Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje heel veel mee op de verschillende fora, maar kan me er nooit echt toe zetten om mee te gaan schrijven. Heb dan nu toch eindelijk de stap gezet! Ik zal hier kort mijn verhaal vertellen.
Ruim 2,5 jaar geleden heb ik een BBZ gehad, daarna de MMM in en uit. 5 maanden IUI gehad en nu voor het eerst IVF. Zit momenteel in het wachtbankje, mag morgen naar het ZH om te testen, vind de spanning echt bijna onhoudbaar, maar durf ook niet thuis te testen. Kennen jullie dat ook? Hoe gaan jullie om met die spanning?
We zijn redelijk open over ons traject. Als mensen het met oprechte interesse vragen, vertellen we meestal waar we mee bezig zijn. Op mijn werk heb ik een fijn betrokken team, dus veel mensen weten het ook. Wat ik dan wel lastig vind, is dat er dan ook veel mensen regelmatig (en soms ook echt te pas en te onpas) naar vragen of er opmerkingen over maken. Lastig vind ik dat! Hoe doen jullie dat?
Ik hoop dat het fijn is om met mensen die in hetzelfde schuitje zitten erover te kunnen praten. Merk dat ik me ondanks alle lieve aandacht van man, familie en vrienden toch eenzaam kan voelen in dit hele proces.
Zo vlak voor de feestdagen lijkt het me een mooi begin om in ieder geval iedereen fijne feestdagen te wensen! Hopelijk komen er veel wensen uit in het nieuwe jaar!
