilde ze me laten testen. De uitslag verbaasde hen. En zo had ik een jaar na W. dezelfde diagnose als hij: ook ik ben autistisch. Inmiddels heb ik me goed verdiept in dit onderwerp en aan twee boeken meegewerkt over autisme bij vrouwen. Om een lang verhaal ietsje korter te maken; momenteel gaat het hier een stuk beter, vooral met W. Hij heeft medicatie die zijn paniek-pieken aftopt, waardoor hij er beter mee om kan gaan. Hij heeft geleerd met de kinderen en zichzelf om te gaan. Ik kan hem nu rustig een paar uur alleen laten met hen. Ik zeg dan wel van tevoren wat er gebeuren moet en ik neem m'n mobiel mee. Maar de kinderen bleken voor nog vééél meer allergisch/intolerant, tot aan de normaalste dingen aan toe; tarwe, maïs, abrikoos, banaan, tomaat, paprika, citrusvruchten, komkommer, courgette, Sunil. Ik werd gek van het rijstebrood bakken, dat me van mengen tot gesneden in de diepvries doen 4 ½ uur kostte. Gelukkig is Jessica er nu helemaal overheen en is Nathan "alleen nog maar” allergisch voor soja, pinda, noten, melk, ei, varkensvlees en kaneel. Krijgt hij hier per ongeluk een klein beetje van binnen, dan heeft hij weer uitslag. En nog regelmatig heeft hij het “zomaar”. Maar daar hebben we gelukkig een goede zalf voor nu en druppeltjes tegen de jeuk. Zelf ben ik overspannen geraakt (gek hè?), maar dat is nu 5 jaar geleden en het gaat weer goed met me. Wel ben ik ondertussen 100% afgekeurd. Want met de combi van autisme met gewrichtsklachten (hypermobiel met snel ontstekingen en vaak pijn) is er geen job meer voor me te vinden. Ik vind het best (maar wel jammer van m'n opleiding, waar ik voor heb moeten knokken); ik heb thuis m'n handen toch al vol. Omdat we thuis de situatie beide niet goed kunnen overzien, hebben we ook allebei een PGB. Daarmee kopen we hulp in van een organisatie die ons helpt bij dingen als overzien, plannen, organiseren en zo. Een vrijwilligster helpt me eens in de twee weken met post- en papierwerk. En ik heb 3 uur thuiszorg in de week. Ook de kinderen hebben inmiddels een PGB, waarvan we een begeleidster inhuren en logeeropvang. Het gaat hier wat ver om hun kenmerken allemaal te noemen, maar bij Nathan herkende ik al toen hij nog een baby was zijn vaders auti-kenmerken (ik had nog geen diagnose). Bij meisjes is het vaak minder duidelijk, maar die hebben er evenveel last van. Maar niemand anders leek dat te willen zien. Jessica begon voor ze twee was met letters lezen, Nathan is erg technisch. Beide liepen bij de start van de basisschool qua woordenschat twee jaar voor. Dus zo op het oog zou je zeggen: die komen er wel. En dat denk ik ook wel hoor! Maar op de gewone basisschool, waar ze met vier jaar vanaf het MKD naar toe gingen, vonden wij als ouders het niet goed gaan, ook al vond de school van wel. Toen ze 5 waren, hebben we ze bij de GGZ laten testen en ook onze kinderen bleken autistisch. Dit wisten wij al lang, maar je hebt tegenwoordig overal een plakkertje voor nodig, hè? Nathan kon op school niet tegen al die indrukken en zat tussen de middag te knikkebollen boven z'n boterham. Dan zag hij er tegen op om 's middags wèèr te