Bianca

Oh wat een schatje is Evy! twee maandjes... Ik kan me nu al echt niet meer voorstellen dat Marissa ook zo klein geweest is. Raar he dat je soms niet eens ziet dat je kind zo snel groeit. De tijd gaat echt zo snel... Aan de ene kant zo leuk om haar groot te zien worden, maar het doet me ook wel pijn hoor, bij iedere stap denk ik weer: Tja, weer een stapje dichterbij het moment dat ze ooit op eigen benen zal staan. Soms zo moeilijk om weer een hoofdstuk/periode weer af te sluiten. Ik zag vorige week op zolder nog een doos met de spulletjes van de eerste weken: kleertjes, speeltjes etc. En toen biggelden de tranen even over mijn wangen: De tijd gaat zo snel. Ik weet nog dat we de spulltjes kochten in de zwangerschap, en nu wordt het al niet meer gebruikt. Oh, onze meid wordt zo snel groot. Ik kan het soms amper bijbenen... Ja meiden, ik besef nu echt dat je iedere dag volop moet genieten van je kleintje, want voor je het weet staat er een jongen op de stoep en vraagt of Marissa mee uit mag... Hahahaha Liefs Bianca

Die wachtweken zijn zo zwaar... Inderdaad, bang om te plassen na de tp. Bij alle pijntjes etc denk je het ergste, of het geeft je juist weer hoop... Je leeft gewoon tussen hoop en vrees... Ik vond die eerste wachtweek altijd al lang duren, maar die tweede week duurde voor mijn gevoel jaren... Om de haverklap weer naar de wc. Ik noemde het: "weer even broekloeren" hihi. En die laatste uren tot je de uitslag te horen krijgt (wij moesten naar het zh om bloed te laten prikken en vier uur later bellen voor de uitslag) zijn echt heel slopend. Ik moest de eerste twee keren ook nog een dag langer in spanning zitten omdat er wel HcG gevonden was in mn bloed, maar niet hoog genoeg. Een dag later weer bloedprikken. Toch weer de hoop, ondanks dat je wel weet dat het toch niets wordt... Ik wens je veel sterkte en succes meid! Groetjes, Bianca

Spannendddddddd!!!! Ik zal jouw belevenissen ook zeker hier blijven lezen. Ik wens jullie heel veel succes meid, hopelijk over zo'n negen maanden een brusje voor Famke! Groetjes Bianca

Het is hier de plek om je gevoelens te delen, wij begrijpen je zo goed omdat we dezelfde pijn ervaren hebben, of nu nog ervaren... Het doet mij juist pijn om te lezen dat er mensen zijn die dezelfde pijn voelen als ik een hele tijd gevoeld heb. Gelukkig mocht onze wens in vervulling gaan, maar de pijn en teleurstellingen van de onvruchtbaarheid en de behandelingen hebben een diep litteken achter gelaten en die pijn zal helaas nooit helemaal verdwijnen. Ik hoop zo dat jij het geluk van het zwanger zijn en een prachtig kindje ook zal mogen meemaken! Laat je tranen nu maar lekker gaan meid... Lieve groetjes, Bianca

Hopelijk gaat die cyste krimpen meid... Als je de behandeling eventueel zou moeten stoppen omdat de cyste niet kleiner is geworden, telt de behandeling dan wel? Bij sommige verzekeraars wordt een poging al als poging gezien bij het zetten van de eerste spuit, bij andere verzekeraars pas als er een tp is geweest. SUCCES MEID!!! Bianca

Pampers zijn volgens mij alleen in de aanbieding bij de trekpleister, heb maandag net weer drie pakken meegenomen. Verder heb ik de Olvarit a la Carte eens meegenomen bij de AH vandaan, vier potjes/bakjes voor 3.99 euro, anders is me dat eten echt te duur, maar nu was het dus te betalen... Ben benieuwd of ze het wil eten... Verder zijn volgens mij alle aanbiedingen op voor deze maand, hihi

Even een nieuw overzichtje... Kloppen alles sites nog? Of heb je er nog eentje toe te voegen? Site van Luca: http://www.lucavdkragt.beebiesite.nl Site van Len: Len Site van Anne-Meya: Home*-*Welkom op de website van Anne-Meya Site van Marissa: Babysite van Marissa de Groot - Kijk Onze Baby Site van Kiki: Kikisplace | Een zusje en een broertje !!! | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz -=] http://www.kiki55.dreumessite.nl [=- Site van Milan: -=] http://www.malimilan.dreumessite.nl [=-

Wat een prachtige foto!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een heel verhaal meid... Ik hoop dat jullie wens mag uitkomen! Groetjes Bianca

O, ja... nog iets vergeten... De fysio zei dat een baby tot de zesde maand in dat speciale kussentje in bed mag liggen, maar ik durfde dat ook al niet meer toen Marissa begon te draaien. Ze draaide zich er helemaal vast in, dan lag ze met haar gezichtje in het lange gedeelte van het kussentje, het deel dat eigenlijk achter haar rug hoort te zitten. De fysio gaf me toen als tip om een laken er strak om heen te wikkelen zodat Marissa niet terug kon rollen. Maar ik durfde dit echt niet. Heb dit ook niet gedaan...

