EDR

Okaasan gefeliciteerd! Wat een prachtig nieuws!!!

Dag lieve Annemarie! Wat ben jij een warm en lief mens! Ik vond het fijn je te mogen leren kennen en je ontmoet te hebben! Ik hoop ook zeker dat we je nog een keer gaan zijn op een d&d meeting! Via fb houden we in elk geval contact. Ik wens je heel veel warmte, liefde en fijne mooie dingen toe! Het is je zo gegund om bijzondere zonnestraaltjes op je pad tegen te komen! Dikke knuffel!

Ink, Okaasan...wat zie ik een mooie berichten hier!!! Wat fantastisch om dit te lezen! Ik lees heel toevallig even na mijn late dienst dit topic door en zie dat jullie allebei (pril) positief getest hebben!!! Wat geweldig fijn zeg! Van harte gefeliciteerd!!! Geniet ervan! Ik ken jullie van het umc utrecht!!! En hobbesje...jij kent mij niet maar ik jou wel van hier...van harte gefeliciteerd! Alle andere meiden...succes!

Dat deden ze ook bij J. Ook precies per kwartier invullen etc. Ze hadden een babyfoon aanstaan dus ze konden het vrij precies bijhouden. Verder merkte ik dat ze ook echt wel meedenken en kijken (mn de verpleegkundigen) naar gedrag etc. Echt fijn! Super hoor! Ben blij voor jullie en ik hoop dat dit wat op gaat leveren!!! In elk geval een wat meer uitgeruste Henne aan het eind van de week! Hier ook consternatie, dochtertje van 2 van mijn zusje knikkerde vanmiddag van het tuinhuisje !!!!! (was ze zelf opgeklommen, het is zo'n mietertje, doet alles wat niet mag en is watervlug). Gebroken enkel! Dus mijn zusje zit al vanaf vier uur in het zh. Toestand!

Nee dat is idd de andere kant...ik ben best trots op ons dat we op tijd hulp zijn gaan zoeken, elke keer weer! Elke keer als ik voelde...dit gaat de verkeerde kant op met me dan heb ik aan de bel getrokken. Ik moet ook wel zeggen dat ik vorige week regelmatig midden in de nacht heb liggen bidden voor een oplossing, een kentering, een structurele verandering...en toen was het maandag en ging alles in een sneltreinvaart. Zo blij met al die lieve mensen, mn ouders, die ons hier zo door heen wilden slepen! Ik ben alleen overgevoelig voor wat de buitenwereld vind van ons. Ik denk zelf dat ik heel erg veel invul voor andere mensen maar ben zo bang voor oordelen van andere mensen. Stom want wat heb ik eraan? Niks!!! Maar ik wil niet dat mensen denken van: och gut...hebben ze er tien jaar op gewacht zijn ze nu w.s. veelste mieperig met hun kind, veelste overbezorgd etc! Ik voel gewoon dat mijn huisarts zo denkt, voel me stikongelukkig bij die kerel! De andere kant is idd dat ik mezelf recht in de spiegel kan kijken en het beste heb gezocht voor mijn kind. En de keuzes die ik heb gemaakt waren op het moment dat we ze maakten onderbouwd. Ik heb niks zomaar gedaan, we hebben overal over na gedacht. Met dat ik het schrijf denk ik...misschien is dat wel mijn probleem...! Dat teveel overal over nadenken. Als ik kijk naar mensen om me heen, zussen en vriendinnen, die doen gewoon en denken niet zo diep na over alles. Misschien toch een erfenis van tien jaar kinderloosheid en een paar jaar medische molen?

Oh henne kan me zo voorstellen dat het lastig was!!! Maar goed hoor dat jullie de knoop door hebben gehakt! En nu lekker jezelf even verwennen, lekker slapen en morgen heerlijk weer even met je mannetje knuffelen! Even de fijne momenten pakken met Thomas en de moeilijke momenten even over mogen laten aan anderen die dit niet zo moeilijk vinden! Wat is het plan van ze? Hoe willen ze het aanpakken? Eerst een paar dagen gewoon observatie of niet? Trusten meid!

