Meetje

Bedankt voor jullie lieve reacties! Het is inderdaad heel wat als je alles onder elkaar opschrijft. Heb ook al veel succesverhalen gelezen en gehoord, en probeer er positief in te staan, maar het is echt heel erg moeilijk om nog echt hoop te hebben op een zwangerschap, er heeft al zoveel tegen gezeten. Na mislukken van de cryo-TP ben ik echt in een diep gat gevallen, het was ook allemaal best heel veel zo snel achter elkaar. Gelukkig heeft de lange pauze me goed gedaan en ben ik redelijk happy en rustig op het moment. Kan ook wel van de feestdagen genieten (en de mooie witte wereld buiten). Caroline, spannende weken voor jou nu lees ik! Liefs, Meetje:wave:

Ik lees hier al een tijdje mee, maar zal me nu toch eens even voorstellen... Het is wel een heel verhaal... Ik ben 38 jaar en al ruim 22 jaar samen met mijn vriend, die 10 jaar ouder is. Na een heftige ziekte van mezelf in 2001 (acute alvleesklierontsteking en als gevolg daarvan nu diabetes) hebben we in okt 2003 de pil in de prullenbak gegooid. Na ruim 2 jaar zijn we naar de huisarts gestapt en is het zaad van mijn vriend getest. Hieruit bleek dat er geen zaadcellen aanwezig waren! Na onderzoek bij de uroloog bleek dit bevestigd te worden, er was geen aanmaak van zaadcellen. Dit was in 2005. Op dit moment wordt onderzocht of hij het syndroom van Klinefelter heeft, eigenlijk op mijn verzoek. De uroloog in een ander ziekenhuis heeft er destijds niets mee gedaan, nu is hij in behandeling bij een endocrinoloog. De uitslag volgt in februari. Dit was een flinke klap voor ons, maar we besloten een half jaar later het met KID te gaan proberen. Daarvoor zijn we onder behandeling bij Geertgen in Elsendorp. Ik bleek daar ook PCO te hebben, het werd dus hormoongestimuleerde IUI-D. Die heb ik 12 gehad, zonder resultaat. Daarom in september 2008 IVF-D. Na de punctie bleek er geen bevruchting te zijn opgetreden. Dit had waarschijnlijk te maken met de schil van de eicel... Meteen zijn we verder gegaan met ICSI-D, in november/december 2008. Van 5 eicellen hadden we 4 embryo's, waarvan 1 top die teruggeplaatst is, zonder resultaat. In februari volgde nog een TP van 2 cryo's, maar helaas. Nu zitten we in een lange pauze. In september wilden we aan de laatste ICSI beginnen, maar mijn diabetes was niet geweldig ingesteld, dus moet ik nog wachten. Vanwege de mex. griep vaccincatie kwamen daar nog een paar weken bij. Nu hoop ik begin februari te mogen beginnen. Het zal mijn laatste behandeling worden. Emotioneel is het ontzettend heftig! Ik ben erg toe aan een eind aan dit verhaal, hoe het ook gaat uitpakken. We zijn als koppel gelukkig erg sterk, en kunnen het met de nodige humor goed redden. Maar ik vind het wel heel erg spannend, zo'n laatste keer en kan ook nog niet te ver vooruit kijken. Ik heb het gevoel dat mijn leven al 6 jaar in de wachtstand staat en wil verder, liefst met een kindje in ons leven, maar dat moeten we maar afwachten. Liefs, Meetje