elinorac

Ik ook, zeker nu ik net het verhaal van Lisan en Rackster lees in een ander topic... pfff wat moeilijk...

Goeiemiddag! Kleine update: op 2 september heb ik mijn evaluatiegesprek, kon helaas niet eerder. Heel benieuwd wat er uit komt... Vraagje: weet iemand van jullie toevallig wat de totale behandeling kost bij het Zuider/Maasstad, in combinatie met het EMC? Kan ik me vast geestelijk voorbereiden...

He Elies, goed nieuws! Succes morgen met de punctie!! En sterkte verder met je vader natuurlijk, blijft een dubbel gevoel geven deze poging kan ik me zo voorstellen. Caroline

Hoi Sandra, hier is al een topic van, daar vind je lotgenoten! Succes! Caroline

Nee joh, de laatste keer ging het stimuleren toch hartstikke goed? We zitten weer in hetzelfde schuitje Henne... ook ik moet afwachten wat het zh zegt maar ik ga wel van het positieve uit hoor, moet jij ook doen, jullie zouden toch doorgaan tot het gaatje? :-)

Hoi Henne, Wat een dilemma's! Alsof je daar op zit te wachten. Je hebt het over augustus en oktober maar kun je niet in september starten? Na de bruiloft? Anders zou ik in ieder geval wachten tot oktober denk ik. Je had gehoopt zwanger je bruiloft in te gaan, helaas is dat niet gelukt dus ik zou het er niet nog een keer op wagen. Sorry als ik hiermee negatief overkom en dat is zeker niet de bedoeling zoals je wel weet, maar ik zou ervoor kiezen om hormoonvrij mijn bruiloftsdag te beleven. En als september niet kan dan dus voor oktober gaan, heb je ook die sollicitatie er op zitten. Zo, misschien niet wat je wilde horen maar ik heb het beste met je voor hoor!! Sterkte met beslissen. Caroline

Ik heb de uitgangsecho tussen twee menstruaties in gedaan, dus voordat ik ging starten zeg maar. Dan kunnen ze ook zien of er genoeg follikels klaar liggen. Caroline

Ik ga zeker vragen of ze toevallig nog medicijnen hebben die mensen hebben teruggegeven. Ik heb dat na de eerste keer zelf ook gedaan (wist ik veel, dacht dat dat moest). Is wel heel brutaal om gewoon de medicijnen op te halen en niks te zeggen, denk niet dat dat lukt maar wie weet? Eerst maar eens een gesprek, ga maandag bellen. 7 ICSI's zonder rekening Henne? Welk ziekenhuis was dat? Als het aan mij ligt beginnen we weer in de tweede week van september maar anders een maand later, weet niet hoe het gaat lopen allemaal...

Ik heb in mijn topic geschreven wat de plannen zijn, in het kort: ik ga een afspraak maken voor de evaluatie en bespreken of het zin heeft om nog verder te gaan. Gelukkig heeft een paar dagen geleden mijn vriend gezegd dat hij het prima vindt om door te gaan, mits het zin heeft volgens de arts en we het kunnen betalen. Dat laatste is niet makkelijk, maar ja, wat is geld als je eventueel een kind kunt krijgen? Ik geef er weinig om in ieder geval... Dus als het goed is starten we dan weer in september of oktober. Caroline

Aafke, welkom terug! Ik wil je veel succes wensen met deze poging! Lekker, zo'n lange vakantie, komt nu wel heel goed uit!! Caroline

Hoi Elies, Ik wil je veel sterkte wensen met je vader! Dat is schrikken zeg! En dan ben je nog met een behandeling bezig... Helaas komen vaak veel dingen tegelijk, proberen rustig te blijven en te vertrouwen dat het allemaal goed komt! Hoop dat ze goed doorgroeien en je binnenkort de punctie hebt! Caroline