Marissa had ook heel duidelijk een voorkeurshouding. Eerst dachten we (dacht de kraamverz ook) dat het kwam doordat Marissa haar sleutelbeen gebroken had en een Erbse Parese heeft opgelopen door de zware bevalling (met vaccuumpomp gehaald, mijn persweeen bleven weg, dus ze is eigenlijk uit mij getrokken... Achteraf bleek dat ze achter mijn bekken is blijven hangen en ze eigenlijk te groot was voor mijn bekken...) Gelukkig kregen we al kinderfysio bij ons thuis en haar viel het op een gegeven moment op dat de voorkeurshouding steeds erger werd, ook bleef Marissa haar handjes in vuistjes gespannen houden. De kinderarts vond het allemaal maar overdreven, snapte niet waarom we er ons druk om maakten... Maar de fysiotherapeute zei op een gegeven moment dat zij het vermoeden had dat Marissa het Kiss-Syndroom had. Ik meteen op google aan het zoeken en toen is t balletje gaan rollen. We konden meteen naar een manueel therapeut en zij heeft de diagnose Kiss-Syndroom gesteld. Na vier behandelingen hebben we een totaal andere baby! Ze is heerlijk ontspannen, vertoond nu helemaal geen voorkeurshouding meer en echt een heel verschil met de tijd voor dat we naar de manueel therapeut gingen. Marissa moet over drie weken nog een keertje voor controle naar de manueel therapeut, maar daarna waarschijnlijk niet meer. Wel blijft ze nog tot haar vierde jaar onder controle bij de kinderfysio, maar dat heeft ook met het letsel te maken dat ze heeft opgelopen bij de bevalling (de Erbse Parese. De zenuwen in haar schouder zijn afgescheurd geweest. Dit is goed hersteld, maar ze kan een achterstand oplopen tijdens de ontwikkeling van de motoriek. Gelukkig is dit tot heden niet gebeurd en we hopen dat dit zo blijft. Het is echt niet meer te zien dat Marissa haar rechterarm minder beweegt dan haar linker armpje.) Je kan altijd een afspraak maken bij de manueel therapeut, baat het niet, schaadt het niet! Groetjes Bianca

GEFELICITEERD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Een fijne verjaardag morgen! Groetjes Bianca

Ik heb voor Marissa toch een slaapzak met mouwen gekocht, ze heeft hem vannacht voor t eerst aan gehad en was lekker warm vanmorgen. Maar je moet er ook zo om denken dat je de kids niet te warm kleed... Maar goed, ze heeft het nu niet koud meer''snachts en vast ook niet te warm, want ze heeft ook geen dekentjes enzo over. Nu alleen een romper, dikke pyjama, sokjes en een winterslaapzak. Groetjes!

Wat weer een prachtige foto's! Geweldig!!! Marissa eet al een tijdje zelf haar broodje. Dat gaat een stuk beter dan dat ik het haar geef! Ze eet nu zelfs twee broodjes tussen de middag! Geweldig om te zien hoe lekker ze dan zit te smullen, echt prachtig! Ze wil nog wel eens gaan proppen, drie stukjes tegelijk in haar mondje, maar dan spuugt ze het ook weer uit en eet ze daarna stuk voor stuk weer op, hahahahaha... Ach, ik laat haar maar lekker kliederen, als ze zo wel lekker eet, dan ben ik tevreden! Groetjes Bianca

Gefeliciteerd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Sommige kleertjes van de C&A zitten soms wat strak. En ik had een broekje bij H&M gekocht, maar die moet ik morgen maar even ruilen voor een grotere maat, want 74 was al echt te klein... En 74 zit anders gewoon echt goed! Ik heb ook wel eens wat kleertjes bij de Wibra gekocht, maar die blijven echt niet mooi hier. Er zit na drie keer wassen geen vorm meer aan de truitjes. Groetjes!

Wat weer een leuke foto's!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wat trekken jullie de kids 'snachts aan. De nachten worden kouder en ik durf haar echt nog niet onder een lakentje en dekentje leggen, ze is zo beweeglijk in bed... Marissa slaapt nu met een dikke pyjama aan, romper met lange mouwen, sokken aan, en een winterslaapzak zonder mouwen. Zal ik nog een slaapzak moeten aanschaffen met lange mouwen? Het is niet echt koud op haar kamertje, zo'n 17 graden 'snachts. Maar ik wil echt niet dat ze het te koud heeft... Groetjes Bianca

Spannend! Heeeeeel veel succes meid!

