EDR

Hanneke... spannend hoor! Succes ermee! Otjes voor jou beginnen de wachtweken dus weer...brrrr...sterkte!

Bianca...welkom hier. Spannend voor jullie zeg. Ik hoop dat jullie wens voor een tweede vervuld mag worden

sandra...spannend! Hoelaat krijg je de uitslag? Het zou toch wel helemaal superdesuper zijn als het toch goed zit

van harte gefeliciteerd! Bijzonder verhaal. Wat een heftige periode moet dat geweest zijn voor jullie.

Spannend weer meiden....super dat jullie weer zitten! En nu voorlopig rustig blijven zitten hoor. Vind het wel balen dat ik jullie in augustus niet kan volgen, ben drie weken op vakantie. Het wachtbankje is 1 van de topics die ik elke dag even moet zien! Nou ja, hopen dat na mijn vakantie het wachtbankje van augustus keurig groen is! Sterkte.

Eén van de dingen die ik mezelf toesta als ik in een behandeling zit is het fantaseren over hoe vertellen aan ouders en familie dat we zwanger zouden zijn. Het dromen over een kind durf ik niet, dat is te groots en doet teveel pijn maar hierover durf ik het wel. Raar hé! het lijkt me zo leuk..... Eén van de dingen die ik zou willen doen is van die snoepspenen kopen voor al mijn neefjes en nichtjes (het zijn er 23) en om die te geven zeg maar zonder te zeggen waarom....lijkt me zo leuk om daarna het lampje te zien gaan branden!

lachen dit... mijn nickname is ontstaan uit de initialen van mijn voornaam, getrouwde achternaam en ongetrouwde achternaam. Volgens mij zeg ik dit verkeerd....hoe zeg je dat ook alweer? Nou ja, initialen dus...

wil nog even zeggen, ook n.a.v. dit topic, dat ik zooo blij ben met dit forum!

Meiden wat een herkenning hier. Wij hebben ook vanaf het eerste ziekenhuis bezoek besloten om open te zijn naar in elke geval naaste familie en vrienden. Dit heeft me zoveel rust gegeven. Mensen die van je houden en weten dat je verdriet hebt... Ik merk dat ik het afgelopen jaar steeds opener ben geworden over de periode waarin we zitten. Ook naar mensen die niet zo dicht bij je staan. We hebben b.v. besloten om het open te gooien in onze kerkelijke gemeente. Kinderen krijgen, of juist niet kunnen krijgen, is idd een taboe. Een onderwerp wat veel mensen ontwijken. En dat terwijl het zoiets wezenlijks is in het leven. Bij ons in de gemeente zijn nu heel veel mensen die weten dat wij in de mmm zitten. Er is een groep die durft te vragen hoe het met ons is en er is een groep die dat niet durft...geeft niet. Je moet mensen daar vrij in kunnen laten. Ik ben, ook in onze gemeente, teleurgesteld geraakt in mensen. Dit is één van de risico's van je kwetsbaar opstellen en ik heb me hierover heen gezet. Er blijven zoveel mensen over die belangstellend zijn. Er word voor ons gebeden , niet met naam en toenaam maar in het algemeen (wil er geen hallelujah verhaal van maken hoor, begrijp me niet verkeerd, maar zo werkt het bij ons zeg maar) en het is net als wat Henne zegt...ik wil zo graag op de barricade voor al die mensen die zoveel stil verdriet hebben. Want het moeten er, ook bij ons in de gemeente, zoveel meer zijn... Mijn moeder was een van de mensen die vaak zei...er gebeuren nog wonderen. na een half jaar dit regelmatig aan hebben moeten horen ben ik enorm uitgevallen. Een wonder is pas een wonder als het gebeurd, zei annelies ook al. Ik ga niet mijn hele leven zitten wachten op een wonder, dan kan je niet verder. En realistisch blijven met een slagingspercentage van 30%!!! Bleek dat er zoveel onmacht en verdriet achterzat bij mijn moeder...zo sneu! En sommige mensen zijn idd zooooo dom, onnadenkend, bot, kwetsend.... Liefs esther

michelle...horen jullie uberhaupt nog wel tijdens deze behandeling of je man het placebo heeft gekregen of niet? En is je man nu thuis? gaat dat allemaal? Als je het goed vindt bid ik met je mee...

