jeanine77

Jeetje Lianne wat een vreselijke bevalling. Mijn verhaal staat trouwens in het februari forum. Ik ben zo blij dat mij die keiErsnee bespaard is gebleven. Je zal wel veel tijd nodig hebben om aan te sterken! Mij is ook verteld dat de tweede er altijd gewoon achteraan kan. Jij bent blijkbaar echt een uitzondering. Maria floepte bij mij zo achter Siem aam. Maar ja, de dame was dan ook wel bijna een kilo lichter dan hem. Wij hebben ook het bezoek een beetje afgehouden. Het is toch wel heel zwaar dn vermoeiend in het begin, zeker als je zelf nog erg vermoeid bent. Ook heb ik mensen gezegd dat we de visite in groepen willen. Bijv. 1 groep van het werk in 1 keer en niet dat ze zichzelf in 6 groepjes verdelen. Zo kan toch iedereen komen, maar zijn we er sneller doorheen. Ik had ook goede voornemens voor de borst voeding, maar na een dag Kolven ben ik afgehaakt. Ik wilde niet nog een kraamtijd laten verpesten door de borstvoeding die niet lukt. Plus dat het met een tweeling gewoon niet te doen is als de borstvoeding niet vanaf het begin af aan perfect lukt. Mijn botten was ik eerst erg bang voor dat het niet meer goed zou komen. Maar ik voel dat langzaamaan met kleine stapjes verbetering komt. En wat word ik daar blij van! Hier is de sfeer ook een stuk verbeterd nu manlief ziet dat ik ook weer langzaam een beetje mezelf aan het worden ben en ook weer eens wat kan doen zonder zijn hulp. En als laatste ben ik maar gelijk sinds 4 dagen streng op dieet gegaan. Met drie jaar hormonen en zwangerschappen heb ik geen figuur meer over. Als ik nu niet snel begin komt het nooit meer goed met me. Die kilo's moeten eraf!!!! Nou, ik ga slapen. Zo lang kan dat nooit meer. De kindjes laten binnen 2 uur vast weer van zich horen. Ik hoop dat ze snel ons wat meer uren in de nacht gunnen. Succes allemaal met alles! Groet, Jeanine

Ik zit even heel kort te lezen en moet weer eten gaan geven, maar Lianne en Sissy, van harte gefeliciteerd! En Stiertje, héél veel succes en geluk morgen!!!!! groet, Jeanine

Ik heb dit keer een geweldige kraamverzorgster. Ik heb gelukkig verlenging gekregen, maar woensdag is echt haar laatste dag. En wat ga ik haar geven? Bij mijn zoon had ik er twee. Allebei heel jong. De een deed hard haar best, de ander was lui en maakte veel fouten. De een hebben we geld in een envelop gedaan, dd ander niks. Die was er overigens ook maar twee dagen. Deze fantastische vrouw was er dadelijk 8 dagen. Ze was enorme steun voor me. En aangezien kraamverzorgster een van de slechts betalende beroepen is ( wat ik echt schandalig vind, aangezien ze met ons kostbaarste bezit omgaan ) dacht ik toch weer om geld te geven. Hoe onpersoonlijk dat misschien ook is. Maar hoeveel? Ik ben benieuwd wat voor ideeën jullie hierover hebben. Of wat voor cadeaus jullie geven? Barst los zou ik zeggen! Groet, Jeanine

Even heel kort tussendoor: mijn broer is meubelstoffeerder en hij heeft schuimrubber bekleed met skayleer voor in de box. Nu ze klein zijn met een boxkleed, als ze groter zijn handig af te wassen als ze geknoeid hebben. Jammer dat we dat idee pas nu bedachten, dat was erg handig geweest bij mijn zoon. Misschien hebben jullie een handig iemand in de buurt die dat ook kan? Groet, Jeanine

Vooral niet bang worden hoor. De weeën van mijn vorige bevalling waren niet zo erg. En het freesde kindje floept er zo achteraan dames! Nou was Maria ook wel bijna een kilo lichter en glibberde als een aal eruit, maar de weg is gewoon helemaal vrij gemaakt. Nummertje 2 is makkelijk! En wat jullie zeggen: het is het dubbel en dwars waard!!!

