Oh nee Elies!! Ik baal met je mee... Ik had dat ook, die uitgestelde reactie, het huilen kwam pas later, eerst een soort berusting van: zie je wel...
Heel veel sterkte meid! Gelukkig gaat het goed met je vader, heel belangrijk!!
Rachel, ik twijfel af en toe. Het gekke is dat ik tussen poging 2 en 3 voor het eerst aan mijn leeftijd ging denken: ben ik (en vriend, ook 41) niet te oud? Maar nadat de derde poging mislukt was, was het enige dat me op de been hield de gedachte dat het nog niet voorbij was en dat we nog door konden gaan. Nu sta ik er wat neutraler in, de grote emoties zijn weer wat gezakt en ik ga 2 september de evaluatie doen en zien wat de arts zegt...
Ik denk dat het heel lang duurt voor je echt rust krijgt als je besluit te stoppen. Een vriendin van mij, die ook 1 dochter heeft van bijna 6 en die in principe geen kinderen meer wil, zegt dat het toch af en toe blijft kriebelen, tot ze niet meer vruchtbaar is. En dat is wat ik ook zal hebben denk ik. Waarschijnlijk heb ik er pas vrede mee als ik 46 of 47 ben ofzo, ik noem maar een leeftijd (weet natuurlijk niet hoe lang ik vruchtbaar ben) En als ik daar aan denk dan twijfel ik niet en denk ik: nu het nog kan moet ik er nog voor gaan!
Caroline