moeten. Hij zei zelf ook het er te druk te vinden. En daar werd hij zelf ook druk van. Jessica durfde in de klas bijna niet te praten. Thuis zocht ze dan alleen maar veiligheid: ze kroop in haar klerenkast met de deur dicht, in het bad, achter ons bed, onder de trap... Zo radeloos wil je je dochter niet zien, dus ik heb doorgepakt op school dat het níét goed ging met haar. Maar op school zagen ze dat niet; daar was ze heel anders. Ja, ze is een kei in aanpassen, dat is haar probleem juist en omdat ze slim is valt het niet op, maar het is niet goed voor haar! En de IB'er (intern begeleidster) zei: we zien het niet op school, maar jullie zien het alleen thuis. Misschien voeden jullie haar gewoon niet goed op, jullie zijn immers zelf ook autistisch... Toen brak m'n klomp. We zijn niet verstandelijk gehandicapt of zo, alleen maar autistisch hoor! Wij kennen onze kinderen en begrijpen ze, omdat we hetzelfde hebben. Zij kende ons dus ècht niet, en de kinderen begreep ze al helemaal niet. Van het MKD en de GGZ hoorden we juist niet anders dan dat wij het wèl goed deden. Die IB'er heeft nog wel een rugzakje aangevraagd en gekregen voor beide kinderen, maar wij zagen niet in hoe ze daarmee Nathans klas rustiger wilden maken voor hem en Jessica minder bang. Om de kinderen extra te ondersteunen zitten ze sinds vorig jaar op het SBO (speciaal basisonderwijs). Het was moeilijk om ze door de commissie te krijgen, maar het is gelukt en de huidige school ziet hen er ook goed op hun plek zitten. Er is daar veel meer structuur, rust, minder kinderen, meer begeleiding en vooral meer knowhow over autisme. Binnen de kortste keren bloeiden de kinderen daar helemaal op! Jessica danst en zingt in plaats van in de kast te kruipen. Nathan is weer overal in geïnteresseerd. Ze gaan komend schooljaar naar de auti-onderbouwklas. En daar hebben ze erg veel zin in! En dan nu nog een zwangerschapswens??? Ja, toch nog. In mijn hart is altijd meer ruimte geweest dan voor twee. Ook mijn man ziet het weer zitten. Problemen in het verleden en heden nemen een wens niet weg. Al vind ik het dus wel een moeilijke kwestie, daarom hebben we er lang over nagedacht. Want we kennen de kansen op dingen als een hypermobiliteit, autisme en allergieën. We weten dat we moeite hebben met bepaalde zaken. Maar we weten ook dat een mens met deze dingen niet minder waardevol is. En dat er, als je weet wat er aan de hand is en je de wegen kent, hulp is. En dat we het nu thuis best rooien. En dat de kinderen heel pienter zijn. En verder hebben we nu een hoop ervaring, die we toen we met de tweeling in het diepe gegooid werden, niet hadden. Maar het blijft moeilijk. Wel, niet, wel, niet... En ondertussen tikt het klokje verder. Tik, tik, tik... Getikt? Nee. Ik vind van niet, ook al mag wat mij betreft iedereen daar z'n/d'r eigen mening over hebben. Maar één ding weet ik: wij zijn veel meer dan een onvruchtbare, hypermobiele, allergische, gebrilde, obese, overbehaarde, autist met reflux, endo, teratoom op een eierstok, een scheve rug, doorgezakte voeten en sproeten. Wij zijn mensen! En we gaan d'r weer voor! :toppie:

4 jaar? Tel nog 'es... Ze worden 7 in december! :occasion1: En het is best al wel een beetje stiekem-spannend om die MMM weer in te duiken ja. We hebben het alleen m'n broertje en z'n vrouw verteld; onze beide moeders zijn wandelende dagbladen en we hebben nog even geen zin in allerlei vragen van bekenden. Toch moet ik er al wel om denken; ik zou er zo graag iets over willen zeggen tegenover de kinderen! Maar dat kan echt niet. Ze weten trouwens wel precies hoe "de dokter hen in elkaar geprikt heeft", omdat ik daar heel open in wil zijn. Hihi; hoe normaliter dat zaadje bij dat eitje komt weten ze nog níét... :laughing9: Bedankt voor jullie weder-welkom! Met de kids gaat het aardig goed, hoewel we na de bevalling wel veel meer gedoe hebben gehad dan ervoor. Ik weet nog niet zo goed in welke vorm ik dat verhaal moet plaatsen. Ik wil jullie niet afschrikken, maar het hoort wel bij ons verhaal en waarom we zo lang hebben gewacht met een derde. En het wordt dan aardig wat typ- en leeswerk; ben nooit kort van stof...

Dit is een wat ouder topic, maar ik wilde toch even reageren omdat Barbara79 het over baarmoederkanker heeft en Medusa overgaat op baarmoederhalskanker. Dat is niet hetzelfde. De laatste is inderdaad een SOA, het eerste niet. Wie nog moet kiezen tussen wel of geen pil op deze gronden moet daar dus even rekening mee houden.

HM = hypermobiel(-biliteit); HMS = hypermobiliteitssyndroom, hb=hoogbegaafd (of hemoglobine). Ik ken nog meer mooie letters hoor! FM bijvoorbeeld. Fybromyalgie, follikelmeting, frequentiemodulatie en femtometer. Enne... OS = overstimulatie, operating system (besturingssysteem), open source, ongesteld... Ik heb met allemaal te maken (gehad), behalve met femtometer.:happydance:

Wat een herkenning in dit topic! Hier ook HM(S), afgekeurd, autistisch, hb, beetje endo, groeisel op m'n eierstok (naam even kwijt)... ... en ik heb nog sproeten ook! [ATTACH=CONFIG]1915[/ATTACH]

Ik heb jullie weer weten te vinden! In dit topic: http://www.ivfmoeders.nl/showthread.php?14907-Bloempje-wil-bloeien&p=467595#post467595 klets ik erover verder!

Hallo allemaal, Het is een tijdje geleden dat ik hier was. Alles ziet er ook anders uit en het is even zoeken; er mist een hoop heb ik het idee. Maar geeft niks, we spammen het vanzelf weer vol. :laughing9: Maar ik ben dus Bloempje, in december 2004 moeder geworden van :speen: een j/m-tweeling via onze tweede ICSI-poging. Sindsdien is er erg veel gebeurd, met ons en met de kinderen, maar daarover later misschien wel meer. Voor nu: we hebben nog twee rietjes met in totaal 7 eskimootjes in het VU liggen. En we willen wel graag een derde. Op een forum als dit toch met enige schroom als je er al twee hebt. Want je gunt dit een ander ook! En dan staat de wens van een derde haast ondankbaar. Maar toch... Ik heb vandaag de ferti-poli gebeld in ons plaatselijke zkh, om een afspraak te maken over de mogelijkheden van een cryo-tp. Dat is op 26 augustus. Dus ik denk: laat ik me even melden, dan doe ik weer mee hier! :hello:

Wij hadden ook de redenatie: mochten het er twee worden, dan hebben we er alvast maar twee. Je weet nooit of het nog eens gaat lukken. Bij de eerste ICSI waren de emmy's niet zo goed van kwaliteit. Daarom mochten er toen al twee teruggeplaatst worden. Anders mocht dat niet bij een eerste poging, ook puur om de toch verhoogde risico's. Die poging is mislukt. Bij de tweede poging dus twee terug laten plaatsen. Die bleven beide hangen. Wauw! Nathan en Jessica zijn inmiddels 5 ½. Maar mochten we toch, ooit, nog eens een cryo terug laten plaatsen, dan doen we er maar 1 tegelijk. Voor ons is twee tegelijk eigenlijk haast niet te doen. Maar dat kwam vooral door zaken waar we toen nog geen weet van hadden. Ons zoontje zat onder de dauwworm en krabde zich open waar hij kon. Met zes maanden bleken beide kinderen zeer allergisch. Ons zoontje is dat nog. Een paar maanden na de bevalling bleek mijn man autistisch. Toen ik in de info erover dook, wist ik dat ik het ook had. Inmiddels hebben ook onze kinderen die diagnose. Vooral de eerste drie jaar zijn een heel zware tijd geweest. Toen ze anderhalf waren, was ik overspannen. En nog red ik het niet zonder een behoorlijke dosis hulp, omdat ik het overzicht niet heb over wat er thuis nodig is. Gelukkig is een verhaal als het mijne een zeldzaamheid. Het kàn je overkomen, maar ik zou er niet vanuit gaan als ik jou (of een ander; jij hebt al gekozen) was. Zie je het helemaal zitten en wilde je toch al meer kinderen - ga d'r voor. Vind je één voorlopig wel genoeg of twijfel je, dan kun je altijd voor 1 gaan.