Wat zal je geschrokken zijn... Pfff... Ik ben nu twee keer bijna over die loopfiets gevallen, ze is dan zo snel met dat ding als ze erin zit. Dan wil ik er langs lopen en gaat zij net achteruit of opzij. Levensgevaarlijk... En het speelgoed op de vloer is soms ook erg gevaarlijk. Ik gleed laatst bijna uit over een boekje dat er lag. Ze gooit overal mee, dus de vloer ligt vaak bezaaid met allerlei speelgoed...

Marissa blijft van de boom af! De fijne slingertjes zijn wel heel aantrekkelijk om er aan te zitten en er mee te friemelen, maar als ik zeg dat het niet mag, is het oke (goh, wat luisterd dat kind goed he? hahahahaha...) Gisteren vond ik wel wat slingertjes op de vloer, dus als ik de kamer ff uit ben, ziet ze haar kans waarschijnlijk schoon en zit dan wel aan de boom... Hahahaha... Tja, als moeders uit de kamer is! Bianca

Hier ook weer zitten kijken en inderdaad, ook hier weer tranen hoor... Hihi

Ik hoorde het gisteren op de radio... Echt afschuwelijk... Heb er geen andere woorden voor! Het traject van adoptie is hier in NL zo uitgebreid en duurt zolang voor dat ouders hun kindje eindelijk in de armen kunnen sluiten, cursus volgen, thuisbezoeken etc. Ik begrijp helemaal niet dat ze na zoveel jaren afstand kunnen nemen van HUN kindje. Dat kan er bij mij niet in. Je gaat je toch enorm hechten aan een kind. Volgens mij is er al heel wat mis gegaan in het hele voortraject bij deze ouders, deze ouders hebben (maar dat is mijn mening) gewoonweg geen kind verdiend! Zijn er absoluut niet geschikt voor. Kennissen van ons doorlopen nu het hele traject om een kindje te adopteren en als ik dan de verhalen van hun hoor wat dat allemaal inhoudt, dan begrijp ik niet dat de ouders die nu afstand willen nemen van hun kindje, toen een goedkeuring hebben gekregen... Bianca

Corine, ik wist niet dat in Belgie het bekken met 37 wk zwangerschap wordt opgemeten... Als ik dat zelfs geweten had, en van te voren had geweten wat voor een afschuwelijke bevalling ik zou mee moeten maken, had ik wel in UZ Gent willen bevallen. Achteraf blijkt dat Marissa te groot was voor een natuurlijke bevalling en dat mijn bekken niet ruim genoeg was. Al met al heeft alles veel ellende gekost. Marissa een Erbse Parese, Kiss-Syndroom en een gebroken sleutelbeen en ik heb nog dagelijks pijn aan mijn bekken! Echt waar, ik zou zo graag willen dat NL eens wat makkelijker omgaat met pijnbestrijding tijdens puncties en bevallingen! Of luisteren naar de vrouw, want ik heb echt duizendmaal aangegeven tijdens de bevalling dat ik geen persweeen meer voelde (de weeen vielen helemaal weg), maar de gynaecoloog (zelfs wel een Belg, maar waarschijnlijk veel ervaring opgedaan in NL) zei dat ik het zeker zou kunnen en dat onze kleine meid snel geboren zou zijn... Tja, en hoe?... Absoluut geen prettige ervaring, maar ik kreeg later te horen: Er is geen vrouw ooit pijnloos bevallen... Tja, er zit een enorm verschil tussen pijnloos bevallen en een bevalling met complicaties die niet nodig geweest waren! Groetjes Bianca

Het enige nadeel van een punctie onder narcose is: De man mag er niet bij aanwezig zijn. Ik weet niet of de punctie zonder narcose in Belgie ook op de operatiekamer gedaan wordt en of de man er dan wel bij aanwezig mag zijn. Ik zie bij Babyboom op tv dat hier in NL de man wel vaak bij de punctie aanwezig is. Ik was totaal anderhalf tot twee uurtjes van de zaal af. Ik werd dan richting de OK gebracht, daar in een aparte ruimte even wachten en dan brachten ze het infuus in. Daarna de OK naar binnen en begonnen ze vrij snel met het geven van de narcose en daarna meteen aan de slag voor de punctie. Daarna werd ik naar de uitslaapkamer gebracht en als ik weer goed wakker was (wat bij mij vrij snel ging), moest ik nog even daar blijven liggen. Ze meten dan regelmatig je bloeddruk etc. En als je pijn hebt, krijg je meteen pijnstilling via het infuus. Daarna mocht ik weer terug naar zaal en zat Fred daar weer op mij te wachten. Ik had de puncties altijd vroeg in de ochtend en halverwege de middag (rond drie uur) mocht ik dan weer naar huis. Ik was altijd nog wel een aantal dagen wat raar in mijn hoofd door de narcose en echt nog zo'n twee a drie maanden wat moeite met mijn concentratie. Maar dat kwam ook door de narcose. Groetjes Bianca