Hope, hier schiet je ook regelmatig in mijn gedachten. Héél veel sterkte. Wat een lastige beslissingen voor jullie. Ik heb mijn bevallingsverhaal inmiddels bij de februarimoeders gezet. En een foto van onze schatjes. Ik ben hier nu wel een stuk minder, want het is reuzedruk met 2 van die mensjes hoor! Maar wel superleuk! groet, Jeanine

[ATTACH=CONFIG]3398[/ATTACH]

Lieve dames allemaal, Ik heb het zóoooooooooooooooo druk, dat ik niet eens tijd heb om alles terug te lezen. De twee nieuwe mensjes maken het goed, maar sukkelen nog erg met de temperatuur. En de nachten zijn VRESELIJK gebroken! Maar wat zijn ze lief! En schattig! En mooi! Ik ga toch mijn bevallingsverhaal hier doen, want ik wilde die verhalen zelf ook altijd graag lezen. En wie dat niet wil, die moet Nu stoppen met lezen! Op maandag kwamen we om 7.30 in het ziekenhuis. We moesten eerst aan de ctg voordat definitief de gel erin werd gedaan. Dat bleek weer moeilijk. Want ik ben niet de dunste en de kleintjes waren lekker aan het bewegen. Hoe dan ook kreeg ik om 9.30 pas inwendig onderzoek. Daar bleek dat ik nog steeds 0 cm ontsluiting had, dus de eerste gel was om 10.00 een feit. Ze zeiden dat ik mocht rondlopen (in mijn geval rijden in de rolstoel) tot 15.00. Als dan niks was gebeurd, dan zou ik nieuwe gel krijgen. Wij dachten dus even een rondje te gaan doen, maar de gel zat er nog niet in of ik kreeg al krampen. Dus maar op de kamer gebleven. Ik heb toen wel nog tot 12.00 kunnen slapen. Het waren dus nog niet ontzettend heftige krampen, want dan had ik geen oog dicht gedaan. Toen ik om 12.00 wakker werd begonnen ze heftig te worden. Naar de wc gaan begon al moeilijk te worden omdat ze erg snel elkaar opvolgden. Ik was inmiddels zover dat ik het echt weeen noemde. Ik moest al erg flink wegpuffen, dus ik dacht: ik zal nu toch ongeveer wel 4 cm ontsluiting hebben. Omdat ik zo'n pijn had gingen ze iets eerder inwendig onderzoek doen. Om 14.30 begon ze. Dat vind ik trouwens erg vervelend dat inwendig onderzoek. Het ligt natuurlijk ook aan de stand van de baarmoeder, maar ik vind het geen pretje. Tot mijn verbazing en schrik was er nog steeds géén ontsluiting. Ik dacht dat ik wat kreeg! Ik zei tegen de verloskundige: hoe moet dit dan? Ik hou dit niet vol nog 10 uur! Ik ging dan even uit van 1 cm per uur. Maar blijkbaar deed het bij mij dus nog minder! Gewoon geduld hebben zei ze. Ik kon me echt niet herinneren van mijn andere zoon dat het zo heftig was. Maar goed, ik moest dus afwachten. De weeen waren weggezakt door het onderzoek, maar langzaamaan kwamen ze terug en werden nog heftiger. Er zou een tweede inwendig onderzoek aankomen. Aan de hand van dat onderzoek zou worden bepaald of ik nog een keer gel kreeg. Ik zei nog: ik ben anti-ruggenprik, maar ik begin er nu wel over te denken. De verpleegkundige zei: tja, die wordt pas gegeven bij ontsluitingsweeen. En dat zijn dit nog niet, want je hebt nog geen ontsluiting! Ik had haar bijna een hoek gegeven door dat stomme eigenwijze toontje erin. Maar goed, ik lag dus nog steeds met hartstikke pijn, zonder een cm. Om 16.00 ging ik naar de wc. Ik moest plassen, maar er kwam maar een heel klein beetje. Ruud stond buiten, want ze hadden het infuus voor de weeenwekkers vast geprikt (maar nog niet gegeven, want ook dat mag pas bij ontsluiting), en hij kon me dan helpen en ondersteunen omdat ik achter elkaar weeen had. Ik baalde dat er maar zo'n klein beetje plas kwam, want ik voelde wel dat ik moest. Maar ja, toch maar weer opgestaan. Ik loop naar de deur en voel een steek/knal in mijn buik. Schrik ervan. Kijk hem aan en zeg: ik voelde iets. En er straalde een straaltje in mijn broek. Toch nog die plas dacht ik. Nog een straaltje. Hmmm raar. Terug op bed, ga zitten, een hele vijver valt uit me. En nog één! Ik hoest (want die kloteverkoudheid is er natuurlijk ook nog steeds) en pfffff!!!! Nog een hele straal. Ik was er gewoon van geschrokken. Roep iemand, mijn vliezen zijn gebroken! Verloskundige erbij en nog bleef het komen. Wat veel water! Is dat normaal? Ik was natuurlijk bang dat van het tweede kindje ook de vliezen waren gebroken. Maar het was blijkbaar normaal. Ze ging voelen en voelde nog steeds niks!!!! Maar nu kon het wel eens gaan beginnen zei ze. Nou dames, daar begon het! Ik heb een bevalling meegemaakt. Met een totaalruptuur als resultaat. En toch had ik geen angst voor de bevalling en heb ook geen moment gedacht over een ruggenprik. Maar wat een natuurgeweld nu over me heen kwam had ik nooit durven denken. Weeen met zo'n hoge pieken waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik kreeg er geen adem meer van. Mijn hele lijf werd overgenomen, ik had er geen grip meer op. Het puffen heb ik omgezet in tellen omdat er dan een eind aan kwam. Voor hele korte tijd dan, want het kwam achter elkaar door. Ik riep nog: ik red dit niet! Geef me een prik, ik red dit echt niet! En ze gingen maar door, ze kwamen achter elkaar door, ik gilde het uit, ik huilde er gewoon bij! De verloskundige zei: ik wil het nog tien minuten aanzien, want het kan wel eens hard gaan en dan sta je daar beneden en dan komen ze daar. Dat willen we ook niet. De gynaecoloog moest nog geroepen worden, noem maar op. Het was een hel! En waarom was het zo'n hel? Omdat ik dus uiteindelijk in precies 50 minuten tijd van 0 tot 10 cm ontsluiting ben gegaan, opeens moest persen, Siem eruit heb geperst, eigenlijk niet eens rust heb gehad tot de volgende wee, na 6 minuten werd Maria geboren. En toen nog de nageboorte. En alles in 50 minuten. Dat kon natuurlijk ook niet anders dan met geweld, anders red je dat helemaal niet. Een infuus heb ik dus niet nodig gehad. Al met al was deze bevalling véél zwaarder dan mijn eerste. Maar het voordeel hiervan is weer dat van een totaalruptuur je daarna lang onder de pannen bent en ik dat nu niet heb. Nu moeten alleen mijn botten herstellen en dat gaan natuurlijk langzamer dan ik wil. Maar ik moet geduld hebben. Met de kindjes gaat alles goed. Siem had eerst problemen met zijn suiker (omdat ik suiker had), maar dat is opgelost inmiddels. Nu is de temperatuur nog af en toen lastig, maar dat houdt in goed kruiken bijhouden. En overdag slapen ze als roosjes en 's nachts gaan ze spoken. Dat is een beetje onhandig, maar zal ook vast tijdelijk zijn. Ik zet hierna even een foto voor jullie erop van onze schatjes. Voor degenen die nog moeten bevallen héél veel succes. Ik lees wel vaker mee, maar heb weinig tijd om te reageren. Groet, Jeanine