Wat moet ik nou voor optie kiezen? Wij hadden twee ICSIs waar bij de eerste poging geen eskimootjes waren en bij de 2e keer wel. Die zit net tussen 1 en 2 in en ook tussen 3 en 4...

Onze j/m-tweeling, die na een tweede ICSI is geboren, is bijna 5. In die tijd is er veel gebeurd. Een paar maanden na de bevalling bleek mijn man een ASS (autismespectrumstoornis) te hebben. Toen ik in de info daarover dook schrok ik me lam; ik las over mezelf. Een jaar later had ik ook een diagnose. En nu hebben onze kinderen óók een labeltje: PDD-nos. Ze hebben allebei flink reflux gehad, allebei allergieën en intoleranties. Die lijst is te lang om op te noemen, maar ze mochten bijv. geen tarwe en maïs. Ons zoontje is nog steeds allergisch voor soja, pinda, melk en ei en intolerant voor varkensvlees en kaneel, met de bijbehorende huidproblemen. Ons dochtertje heeft mijn te soepele gewrichten geërfd. Ik kon mijn man de eerste tijd niet alleen laten met één of beide kinderen, ook niet in een andere ruimte. Dat gaat nu wel, maar een hele dag voor ze zorgen zou hij nog niet kunnen. Hij overziet dat niet en het geeft hem teveel stress. Dus alles kwam op mij neer. Daarnaast werkte ik 20 uur per week. Toen de kinderen anderhalf waren zijn we verhuisd. Een maand later was ik overspannen. Mijn man werkt wel gewoon 40 uur (plus vrijwilligerswerk). Ondertussen ben ik (na veel gedoe) afgekeurd op basis van m'n autisme en gewrichtsproblemen. We hebben vier ochtenden in de week iemand over de vloer voor hulp En dan nu: we hebben nog 9 eskimootjes in de diepvries. Wij houden echt ontzettend veel van onze kinderen. Ondanks hun "tikkie anders zijn" is het een slim stel dat cognitief voorloopt. Ik zou ook dolgraag nog een derde willen. Mijn man is daar minder enthousiast over, maar het is wel bespreekbaar bij hem. Maar ik ben bang dat ik het moeilijk aan zou kunnen. Hart en verstand... Hart òf verstand... :lac: Ik ben bang dat het een nee wordt - of blijft. Autisme en allergieën en hypermobiliteit zijn zó ontzettend erfelijk. Wie zou ik deze 9 aan willen doen? Wie durft? Moet je erg wanhopig zijn om dan ja te zeggen? Maar wat weet je van andere 100% vreemde embryoos? :triplets: :36_16_17::av-143: In dit verband zou ik het niet kunnen denk ik. Maar vernietigen? :crybaby2: En hoe doen ze dat eigenlijk? Daarnaast - degenen die niet ingevroren konden worden zijn allang vernietigd. Hoe is dat gegaan? Voor die mensen daar is het vast gewoon afval. Hoe ga je hier mee om? Ik zou er eigenlijk bij willen zijn. Of ze dan maar allemaal in m'n buik willen krijgen, op een onvruchtbaar moment. Dan weet ik in ieder geval dat ze op een plek sterven waar het liefdevol en warm is. :hugg: Zó gewenst... Zó onmogelijk... Zó moeilijk!

