Hobbesje

Susan wat een teleurstelling.... Dat is precies wat mijn grootste angst is tijdens een behandeling. Sterkte. Feetje: hoe is het nu? Janssuh balen dat het mis is gegaan. Maar even positief: er is wel iets ingenesteld (geweest)... En cryootjes kunnen zeker ook goed gaan. Ik ben er 2 keer zwanger van geweest: 1 keer van een eenling van 2 A-tjes (MA met 14 weken) en 1 keer van een eenling van een C-tje (dat is met de 6 weken misgegaan). Juist als ze het ontdooien goed doorstaan zij het bikkeltjes! Hier nu (eindelijk voor mijn gevoel) aan het spuiten, dus ik wordt hier ook weer wat actiever nu. Eergisteren de laatste pil geslikt en nu wacht ik op mijn ongesteldheid en dan eind volgende week beginnen met stimuleren.

Feetje fijn dat het er zo goed uitzag! En de puncite op een verjaardag is niet handig... maar het is helaas niet allemaal te plannen. Het is zo lastig in te schatten hoe je je voelt. Ik heb nu 2 puncties gehad en ik heb me 2 keer heel verschillend gevoeld. De eerste keer was ik zo blij dat ik lekker rustig op de bank kon zitten en voelde ik me helemaal niet lekker, de tweede keer heb ik de dag fluitend doorgebracht en voelde ik me helemaal prima. En Feetje: nu bij elke snotterigheid en niet lekker zijn je vriend volstoppen met paracetamol. Dat was het advies hier iig.

Ik werd hierheen verwezen door Feetje. Ik dacht dat ik aan de late kant zou zijn voor dit topic, want ik start pas in augustus en heb de punctie in september. Maar zo te zien loop ik redelijk in de pas mee ;). Ik ben nu nog aan de pil, vanaf komend weekend de deca erbij en over een week of 2 beginnen met stimuleren. Het lange protocol dus. Aan de pil vanwege het inplannen, dan aan de deca om te zorgen dat je lichaam niets meer heeft aan cyclus en als je dan ongesteld bent geweest starten met stimuleren. Het is onze tweede icsi poging voor een derde kindje. Dit na 1 MA en 1 vroege miskraam met cryo's van onze eerste geslaagde icsi poging waar we een zoontje van hebben. Vandaag een belafspraak gehad. En ik mag weer terug naar de hoeveelheid hormonen van onze eerste ICSI. Daarbij had ik superveel eitjes en was het randje overstimulatie. Maar de vorige keer met minder hormonen werd ik op wd6 al ongesteld.... Pregnyl durven ze me niet te geven, dus hopenlijk met een iets hogere dosering ook weer een langere tweede fase. (en wat ik dan hoop hopenlijk ook weer wat cryootjes.... dan hebben we wat meer kans).

Ha Feetje. Ook wij gaan weer beginnen. Nu nog aan de pil, vanaf komend weekend de deca erbij en over een week of 2 beginnen met stimuleren. Het is onze tweede icsi poging voor een derde kindje. Dit na 1 MA en 1 vroege miskraam met cryo's van onze eerste geslaagde icsi poging waar we een zoontje van hebben. Wanneer beginnen jullie?

