loekie

hoi allemaal, ben er even uit geweest, lekker op vakantie en helemaal uitgerust, en wat zie ik hier; Honeybee, je bent zwanger!! wat heerlijk voor je! Hiep hiep hoera! Wij gaan volgende maand starten met IUI, en heb goede hoop. Zet hem op allemaal, ik kom af en toe wel weer langs. Loekie

hallo dames, hoe gaat het met jullie huisjes? Wel een gezellige tijd voor jullie! ook een lekkere constructieve afleiding, elke keer alles mooier te zien worden. hier alles weer een beetje stabiel, ben inderdaad heel blij dat ik van me afgebeten heb, was uiteindelijk toch een enorme opluchting. En ik merk dat het beter bespreekbaar wordt nu. Sil heeft de 22e een gesprek en jij Melissa, ging jij nu niet deze week weer? Keep me informed, ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat. ik heb geen nieuws, moet nog 2 maanden wachten, maar ik luister graag naar jullie ervaringen. Succes! Loekie

hallo, Vandaag is het een mooie dag om niet te roken, honeybee. En daarna er niet meer aan denken. Heb het ook lang gedaan hoor. Gisteren terrasje gepakt en dan denk ik (zelfs na 6 jaar gestopt te zijn), o wat gezellig zo'n peukie! Wat bij mij het beste hielp was om niet te denken wat ik miste (dus die sigaret), maar wat je ervoor krijgt als je niet rookt; mooiere huid, frisse kleren en handen, betere reuk en smaak, gezond gevoel, geen hartkloppingen meer, booster voor je zelfvertrouwen: het is me gelukt om te stoppen! En, last but not least: hogere kans op zwangerschap! En als het een keer niet lukt, gewoon weer doorgaan waar je gebleven was en niet uit schuldgevoel nog meer gaan roken. Succes ermee! Hier gaat het weer wat beter. Het zijn inderdaad ups en downs. Heb het deze week wel gezegd tegen een paar mensen dat ik me zo alleen voelde hierin. Ze hebben het op zich goed opgepakt, maar anderzijds komen er dan toch weer van die drakentips...ga nu inzien dat jullie gelijk hebben. Mensen kunnen het zich echt niet voorstellen hoe het is. En het geeft mij steeds meer het gevoel dat ze het niet begrijpen, waardoor ik aan mezelf ga twijfelen of ik wel goed genoeg uitleg. Maar goed, vandaag is weer een betere dag. We hebben plannen gemaakt wanneer de volgende drie cycli zijn en wanneer we evt op vakantie zouden kunnen. Eerst vond ik elke maand wachten al te lang. Nu denk ik al in halve jaren. Maar dat zul jij nog wel sterker ervaren, toch Melissa? Het is zeer fijn om alles hier neer te tikken, ook alle frustraties, zonder dat je gek gevonden word. Ladies, fijne paas, lieve groet van Loekie

Hallo, Tja Sil dat begrijp ik, dat je zo'n mens wel keihard wilt uitschelden voor TR*T... Laat haar maar eens in jouw schuitje zitten. Het stomme is dat ze een collega van mij hebben geadviseerd af te vallen voordat ze zwanger zou worden, maar die werd natuurlijk ook gewoon zwanger zonder af te vallen. Alsof daar een arts tegen gezegd heeft dat ze haar een gedwongen een prikpil zouden geven totdat ze 10 kg lichter was. Tja. Ik zit in een beetje in een prikkelbare mood de laatste dagen, dus sorry voor mijn reactie. Voel me ook zo buitengesloten :(.. Iedereen om me heen kan zijn geluk niet op in afwachting van de kleintjes.. En ik kan het niet delen. Dat voelen ze blijkbaar en zwijgen als ik erbij ben, en dan voel ik me nog meer buitengesloten... Ik word niet goed van mezelf. Zou wel willen gillen ofzo, maar dat zal ook wel niet helpen. Keihard willen brullen ''Hallooooo ik ben ook een mens''. Maar mensen houden niet van verdriet, vooral niet als ze zelf heel gelukkig zijn...En ik snap het des te minder, omdat ik ervan uit ga dat iedereen die, vlak voordat ze zwanger probeerden te raken toch minstens een keer moeten hebben gedacht; wat als het niet lukt? Dan kun je je toch voorstellen hoe enorm K*T het is! Afijn, ik kwam dus even mijn hart luchten. Helaas is het uiten van negatieve gevoelens niet zo geaccepteerd en het zou mijn uitzonderingspositie zeker niet verbeteren. Daarom maar even hier gal spuwen...hoop dat jullie het wel snappen. Nou Tam ik hoop dat jij wel goed geluimd bent, en ik wens je heel veel plezier in Australie. Zowel daar als met de vlucht zelf, kijk maar lekker veel films en videospelletjes! hoop dat je af en toe nog even laat weten hoe het is. groetjes Loekie

