Hoi allemaal,
Ik zal mezelf eerst even voorstellen aangezien ik nieuw ben hier. Ik ben Paula, 39 jaar en heb net mijn eerste IVF ronde gehad. Ook echt net, want vandaag kregen we het droevige nieuws dat die ene eicel die met de punctie geoogst is niet goed bevrucht is geraakt en er dus geen terugplaatsing komt.
Na 8 maanden IUI zou je denken dat je wat beter met teleurstelling om kan gaan. Niets is echter minder waar ! Het was alsof de grond onder onze voeten vandaan gleed.
Zoveel hoop en zoveel verwachtingen van onze eerste IVF poging. Misschien naïef. Ik weet het. But still ....
Ik was 9 dagen geleden nog zo blij. 8 follikels te zien op de echo. En dat was, zo kreeg ik te horen, voor mijn leeftijd zeker geen verkeerde score. Afgelopen maandag de vervolg echo gehad. Toen bleek dat er van die 8 maar 2 echt gegroeid waren. Een extra dag spuiten met Menopur 225 ie en decapeptyl. Dinsdag de volgende echo.
De grootste follikel was toen van 19 mm naar ruim 25 mm gegroeid. De andere van 17 mm naar 19 mm. De rest kwam niet verder als 12 mm.
De aardige gynaecoloog vertelde me nog even tussen neus en lippen door dat de opbrengst aan de magere kant was. Maar gezien mijn leeftijd was het toch verstandig de punctie te doen want de kans was zeer klein dat er bij een volgende stimulatie ronde een hoger opbrengst zou zijn. Dat kwam wel even binnen kan ik zeggen. Dat ik de jongste niet meer ben weet ik helaas heel goed. Toen ik 36 was had ik ook niet verwacht dat ik dit traject zou bewandelen. En ik ben helaas zo'n ouderwetse muts dat ik heb gewacht met kinderen proberen te krijgen tot ik een relatie had die in alle opzichten goed was. Met het overduidelijke gevoel van beide kanten dat we samen ouder dan oud willen worden.
Dinsdag dus toch pregnyl gespoten en donderdag de punctie. Nu was ik al benauwd voor de punctie (ik ben serieus doodsbang voor naalden) en die is me ook zeker niet meegevallen. In het Flevoziekenhuis in Almere werken ze alleen met een soort morfineachtige injectie in de bil een half uur voor de punctie. Nu reageert mijn lichaam niet tot nauwelijks op pijnstilling (komt door gebruik zware pijnstilling in het verleden) dus naast de angst voor de naald was ik ook iets wat zenuwachtig voor de pijn. En ondanks het verstandelijke besef dat deze emoties alleen maar tegen je werken kon ik ze niet onderdrukken en kreeg als eerst een verschrikkelijke paniekaanval bij het zien van de naald en was de verdere punctie alles behalve zonder pijn. Mijn linker eierstok schoot steeds weg waardoor ze vaker moesten prikken om de follikel te raken.
Maar eind goed al goed, ik heb het overleefd en weet voor de volgende keer beter wat me te wachten staat. Dat scheelt voor mij een hoop zenuwen.
Aan het einde van de punctie hadden ze uiteindelijk 4 follikels aangeprikt. Dus wij weer nieuwe hoop. Want 4 is beter dan 2 toch !
Daarna moest mijn vent met koffertje en al naar het VU en mocht ik wachten ... wachten op enig bericht van het aantal eicellen dat gevonden was. En dat bleek er 1 te zijn. 1 eicel maar.
Zaterdag het eerste telefoontje naar het VU of er terugplaatsing zou komen. Maar vanwege achterstand konden ze nog niks zeggen en mocht ik vandaag weer terugbellen. Om uiteindelijk te horen te krijgen dat de bevruchting niet goed was gegaan, er dus geen embryo was en daarmee geen terugplaatsing.
Morgen weer bellen met het Flevoziekenhuis om de vervolgstappen te bespreken. Vervolgstappen die voor mij totaal onbekend zijn. Begin ik vanaf de menstruatie gelijk weer met de hormonen ? Hebben we een wachtmaand (wat ik veel heb gelezen).
Een heel verhaal ... waarschijnlijk een verhaal wat vele met ons delen ... En alhoewel dit de eerste keer was, en we dus nog 2 pogingen hebben, zit ik nu best wel met een knoop in mn buik. Want was als de andere 2 pogingen ook maar zo weinig eicellen opbrengen ? En ik word er helaas ook niet jonger op.
Al met al had ik niet ingecalculeerd wat een aanslag IVF op je emoties is. Hoe je wereld er van op zn kop gaat staan. En hoeveel hoop je vestigt op zo'n behandeling.
Ik zie dus best op tegen de nieuwe poging. Terwijl ik aan de andere kant wel het vertrouwen wil houden dat het gaat lukken.
Als er iemand nog tips, trucs of advies heeft wat ik zelf kan doen (naast gezond leven etc etc etc) om een possitieve bijdrage te leveren aan de eicel opbrengst, of hoe je om kan gaan met deze wirwar van emoties hoor ik het graag.
xoxo
Paula
