hoi.
Mijn vriend en ik hebben altijd geroepen dat we geen kinderen wilden, tot we er achter kwamen dat het misschien ook niet kon. Na testen bij mijn vriend bleek het inderdaad niet op de gewone manier te kunnen. Kapot waren we ervan. Na een periode van rust en nadenken kwamen we erachter dat we juist heel graag een kindje zouden willen.
Hij heeft een mese/tese ondergaan, en ik een eicelpuntie (we zijn nu al twee jaar verder) waar 2 embryo's uit zijn gekomen. Na veel vocht in mn baarmoeder zijn terugplaatsingen nooit door gegaan, tot twee weken terug.
Afgelopen woensdag ongesteld geworden na terugplaatsing in natuurlijke cyclus. Wat een teleurstelling. Ik ben zo verdrietig en boos op alles.
Woensdag 18e weer een echo om te kijken of we deze maand meteen door kunnen. In mn hoofd spookt alleen rond dat dit misschien de laatste kans is..
En dat er maar 20% kans is dat het innestelt. Ik twijfel zo aan alles. Is het ons wel gegund. Wat kan ik doen om het te laten slagen.
We hebben er bewust voor gekozen het er niet met onze familie over te hebben, zodat we ze hopelijk iets leuks konden vertellen.
Maar ik merk dat ik nu dus ook deze gevoelens niet zo goed kwijt kan.
xx
