Kitkat

Ik kreeg 3 dagen 300, 2 dagen 250, 1 dag 200, 1 dag 150 en 2 dagen 100. Toen 2 dagen niets en toen die laatste spuit Ovitrelle erin. Ze passen het steeds aan op de bloedwaarden en de echos. Werd dus iedere keer een echo gemaakt en dan moest ik smiddagds bellen voor mijn bloeduitslag en op basis daarvan vertelden ze me wat ik moest spuiten. Ik zag dat in NL vaak andere hormonen worden gebruikt. Weet niet waarom bij het ene ziekenhuis ze iets anders gebruiken dan het andere. @Lalautje Ja ik zou zo zo zo graag willen dat het nog lukte maar heb er echt mijn twijfels over. Nee eigenlijk geen twijfels meer. En dan merk ik dat na een dag heel hard huilen dat ik in een soort van modus kom die ik ken. Oke het is niet gelukt, Next time better. En dat gevoel ken ik van twee jaar lang iedere maand weer hetzelfde liedje. Dus ik zit ook niet meer met spanning op de 10e te wachten. Ik weet dat het heel negatief klinkt, maar denk dat dit is hoe ik me een beetje staande kan houden in de afgelopen jaren. Ik vind juist die eerste week heel eng want dan zit ik op alles te letten. Ik was altijd zoooooo snel ziek. Ik hing echt nog geen paar dagen na mijn ovulatie al boven het toilet van de misselijkheid. Ik reageerde zo sterk daarop. Dus die krampen in mijn rug zou ik nog kunnen negeren, maar het totale wegblijven van die misselijkheid is bij mij echt heel duidelijk. Het waren trouwens twee 4 daagse embryos. Hopelijk ontdooien die cryos gewoon goed en mogen we gelijk door.. @Eatpraylove Ik werd ook goed ongesteld. Was best veel en duurde langer. Het gebeurde bij mij op werk en ik kon in geen mogelijkheid weg. Heb me echt heel ellendig gevoeld en het was zo zwaar om de schijn op houden. Hele lange dag was dit.. Ik werd de maand daarna gewoon op de normale tijd ongesteld en had ook een eisprong. Sterkte meid!

Wat ontzettend ontzettend balen! Ik wens je enorm veel sterkte! Hou je taai meisje! ⚘⚘

Sorry voor het plaatsen van één lap tekst iedere keer. Mijn telefoon doet raar en krijg het niet voor elkaar fatsoenlijke alinea's te maken!

Wat een zenuwslopende tijd is het he?Ik heb me er al bijna bij neergelegd dat het niet gelukt is deze ronde. Alles schreeuwt dat ik ongesteld ga worden en na een paar vroege miskramen weet ik ook wel wat ik normaal voel als ik zwanger zou zijn.. test was negatief vandaag. Kon het niet laten Toch de 10e komen voor bloedtest en afspraak bij de dokter. Waar we nu over na aan het denken zijn hoe de volgende stap? Wil eigenlijk gelijk deze maand door. Eierstokken doen niet meer pijn en hopelijk kan ik in mijn natuurlijke cyclus 2 cryos terug plaatsen.. Of als we toch daarmee moeten wachten misschien vragen of ze IUI willen doen zonder de hormonen.. dat we toch deze maand niet wasten.. hebben jullie daar ervaring mee?@SharleeWat spijt het me dat te horen. Misschien is Duitsland inderdaad een optie? Ik heb volgens mij heel andere hormonen gespoten dan jullie. Ik kreeg puregon 300 de eerste dagen en bij elke echo en bloedtest werd dat precies aangepast. Iedere keer iets minder spuiten..Bij ons werd er ook heel zooi dingen getest in het bloed. Weet niet of je daar wat aan hebt? Ik ben nog echt leek in dit gebied. Heb er een foto bijgeplaatst.Voor de rest iedereen succes!!

Hi meiden, Ik ben nieuw hier op het forum en denk ik stel me even voor :) Wij zijn sinds 2 jaar aan het proberen om zwanger te worden. Allebei 32 jaar. Een paar keer een vroege miskraam er op zitten en uiteindelijk toch maar besloten even te checken of alles wel oké was bij ons beiden. Bij de kliniek bleek dat de zaadkwaliteit van mijn vriend belabberd was en werd ons ICSI aangeraden. Gelukkig konden we er meteen terecht en zijn we met het hele traject begonnen. We waren gek genoeg heel erg enthousiast en opgelucht want na keer op keer een negatieve test in je handen hebben leek er een lichtpuntje te zijn. Zo ben ik dus in september begonnen hier in Duitsland met decap en met puregon. Van de 14 follikels 13 eitjes gekregen waarvan er 8 bevrucht waren. Op dag 4 zijn er 2 teruggeplaatst en hebben we er 3 voor in de vriezer. Ik vond het hele traject redelijk mee vallen omdat ik het ergste had verwacht (ik was bang dat ik me als een heks zou gedragen met al die hormonen! Schijnt dus enorm mee te zijn gevallen! ) De punctie gaat hier onder narcose en de dagen daarna heel rustig gehouden. De antibiotica die we hier meekregen zorgde voor nare bijwerkingen en ik verging van de pijn en krampen in mijn maag. Snel mee moeten stoppen van de arts maar de eerste 2 dagen na de terugplaatsing lag ik nog krom van de krampen in mijn maag hierdoor. 29 september zijn de embryo's teruggeplaatst en nu zit ik dus net als jullie in die enorm zware wachtweken. Wow dat valt me tegen. Slaap slecht en ben smorgens lekker labiel :) Huil echt enorm veel om alles. Denk dat dat de combi is van de hormonen en de enorme stress. Ik maak me zelf helemaal gek door alles te lezen op het internet. Elk pijntje, elk tekentje valt me op. En alles maakt me onzeker. De vorige keren toen het bij mij misging was ik idioot snel heel heel erg misselijk, borsten deden pijn en kon ik sommige dingen* (chocola notabene!!) heel vroeg al niet meer verdragen. Wat me nu dus opvreet is het idee dat ik dat nu nog niet heb. Voel me alsof ik ongesteld ga worden. Vooral de zeurende rugpijn is een teken bij mij dat het er aan komt en het ene moment denk ik dus dat ik ongesteld ga worden en het volgende moment heb ik nog een klein beetje hoop. Om gek van te worden dus!! Nou lang verhaal dus maar lees graag met jullie mee Wens iedereen hier heel veel sterkte met dit wachten!!