Beste en lieve mensen,
ik wil me graag even voorstellen. Ik ben een jonge vrouw van bijna 30. Ik heb tot op heden nog geen partner, maar heb ontdekt dat mijn kinderwens op dit moment echt gewoon te groot is. Ik heb daarom besloten om een alleenstaande moeder te worden. Op dit moment ben ik me aan het inlezen en beetje aan het rond neuzen wat en hoe het allemaal in zijn werk gaat. Ik zal moeten gaan voor de IVF behandeling, daar ik een stofwisselingsziekte heb en dit veel lichamelijke klachten veroorzaakt, en dit niet wil doorgeven aan mijn kindje. De mogelijkheden hiertoe heb ik een aantal jaren geleden al uit laten zoeken! Ik lees veel van jullie en leer er veel van! Zo ben ik ook in contact met een vriendin van me, die hetzelfde traject doorlopen heeft. Haar geluk was dat ze meteen bij de eerste IVF terug plaatsing zwanger was. Nu ik jullie verhalen lees, kom ik erachter dat het allemaal niet zo rozengeur en manenschijn is. En de kans dat het mis gaat vaak groter is dan dat het wel meteen lukt. Ik heb zelf verder geen vruchtbaarheidsproblemen, maar 'gewoon' geen man.
Maar is alle moeite, teleurstellingen en emoties die hierbij komen kijken meer dan de moeite waard aan het eind van het riedeltje? Ik vind het zo vreselijk knap dat jullie hier alles delen, zodat anderen er toch weer meer geholpen kunnen zijn. Mijn wens is te groot, mijn achterban is dolblij en willen me heel graag steunen. Ik ga na mijn zomervakantie starten met het hele traject! Ik ben benieuwd! Iemand nog wat handige tips?