hallo ladies, hier gaat het weer een beetje beter. Vandaag gewerkt, geeft ook weer wat afleiding. Heb het tegen een lieve directe collega verteld en ze reageerde erg steunend. Bovendien kon ik het zeggen zonder te brullen, dus dat scheelt ook al. Moet wel bekennen dat ik denk dat ik mezelf een beetje voor de gek aan het houden ben. Ik ovuleer namelijk vandaag, en ik voel het heel sterk met buikpijn enzo :(. Er zit blijkbaar toch nog een soort hoop dat het spontaan misschien lukt. De menselijke geest is een gek ding. Met mijn man gaat het steeds wat beter. Nu ik wat stabieler ben zie ik sneller wat hem dwars zit en kan ik rustiger en geduldiger reageren op hem. Hij wil dat we samen de IUI brochure gaan doorlezen en onze vakantie kunnen plannen in juli. Vind ik overigens ook eng want ik weet niet wanneer we evt moeten insemineren, mijn cyclus is ook nog wat wisselend. Fijn dat jullie leuke dingen hebben, heerlijk zo'n vakantie naar Australie! en een nieuw huisje is ook zo fijn om je helemaal eigen te maken. Sil, leuk je te leren ''kennen''. Nou hou het kort want ik ga lekker slapen. En toch maar een partijtje knuffelen :) truste, Loekie