Dank jullie voor de reacties! Ja, ben heerlijk uitgerust, heel veel naar zee geweest, niet altijd even mooi weer maar de zee is altijd goed. Nu moet ik weer hard aan het werk, eind augustus deadline voor een heleboel artikelen... Maar gelukkig gaan we nog een keer naar Frankrijk, de laatste week van augustus waarschijnlijk. En tussendoor zullen we ook nog wel wat dingen gaan doen, aangezien het nog 5 weken zomervakantie is, pffff... Ik had ook het gevoel dat er een soort van stilte tussen ons was gekomen, wat dit onderwerp betreft, we hebben er nauwelijks over gepraat behalve : klote dat het weer niet gelukt is. Zelfs huilen doe ik eigenlijk liever als ik alleen ben, maar dat zal wel aan mij liggen... Nu is het hoge woord er uit, wat een opluchting! Ik hoop dat het financieel haalbaar is, nou ja, deze keer moet het maar gaan lukken, want daarna wordt het lastig... Had nog half en half verwacht dat ie zou zeggen: "Maar dit is dan echt de laatste keer" maar nee...

Hai meiden! Ik ben weer terug, het was heerlijk ontspannend... en we hebben gepraat, pfieuw... Vriendlief was jarig dus we zijn met zijn tweetjes uit eten gegeaan. Ik twijfelde eerst nog of ik erover zou beginnen, want het was mijn idee om te gaan eten en ik dacht: dan moet het echt zo nu, nu zijn we eindelijk alleen... Maar goed, ik zei dat ik twijfelde of ik ergens over zou beginnen "Een tweede kind" zei hij toen meteen. Om een lang verhaal kort te maken, hij vindt het prima! Mits... de arts bij de evaluatie zegt dat het zin heeft. Daar ben ik het wel mee eens, eerst eens het evaluatiegesprek afwachten (morgen maar eens kijken wanneer dat kan). Hij dacht wel dat het erg duur was en vroeg zich af of we het wel konden betalen... in ieder geval 1 x lukt wel. Ik ga dat uiteraard ook vragen, wat het kost en dan de medicijnen erbij... Anyway, pak van mijn hart, bleek dat ie helemaal niks bedoeld had met die paar opmerkingen en totaal niet door had dat ie mij daarmee kwetste (mannen!). Het is wel voornamelijk omdat ik het graag wil, maar dat was het eigenlijk altijd al, dus daar zit ik niet zo mee. Mijn angst dat hij er genoeg van had bleek dus ongegrond... Dus: to be continued! (Hoop ik)

MARTHA!!!! Net terug van vakantie (heb nog aan jou en een paar anderen gedacht) en wat lees ik nu??????????????? Kan me voorstellen dat je het nauwelijks gelooft maar probeer toch maar... Gefeliciteerd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :blob1: Caroline

Sidney dat is wishful thinking denk ik... maar toch lief dat je reageert... (en jij natuurlijk ook Babeth, zoals altijd). Het zit al heel lang in dat zakje dus dat weet hij ergens wel, maar nu was ie het even vergeten denk ik, of het was zijn manier om te zeggen: we stoppen er toch mee, waarom doe je ze niet weg? Net als die opmerking dat het op zijn lippen brandde dat ik kleertjes weg ging doen... Maar nu denk ik wel heel somber misschien. Ik ben gewoon bang dat hij keihard nee zegt. De laatste keer heeft hij twee keer moeten inleveren, omdat de eerste keer niet goed was en misschien heeft dat een grotere impact gehad dan hij zegt. Hij zegt er namelijk niks over... Nou ja, eerst lekker een weekje op vakantie, zijn we inderdaad aan toe! Ik wil niet dat het tussen ons in hangt dus als we er over praten moeten we ook echt de tijd hebben en niet gestoord worden, dus ik moet een goed moment uitkiezen en misschien komt dat pas over een paar weken...

Denk niet dat hij er over zal beginnen eerlijk gezegd. Of hij moet gaan nadenken van wat bedoelde ze eigenlijk met 'misschien'? Ik wilde het ook wel uitschreeuwen: Wat denk je, dat het voor mij klaar is nu? Terwijl we er amper over hebben gepraat? Maar ik wil dat niet vlak voordat we vertrekken, dan kies ik ervoor nog even te wachten, dat was ik al van plan maar kennelijk viel zijn oog ineens op dat plastic zakje...