pffff michelle...even reageren hoor! Elke keer als ik je verhaal ergens lees krijg ik kippevel. Meid wat een heftig bestaan heb je en wat een moed en doorzettingsvermogen. Je zult wel zeggen...ik moet toch? Er word toch niet anders van me gevraagd? maar dan nog...je doet het wel! Ik heb zo'n bijwondering voor je. je hebt er niks aan maar ik wilde het je toch even zeggen. Maar ik begrijp dat je man achteruit gaat? Slaan de medicijnen niet aan? lieve groet, Esther

Miki...bijzonder dit topic. Ik herken zo enorm wat je zegt. Wat betreft vriendinnen...ik zit met hetzelfde dilemma. Wij hadden vier stellen vrienden die vruchtbaarheidsproblemen hadden maar ondertussen allemaal kinderen hebben. Bij twee stellen is de vriendschap zo veranderd. 1 daarvan was mijn beste vriendin. Zij is d.m.v. clomid en kunstmatige insimenatie thuis zwanger geraakt (ze heeft vaginisme en pcos). Ik heb er zo'n moeite mee. Ze vind dat ze in hetzelfde schuitje zat als wij (terwijl onze enige mogelijkheid icsi is en zij nog niet eens was begonnen met iui, zonder iui te bagetaliseren en de impact hiervan te onderschatten hoor!!!) en ik vind dat ze zo goed als niet heeft meegeleeft met onze twee icsi behandelingen. Zij was misselijk in het 1e tremester van haar zwangerschap...ikke ook maar dan van die stomme pil die ik eerst moest slikken. Ik heb elke dag lopen overgeven. En ze bleef maar klagen...) Ik heb geprobeerd mijn gevoel uit te spreken naar haar toe maar het land niet. Ze heeft het gewoon niet door. Ik heb die vriendschap op een heel laag pitje gezet maar het voelt niet goed. Ik heb er ook geen idee van hoe dit weer goed moet komen. Wat betreft het vooruit kijken...ik heb me een jaar lang alleen maar op deze behandelingen gericht, ook wat betreft werk, maar ben daar zo klaar mee. Na de 2e behandeling heb ik besloten om een andere baan te gaan zoeken. Mijn man gaat in september weer studeren, we gaan lekker op vakantie en hebben daarvoor een behandeling uitgesteld. Alles stond in het teken van de behandelingen en in het begin voelde dat goed maar nu niet meer. Ik heb nu een baan gevonden waarin ik, als we kinderloos zouden blijven, goed verder kan groeien. Als we wel kinderen zouden krijgen zou het ook redelijk te combineren zijn. Verder merk ik dat er steeds meer ruimte in mijn hoofd komt voor het nadenken over een toekomst zonder kinderen van ons samen. Ik wil dit ook wel heel graag een plek gaan geven maar vind dat ik dat nog niet kan doen, we hebben tenslotte nog een behandeling tegoed. Voordat we gingen beginnen met onze 1e behandelingen had ik alles al een beetje gepland in mijn hoofd...in 1 jaar drie behandelingen, alles in het teken zetten van...! Lukt het dan niet dan kan het boek dicht en gaan we verder. Maareh...ben er wel achter dat het zo niet werkt. Die drie behandelingen gaan w.s. wel lukken in 1 jaar maar het boek dicht...??? Nee daar ben ik nog niet aantoe. Ik laat me leiden door mijn gevoel en zie wel hoe het afloopt. Sterkte meid!