goeiemiddag dames, Tammy wat onzettend mooi dat je zwanger bent! Stom genoeg heb ik steeds de emoties van jullie verhalen zitten uitpluizen (zal mijn eigen verdriet wel hebben gefilterd) en daardoor over het hoofd gezien dat het gelukt is! Dat is wel een opsteker,zeg! En wat leuk dat je nog op het forum blijft, dat geeft ook weer een lichtpunt. Ben aan het typen terwijl de helicopters boven ons appartement cirkelen voor de marathon. Grappig om tussen de regels door te lezen dat jullie ook in de regio Rotterdam wonen. Stoer hoor Melissa dat je mee rent! Ben benieuwd hoe het was. Ik ren niet, maar zwemmen is voor mij ook wel een uitlaapklep en ook nog eens goed voor t lijf. Hoewel ik de laatste week een beetje mijn buik vol heb van de gezondheidsmaffia in het ziekenhuis. Ik werk zelf ook in de gezondheidszorg dus ik mag me er wel tegen verzetten vind ik. Bij het voorlichtingsspreekuur was er zo'n jonge knul die tegen me ging vertellen dat ik vooral door moest gaan met 4 sneetjes volkoren brood per dag eten. Ja en? Daar ben ik nog niet zwanger door geworden. En alle zwangeren om me heen rookten en dronken, en aten witbrood toen ze bezig waren. Bij wijze van spreken dan. En in al die ontwikkelingslanden dan? Heel Afrika is overbevolkt, daar eten de moeders mais mais en nog eens mais. Over eenzijdig eten gesproken. In ieder geval lijkt me het onzin om hiernaar te kijken als blijkt dat het sperma gewoon klontert. Dus ik snap heel goed als je ook weer even gaat roken door alle stress. Bij mij is alcohol een zwakke plek. Wij drinken beiden (normaal gesproken) niet heel veel, maar als we geen druppel meer mogen hebben, lijken zelfs twee glazen opeens veel. Nou ik kijk wel wat ik ermee doe. Ik ben streng voor me zelf, maar af en toe moet ik ook even op adem komen. Thanks voor de tips mbt de communicatie in de relatie. Ik denk dat ik inderdaad niet moet aandringen bij hem. Ik merk nu aan hem dat hij aanhankelijker is, dus dat zal zijn manier wel zijn. En dat van die aantasting van de mannelijkheid, dat zit steeds in mijn hoofd, maar dat laat hij niet zien, ook niet als ik ernaar vraag. Nu heeft hij er wel een handje van om dat soort dingen weg te stoppen. Het zal nog wel komen. Jullie vroegen over onderzoeken bij mij. Ik dacht zelf het afgelopen jaar steeds dat het aan mij zou liggen omdat ik heel lang geleden een chlamydia heb gehad (en ook voor behandeld ben). De gyn zei echter dat de antistoffen in mijn bloed zo laag waren dat ze er van uit gingen dat dat niet speelt. We gaan in juni dus beginnen met 3 keer IUI, met LH testen en geen extra hormonen. Dat vind ik wel vriendelijk om mee te starten. Ze wilde nu niet zeggen wat de stap daarna wordt. Of ze alsnog een laparoscopie willen doen, of met hormonen starten of weer 3 keer IUI of IVF. Geen idee. Aan de ene kant vind ik het wel prettig dat ze dat pas daarna willen bespreken, dan heb je steeds een grenspaaltje. Aan de andere kant haalde ik me dus in mijn hoofd dat het dan na een paar keer over zou zijn. Gelukkig kan ik hier mijn info halen bij ervaringdeskundigen. Ik ga zo maar eens wat zon halen, kijken of ik Melissa nog voorbij zie stuiven :) tot later, Loekie

hai, ben ik weer. Ik heb jullie verhalen nog eens doorgelezen en nu met nog meer aandacht. Het is herkenbaar om te lezen dat jullie ook vaak er door heen zitten, ondanks de moed die er ook uit spreekt. Ik vind dat zelf zo rot. Iedereen wil natuurlijk in tijden van tegenspoed een lichtend voorbeeld zijn van optimisme, maar als je je dan zo ontzettend gefrustreerd voelt.. Ik schrik wel eens van wat er allemaal uit mijn mond komt als ik alleen thuis ben. En dat ik terwijl ik in het dagelijks leven zo'n lief meisje gevonden word. Ze moesten eens weten ;) En dan wil je natuurlijk ook nog iemand zijn die de dingen met veel humor bekijkt. Ik heb, toen we nog geen uitslagen hadden en het spontaan maar niet wilde lukken, regelmatig grappen over mezelf gemaakt. Maar toen was het nog niet zo echt...Nu kijk ik naar mezelf (of mijn man) en kan ik er helemaal de humor niet van in zien. Tammy jij schreef dat we nog wel op veel onbegrip zouden stuiten. Dat merk ik inderdaad nu ook al. Mensen vinden het blijkbaar zo eng om je er over aan te spreken. Terwijl ik altijd een open boek ben geweest en nooit lelijk heb gedaan tegen iemand. Gelukkig heb ik ook goede vrienden die ook dit traject al achter de rug hebben, met wisselend succes uiteindelijk. Dus inderdaad, ''subfertiliteit'' komt heel vaak voor! Zij begrijpen me heel goed. Een van hen heeft pas nog gezegd dat niemand ongeschonden door het leven komt. Eerst dacht ik nog, wat vind ik het onrechtvaardig dat nu juist dit mijn ziel bekrast. Waarom niet wat anders? Zingeving was voor mij uiteindelijk moeder te worden, ik heb er al zolang op gewacht en dat verlangen lijkt nu zo moeilijk te verwezenlijken. Maar nu denk ik, ok, dit is het dus. Dit is mijn tegenslag, en ik zal het aanpakken. Als er iets is in mijn leven waar ik voor wil vechten is het hiervoor. (Nou vandaag heb ik blijkbaar weer wat vechtlust.) Jullie schreven ook over praten met elkaar. Ik merk dat dat momenteel lastig gaat met mijn man. Ik ben heel emotioneel en wil veel huilen en praten. Hij heeft zich de laatste dagen teruggetrokken en heeft zich zelfs bezat, wat hij bijna nooit doet. Dit werd ruzie; ik wil hem er bij zijn haren bij slepen dat hij moet zeggen wat hij denkt en voelt. In plaats daarvan gooit hij het advies van de fertiliteitsarts overboord en stopt hij zijn kop in het alcohol zand. Ik was woedend, hij drogeert gewoon zijn laatste zwemmers! En ik lust ook zo graag een wijntje, maar laat alles staan voor het hogere doel. Vind dat ook niet eerlijk van hem naar mij. Maar ik laat hem niet ontsnappen en wil dat dit voortdurend besproken wordt. Uiteindelijk praten we dan ook wel, maar ik zou willen dat dat dan een keer makkelijk gaat. Hoe doen jullie mannen het? Een zegt de opmerkingen van anderen te ''blokken'', las ik. Hoe zijn zij, praten ze makkelijk of komt dat pas later los? Nou ik hoor graag weer van jullie. Loekie