Natuurlijk denk ik ook aan jullie elinorac! Kijk even in het februaritopic. Kort berichtje. Nu slapen! Groet, Jeanine

Even heel kort: Hier zijn een jongetje Siem en een heel klein meisje Maria geboren na een hel van een bevalling. Ondanks dat ze zich nog moeilijk warm kunnen houden en Siem lage bloedsuiker heeft gaat het goed met ze en zijn ze prachtig! Liefs, Jeanine, Ruud en Tuur! Later meer bevallingsverhaal. Lianne, heel veel succes, sterkte en weinig pijn!

Dank jullie wel! Ik ga mijn best doen! Groet, Jeanine

Hartstikke bedankt allemaal! Ik ga mijn best doen! Groet, Jeanine

Stiertje, sterkte nog even. Kan me voorstellen dat je het helemaal zat bent! Bij mij inderdaad 7.30 melden, gel erin en afwachten. Maar dat afwachten duurde bij mijn zoon ook tot de volgende ochtend 6.30 eer hij het levenslicht zag. Ik ben benieuwd of het nu sneller gaat. Inmiddels staat alles klaar voor de thuiskomst van de nieuwe mensjes. Groet, Jeanine

Mywish, wij weten niet wat het gaat worden. En hoe nieuwsgierig we ook zijn, het is echt leuk om het niet te weren. Iedereen is er wel heel verbaasd over, omdat tegenwoordig iedereen alles van tevoren wil weten. Maar de reacties zijn daarom des te leuker.

Melis, ondanks dat ik het nu toch heel spannend begin te vinden, ben ik ontzettend blij dat er een einde aan gaat komen! Ik ben al plannen aan het maken dat die scootmobiel zo snel mogelijk de deur uitgaat (hopelijk verloopt alles zo goed dat dag kan), ik hoop dat verkoudheid en hoesten snel weg is, ik hoop dat suiker meteen verdwenen is, ach, ik hoop zoveel dingen! Maar natuurlijk hoop ik het allerergst op twee gezonde kindjes. Daarna kan het normale leven weer beginnen. Oké, slapeloze nachten, maar ook herstellen en weer een beetje leuke vrouw gaan worden. Want qua humeur en uiterlijk liet dat de laatste maanden toch aardig te wensen over! Lianne, voor jou ook spannend! Ik ben benieuwd is ik ze al heb aks jij begint. Met tuur kreek ik ook 's ochtends gel, naar die werkte niet. Eer ik hem had was het dinsdagochtend 5.30. Dat kan dus ook nog! Als ik je niet meer lees vast heel veel sterkte en succes. Ook voor de andere mama's die misschien onverwacht gaan beginnen. Groet, Jeanine