Fren ze mogen toch helemaal geen prikken als ze ziek zijn? Zou even bellen anders! Simba wat fijn dat je een tp hebt gehad en zo'n mooie! Hoop dat je wat aan de dinges van Kaartje hebt! Tool en Ceeke...wat moeilijk! Sterkte meiden! Hier even een update...(voor de niet appenden onder ons!) Vorige week maandag was ik op, ik was zover dat als er iemand langs zou komen ik haar zo mee wilde geven. Ik kon het niet meer, kon niet meer tegen het gehuil, was doodop van het 24 uur per dag elk uur de speen erin drukken (wat ik zelf in stand hield omdat ik haar niet kon laten huilen hoor!). Op het cb schrokken ze zich een hoedje en ze gaven als advies naar de huisarts te gaan, de speen weg te halen en te stoppen met inbakeren en zorgen dat er mensen in huis waren die J. wel konden laten huilen. Bij mij was de rek eruit, ik kon alleen maar huilen! De huisarts was een grote eikel...gaf aan dat ik het maar moest zien als nachtdienst, had hij ook gehad bij zijn derde kind en hij moest de dag erna nog gewoon werken!!! Kortom...ik moest me maar niet aanstellen, het was een fase en die moest ik maar door zien te komen. Dat wij al een week omstebeurt op de stretcher op de studeerkamer sliepen en 'nachtdienst' deden vond hij slim bedacht! In tranen heb ik mijn ouders en schoonouders gebeld. s'Middags direct speen weggehaald en niet meer ingebakerd. Drama!!! Gillen, gillen, gillen!!! Zo zielig! Ik voelde me zo'n slechte moeder, ongelooflijk! Mijn ouders hebben ons naar hun huis gestuurd en zijn een nacht bij ons wezen slapen, de twee nachten erop zijn mijn schoonouders bij ons wezen slapen en hebben wij in hun huis geslapen. Vanaf woensdag heeft mijn man zorgverlof opgenomen zodat ik niet alleen thuis zou zijn overdag. De vierde nacht is hij alleen thuis geweest en heb ik bij mijn ouders geslapen. De eerste nacht heeft ze twee uur gehuild, de tweede nacht 20 min, de derde nacht 2 x 5 minuten en sindsdien slaapt ze door!!! Ze ligt heerlijk op haar handjes te sabbelen en slaapt heerlijk! s'avonds heeft ze een huiluurtje voordat ze in slaap valt maar de rest van de dag hoor ik haar niet! Ze is vrolijk, kletst, speelt en slaapt!!! Wat is dit genieten zeg! Ik ben ook lekker bijgeslapen door die vier nachtjes ergens anders te slapen en kan er weer helemaal tegen! Ik heb wel besloten om naar het maatschappelijk werk te gaan in het zh. Dit had ik al eerder aangeboden gekregen maar zelf afgezegd drie weken geleden omdat ze zoveel minder huilde. Dit was ook welzo maar ik voorkwam dit huilen ook door haar continu de speen erin te drukken. Verder krijg ik video interactie begeleiding thuis. Ik voel me een enorme kneus...ben bijna 33, heb mijn eerste kind gekregen die ik al 2 x op heb moeten laten nemen in het zh en heb vier nachten niet thuis geslapen en dat in vier maanden tijd! Plus dat ik nu maatschappelijk werk en hulp thuis nodig heb om de boel op de rit te krijgen/houden...pffffff!!!! Zet me op het werk op een zaal met instabiele patienten neer en ik draai mijn hand er niet voor om...geef me een huilend kind en ik ben bijna zo ver heen dat ze me op kunnen laten nemen. Kinderachtig!!! Maar goed...ik hoop echt dat we deze nare tijd achter ons kunnen laten liggen en dat we vanaf nu kunnen genieten en dat ik de tools krijg om dit allemaal in mijn hoofd op een rij ga krijgen want ik merk wel echt dat ik een tik van de molen heb gekregen van de afgelopen maanden! Ik loop op spelden s'avonds als ze een uurtje huilt voordat ze in slaap valt, vind dat zo moeilijk! Terwijl ik denk dat het haar manier is om de dag te verwerken en om in slaap te kunnen vallen.

Nee ga nu douchen en aankleden en naar huis. G is vanomorgen thuis. Vanmiddag komt schoonzus en vanavond schoonmoeder

Nee ik slaap niet lekker. Lig al uur wakker en ben zoveel wakker geweest. Lig alleen maar te piekeren over hoe het moet na deze twee nachten. En hoe ik deze dag door moet komen. Liefst reed ik heel ver weg van alles. Ergens naar toe waar ik alles achter me kan laten. Zonder verleden en een blanco heden. Schone lei.

wat voor idee heb je dan?

Ik zal eens op marktplaats kijken voor een co sleeper. Mooiste zou zijn als ik die heel voordelig op de kop kan tikken! Als dat niet lukt dan zijn er vast wel mensen hier in de buurt die een wieg te leen hebben! Bedankt voor je lieve aanbod!

Wat ik me ook vaak afvraag is Hoe het kan dat ze snachts na elke drie kwartier zo wakker word. Je zou toch denken dat ze snachts langer zou moeten kunnen slapen? Wat zou toch maken dat ze zo wakker wordt?

Heb ik ook al een paar keer aan gedacht maar ik heb geen wieg meer! En ben als de piep dat ze dan helemaal niet slaapt. Misschien camping bedje? Zou dat een optie zijn? Mooiste zou zijn een bedje op gelijke hoogte dat ik alleen maar een arm uit hoef te steken

Och babeth wat jammer!!! Sterkte!!! Sen klinkt vrij heftig en ernstig hoe je beschrijft hoe je je voelt en hoe het eraan toe gaat. Ik wilde dat ik wat voor je kon doen. Heb je niemand in je nabije omgeving die iets voor je kan betekenen hierin? Fren succes in londen! En weltrusten!!! Hier feest vanaf gisteravond half negen. Ze is zo'n beetje elk uur geweest. Op een gegeven moment houd je het gewoon niet meer bij en strompel ik slaapdronken mijn bed uit, druk de speen erin en strompel ik weer terug! Gerard is vannacht wel bij mij komen liggen, is er ook een keer of vier uit geweest. Vanmorgen zijn we met z'n allen weer het bed in gekropen en hebben we nog 1,5 uur geslapen. Vannacht gaan we toch maar weer apart slapen, dit werkt ook niet. Ik ga vanavond om acht uur naar bed en dan doet G het vanavond en kan hij vannacht op de stretcher slapen. Morgennacht mag ik weer ;) Stel nou dat het de 19 weken sprong is dan is dit nu ong drie weken bezig...ik hoop dat we er dan met een week of twee weer vanaf zijn! Maar goed...volgens mij komt het volgende sprongetje (die nog heftiger schijnt te zijn) er dan over twee weken weer aan! Verder is ze heel erg goed te pas hoor, vrolijk, spelen. Echt wel leuk en fijn!

Zal ik eens doen! Dank je wel voor het meedenken!