hallo meiden/dames, dank voor jullie snelle en uitgebreide reacties! Ik zit nu op mijn werk, dus hou het even kort maar ga zeker later uitgebreid reageren. Ik merk nu al dat ik inderdaad betrokkenheid bij jullie voel, ondanks dat het niet face to face is, door het lot dat we delen. Raar is dat om te merken, maar wel warm. En dat kunnen we wel gebruiken in deze barre tijden ;). Goeie zaterdag en tot schrijfs, Loekie

Hallo lotgenoten, wij hebben net deze week gehoord dat mijn man antistoffen tegen zijn zaad maakt en we gaan IUI doen. Ik moet zeggen dat ik nog in een rouwreactie zit en van alles voel... Vooral veel verdriet en boosheid en ik heb eigenlijk weinig hoop en moed momenteel. Kortom, ik moet nog naar de acceptatie toe groeien. We gaan ook pas na onze vakantie beginnen, dus ik heb nog even. Als ik jullie verhalen lees dan verwondert het me hoeveel moed en energie jullie hebben, ook na zoveel teleurstellingen soms... Het laatste wat ik wil is er verbitterd door raken, maar ik voel me zo onbegrepen door al die zorgeloze mensen om me heen die zonder veel moeite spontaan zwanger werden, dat dat soms erg moeilijk is. Vooral elke keer weer blij voor ze zijn als ze leuk nieuws hebben, kost veel energie. Heb zelfs gemerkt dat mensen die ervan weten me ontwijken, alsof ik een besmettelijke ziekte heb! Terwijl ik niet eens weet of ik er wel over wil praten, omdat ik bang ben ter plekke in tranen uit te barsten. Lekker dubbel dus allemaal. Of ''goede adviezen'' waar ik niks aan heb. Of mensen die zeggen dat ik optimistisch moet zijn, terwijl ik me gewoon klote voel. Hetgeen voelt alsof je moet een opera moet zingen en geen stem hebt. Ik zou wel kunnen blijven schrijven, want het heeft nog niet echt een rustige plek in mijn hoofd gevonden. Hoe hebben jullie die eerste fase beleefd? Verder was ik bang dat het na 3 tot 6 keer IUI al over zou zijn. Kunnen jullie me vertellen hoeveel keer je mag proberen? En wanneer moet je zelf gaan betalen? Ik lees graag jullie ervaringen! Veel succes allemaal, Loekie