Ik kan het 1e bericht van miki niet lezen. Hij is weggevallen? hebben anderen dat ook?

Hoi Faye... DIt is een snert situatie met je moeder. Ik herken echter wel heel erg wat michelle zegt. Ik merk ook aan veel dingen dat het voor mijn ouders ook wel heel heftig is. Ik heb er geen notie van wat en met wie mijn moeder e.e.a. bespreekt en ik wil het ook niet weten. Wel merk ik dat ze er heel moeilijk met mij over kan praten. Wel over de praktische kant van alle behandelingen maar de emotionele kant....drama. Ik heb op een gegeven moment ook echt even ruzie met haar moeten maken om dat uit haar te trekken. Als ik mijn verdriet bespreekbaar probeerde te maken dat zei ze altijd...er gebeuren nog wonderen...ja duh...prima maar een wonder is pas een wonder als het gebeurt. Beetje dooddoener dus. Toen ik dat probeerde open te gooien kwamen er zoveel emoties los! Ik snap je gevoel erbij dat je de regie in eigen handen wilt houden. Ik merk echter dat ongemerkt er zoveel mensen weten waar we mee bezig zijn, zonder dat wij het ze verteld hebben. Blijkbaar gaan dingen zo, daarmee bagetaliseer ik je gevoel niet hoor! Begrijp me niet verkeerd. De relatie tussen mij en mijn moeder is sindsdien weer wat beter geworden. Als je moeder het kan handelen zou ik zeggen...open gooien en bespreekbaar maken. Heel veel sterkte meid!

natasja super zeg. succes morgen.

Annelies...spannend vandaag zeg. Hoor je het dan ook al vandaag? Morgen heb je dan je tp of niet? Ik hoop het zo voor je! Succes.

sab...knudde zeg. Balen. Sterkte. Heb je nu nog meer cryo's of moet je nu een 'gewone' icsi? liefs esther

Elena...wat geweldig, super zeg. Van harte gefeliciteerd samen! Bijzonder voor jullie.

Sandra, bakkes zeg. Sterkte meid en ik hoop voor je dat het vals alarm is.

oh sandra...nu word het wel erg spannend! Wanneer heb je je punctie gehad?

Heerlijk! Waar gaan jullie naar toe? Maareh...als je het er niet over wilt hebben prima hoor maar wat voor werk deed je? En what happens dat je werkeloos bent geraakt? Balen zeg!

welkom hier. Wat een heftige tijd voor jullie. Sterkte met jullie start in de mmm

ja lekker hé! Ik heb er ook helemaal zin in. Gewoon een maand helemaal doen waar je zelf zin in hebt. Hoe luxe! Hoe is het met jou? Heb jij al vakantie gehad?

Ook hier van mij maar weer even een berichtje. Ik heb net gehoord van mijn werk dat ik de hele maand september niet meer in de wijk hoef te werken! Heerlijk! Ik ga in augustus drie weken op vakantie. Als ik terug kom moet ik nog drie dagen werken en dan hoef ik dus niet meer mijn routes te doen! In November doet onze organisatie weer mee met een onderzoek binnen de gezondheidszorg en deze heb ik vorig jaar landelijk gecoordineerd (de thuiszorg waar ik werk is landelijk). Ze hebben gevraagd of ik dat dit jaar ook weer wil doen. Dus in september moet ik daar nog wel een paar dagen mee aan de slag maar dat kan ik helemaal zelf indelen en kost me w.s. niet meer dan een paar dagen! Verder ben ik dus gewoon helemaal vrij! Kan ik me helemaal richten op onze derde icsi! Zonder stress etc! En daarna lekker beginnen aan een nieuwe baan. Ik ben dus helemaal blij.

otjes...spannend... super dat je er zes had. En nu afwachten dus. Ik moet zeggen dat ik de dagen tot aan de tp ook wel heel spannend vind hoor! Succes deze dagen!