Mijn vriend en ik noemen het stapjes. Dus je leeft van stap naar stap en soms na een mislukte tp stap je weer wat stapjes terug. Wij nemen het stap voor stap. Dus positieve test was echt een heerlijk moment en daar hebben we zeker nog een week op geteerd.
Helaas heb ik van heel dichtbij verschillende miskramen meegemaakt, zowel voor 8 weken als tussen 8-12 weken. Dus wij weten ook gewoon dat niets zeker is tot het gezond geboren wordt. Ach en daarna maak je je ook zorgen toch, dat hoor ik van moeders in ieder geval. Ik zie dit proces dan ook als een wake-up call dat ik nog veel te leren heb in loslaten en accepteren wat is. Dus ik grijp deze tijd ook aan om aan mezelf te werken. Want stress maakt het niet anders of beter ofzo ;) even los van dat het superlogisch is he? Maar ik probeer zo snel mogelijk ook weer te kijken naar waar ik dankbaar voor ben.
Los daarvan: ik kan niet wachten tot morgen. Ik doe het niet zo goed met onzekerheid, haha. Als iemand me op mn 21ste had verteld dat ik pas op mn 35ste zwanger was geworden... Maar ja, dan had ik dingen mss ook weer anders gedaan in mn leven en ik had niets willen missen.
Verstuurd vanaf mijn LG-H850 met Tapatalk