Nou meiden, ik zit een beetje met een knoop in mijn maag van het korte gesprekje dat zojuist plaatsvond... Hij: Wat zit er eigenlijk in dat plastic tasje in de ijskast? Ik: decapeptyl. Hij: Moet je dat niet morgenochtend even naar de apotheek brengen ofzo? Ik: Nee. Hij: Hoezo, heb je het nog nodig dan? Ik: Misschien. En toen die blik van hem, zo van: huh? Hij gaat er kennelijk helemaal van uit dat het klaar is. Ik wilde er nu niet verder over praten (en hij vroeg niet verder), zo vlak voor het naar bed gaan en morgenochtend gaan we op vakantie. Maar ik schrok er wel een beetje van, van de vanzelfsprekendheid dat het voorbij is. Aan de andere kant is het wel logisch van hem uit, ik heb hem natuurlijk nog helemaal niet verteld dat ik overweeg nog door te gaan... Slik...

Heel mooi Sandra en ik weet wat je bedoelt met genieten van kleine dingen, ik probeer dat ook, soms lukt het, soms niet... Wij hebben voor het eerst tomaatjes gezaaid zelf en er staan nu 6 grote planten! Hopelijk komen er ook nog tomaten aan maar ik kan ook naar mijn tuintje kijken en er van genieten. Vandaag zitten de tranen bij mij ook hoog: vlak voordat ze naar school ging vroeg mijn dochter weer eens: wanneer krijg ik nou een zusje?? Toen ik zei: misschien wel nooit schat, keek ze me verschrikt aan. Helaas was er geen tijd om er verder op in te gaan en ik wil het haar ook nog niet vertellen! Maar goed, eerst zal er gepraat moeten worden en wie weet kan ik dan officieel in dit topic mee gaan schrijven... Sterkte weer met deze dag Sandra! Caroline

Nou die van mij zou ook nooit uit zichzelf erover beginnen hoor, wat dat betreft heb ik wel eens het idee dat ik dit traject alleen doe en dat hij alleen op de juiste momenten meewerkt. Niet echt leuk moet ik zeggen maar ja, niemand is perfect dus mannen ook niet... Succes ermee!! Caroline

Martha ook ik zit weer met tranen in mijn ogen. (Oh shit, nu drupt er zelfs 1 naar beneden...). Eerst wil ik even zeggen: wat een trut die collega! Ook al is het niet zo bedoeld, ik vind het vrij gevoelloos, ook al had ze het niet van jou geweten. Ik zou er dan ook zeker nog een keer over beginnen met haar, dat je dat als heel vervelend hebt ervaren. Mijn situatie is natuurlijk niet hetzelfde, omdat ik een dochter heb, maar deels heb ik dezelfde gevoelens. Ik denk altijd dat de wens even diep is, maar het verdriet bij weer een mislukking misschien ietsje minder, als je een kind hebt. Oh Martha, wat had ik het je gegund!! We kunnen hier niks anders doen dan elkaar steunen, maar wat zou ik graag meer willen doen voor sommige meiden, waaronder jij. Heel veel sterkte de komende tijd!! Knuffel, Caroline

Oh ja? Niet zo mooi... Ik moet ook gaan evalueren natuurlijk, maar dat is in het Maasstad. Hoop toch niet dat ik hetzelfde te horen krijg...

Ik heb wel heel veel bewaard en zal zeker, ook als er geen tweede meer komt, een grote, volle doos bewaren met speciale kleren die ze vaak heeft aangehad etc. Ze heeft nog een paar jurkjes die ikzelf als kind heb aangehad, dus 35 jaar geleden! Zo leuk dat mijn moeder die bewaard heeft, dus dat doe ik ook voor haar. Maar er zitten ook dingen bij die ze weinig heeft gedragen of niet zo bijzonder zijn dus het is goed om daar van wat weg te doen. Heb wel besloten dat ik dat op een goed moment moet doen, kans is wel groot dat ik op een bepaald moment toch in huilen uit zal barsten, de tranen zitten nog steeds best hoog. Wat dat bespreken betreft, we hebben nog tijd genoeg, zal toch niet eerder dan september of oktober weer beginnen dan. Misschien in Frankrijk, als ie in een goeie stemming is... :-)

Ik was vergeten dat je geen hormonen hebt gebruikt... Maar wat is dit nu weer? Ze zullen inderdaad toch niet moeilijk gaan doen, zij waren toch degenen die juist zo persoonlijk waren? Inderdaad vast om de planning te bekijken, maar ik kan me voorstellen dat je even schrikt... dit verwachtte je niet. Succes!