Over houdbaarheid dus. In april 2004 zijn onze cryo's ingevroren. Toen werd gezegd dat je per twee jaar een brief krijgt, waarin je moet aangeven wat er mee moet gebeuren (nog blijven bewaren, beschikbaar stellen voor wetenschap of vernietigen). Ook werd vermeld dat ze ze maximaal 20 jaar bewaren. Maar nu las ik in hun web-folder ( http://www.vumc.nl/afdelingen/patientenfolders-brochures/zoeken-alfabet/E/bewaarovereenkomst_embryo_s.pdf ), rechts op pag. 3: Artikel 4. Duur en verlenging van de overeenkomst Lid 1. (...) Lid 2. Duur van de overeenkomst De overeenkomst wordt aangegaan voor een periode van 2 jaar gerekend vanaf de dag dat vastgesteld is dat de embryo's geschikt zijn voor cryopreservatie. De overeenkomst wordt - behoudens tussentijdse opzegging - hooguit 3 maal stilzwijgend verlengd voor de periode van 1 jaar, tot een totale maximale duur van 5 jaar. Op indicatie kan deze maximale periode worden verlengd. Blijkbaar is het in de tussentijd veranderd van 20 naar 5 jaar. Of dat ook voor onze ebryo's geldt weet ik niet. Hmmm...

Het AMC is een ander ziekenhuis dan het VU. Wij hebben onze cryo's in het VU. (Of eigenlijk zit het fertiliteitsgebouwtje ernaast.) We hebben destijds wel een brief gehad hoeveel het er waren (weet niet of het er nou 7 of 9 waren), maar niet over hoeveel rietjes deze verdeeld waren.

Overstimulatie is niet lekker. Ik heb twee ICSI's gehad, beide met overstimulatie. De eerste keer had ik rechts 10 eitjes; links minstens 18 en hadden ze na de punctie-waar-geen-eind-aan-kwam 23 eitjes geoogst. (Mensenlief, punctiepijn is rotpijn, maar als ze maar doorgaan en doorgaan...:sweat: da's niet fijn.) Omdat ik bij de 1e keer dus al overgestimuleerd was moest ik de tweede keer heel weinig spuiten. (Ik weet na 5 jaar niet meer precies wat en hoe, maar wel dat het zo weinig was dat het bij de meesten haast niks zou doen.) Maar daarmee was ik toen nòg meer overgestimuleerd, al hadden ze na de punctie "maar" 18 eitjes die keer. Ik mocht niet meer werken en sowieso niks meer doen, moest ook die liters water drinken, veel rusten, had een zeer pijnlijke buik (lees eierstokken), wat pas na 3 weken wat minder werd. Ook was m'n buik flink in omvang toegenomen. Maar toch is alles doorgegaan, al werd ik volgens mij wel goed in de gaten gehouden (met prikken, meten en wegen). Enne - die keer was het dubbel raak!

En ik haal het gemiddelde weer lekker omlaag: onze eerste (en tweede) kwam met 35 weken en 3 dagen. Met 29 weken had ik al een cm. ontsluiting door de harde buiken, die ik eigenlijk constant had vanaf 27 weken. Weeënremmers gehad, twee weken platliggen; eerst in het locale zkh, daarna in het VU. Ik had mooi zicht op het IVF-gebouwtje, waar de rest lag ingevroren... Toen was de ontsluiting weer weg. Mocht naar huis, maar ik mocht helemaal niks meer doen. Zo nog uit weten te zingen tot ruim 35 weken. En toen knapte ik! (Of eigenlijk de vliezen van Nathan.)

Hai allemaal, Ruim 4 jaar geleden zijn we via een 2e ICSI-poging pappa en mamma geworden van onze j/m-tweeling.:sign17: :sign19: Daarbij zijn ook 9 cryo's bewaard. (Of waren het er nou 7?) Al langere tijd bestaat de hoop op een tweede zwangerschap; een derde kindje dus. En ik merk dat ik er eigenlijk weinig van weet. Ik weet bijvoorbeeld niet over hoeveel rietjes onze eskimootjes zijn verdeeld, waar je moet zijn om de heleboel op te starten, hoe dat allemaal in z'n werk gaat, enzovoort. Nu is het echt nog hélemaal niet zeker of we inderdaad weer verder willen gaan. Onze situatie is namelijk vrij ingewikkeld; daarover misschien later wel meer. Maar ik wil wel graag weten waar we het over hebben om een goede keuze te kunnen maken. En zo kwam ik op deze site terecht. Ik ga eerst maar eens even wat rondlezen en zal dan evt. wel wat vragen gaan stellen hier en daar. Groetjes, Petra.