Tnx ladies. Wel fijn om te horen dat het niet geheel onredelijk is. Met de hormonen wordt ik dat namelijk nogal.... Mijn familie is gelukkig wat begripvoller. Mijn moeder heeft zelf ook een kindje verloren en altijd meer kinderen willen hebben. Die deelt de pijn wel, maar weet ook heel goed dat ik/wij er niet in moeten blijven hangen. Schoonmoeder is gewoon te dom om te beseffen wat ze zegt. Die komt hier na de miskraam heel lief een bloemetje brengen. Maar dan wel tussen neus en lippen door zeggen dat ze tegen Bjorn z'n tante (en de rest van de fam) niet verteld dat wij een miskraam hebben gehad met alle poespas er rondomheen, want ze had ook nog niet verteld dat ik weer zwanger was... tja dank je.... Daarna met kerst een opmerking over een vriendin van haar van wie de jongens ook verminderd vruchtbaar zijn: tja, wat dat toch met haar jongens is...! Dan kan ik haar wel wat! Bij ons is het probleem ook aan de mannelijke kant.... haar bloedeigen zoon waarbij ze superveel hormonen heeft geslikt om zwanger te blijven. Vraag je maar eens af wat daar nu nog de gevolgen van zijn denk ik dan (het is nog uit het des tijdperk zeg maar). En zich bemoeien met hoe ik het huishouden run. Ik vertel wel niks meer nu, voor je het weet krijg ik het weer op m'n bord. Volgens haar eten wij ons brood te vers... en praat ik mijn jongens wat aan (oudste heeft heel veel oorontstekingen en wordt daar nogal onhandelbaar van). En schoonzus: tja, die had ik al niet hoog (altijd afgeven op ons, haar kinderen doen alles beter, commentaar geven op hoe wij dingen doen met de kinderen, hun hoekbank is toch veeeel mooier dan die van ons). Maar rond de miskraam is ze niet eens langs geweest. En tot nu toe heeft ze wel 3 keer gevraagd hoe het ging: 1 keer op de verjaardag van de jongens toen ik naast haar kwam te zitten, 1 keer net nadat ze verteld had dat ze zwanger was (kom ik nog op terug) en nu net vorige week toen we gingen kraamschudden. En dan vragen met info die ze van anderen heeft gekregen (daar baal ik ook van!). En ze is zo ontzettend niet inlevend: met kerst waren we voor het eerst weer de deur uit na mijn miskraam en we waren bij hun op visite. Binnen de 5 minuten dat iedereen er was en de koffie en thee nog niet eens fatsoenlijk op tafel stonden en zijzelf nog niet uit de keuken was even duidelijk maken dat ze weer zwanger was. En dan de hele dag maar praten over zwanger zijn en de kwaaltjes. En dan ook nog de hele tijd vragen hoe dat bij mij was..... Blehhh! Mijn kerst was verpest! Dank je dat ik m'n hart kan luchten en respons krijg. Dat is zooo fijn! (Voor degenen die een andere kijk hebben en vinden dat ik nogal doorsla hierin: daar sta ik ook voor open. Misschien wel goed om wat te relativeren voor ik het gesprek aanga.)

Hier helaas een vlindertje met ruim 14 weken. Na terugplaatsing van 2 cryootjes waren we superblij dat er weer een zwangerschap was ontstaan van 1 prachtig boontje. Na de eerste echo overgedragen aan de verloskundige hier en nog 2 goede echo's gehad met 11 en 13 weken. Wel een erg rustig kindje dit keer. Bij een routinecontrole bij de verloskundige was er geen hartje te vinden. Geen paniek nog: dat heb ik bij mijn oudste ook gehad, bij mij liggen de kindjes ver achter onderin de baarmoeder. 's Avonds een echo gepland, want dat wilde ik wel met mijn man doen en helaas: geen hartactie meer. Dan komen de vragen: wat nu verder? Ik heb een scheuring gehad van mijn keizersnedelitteken bij de bevalling van onze tweede zoon en mag geen weeen meer hebben? Hoe gaat dat dan? Zomaar curreteren kan ook niet? En ik ontsluit niet? Zoveel vragen...! Volgende dag naar de gyn en daar toch een plan van aanpak om niet af te wachten, maar gecontroleerd in het ziekenhuis toch de boel in te leiden. Pillen gekregen en die deden maar weinig ivm de lage dosering. Maar 's avonds 'knapt' er iets net alsof mijn vliezen braken. Maar helaas, na een boel bloedverlies en stolsels gebeurde er niets meer. Na een nacht 'rust' van de pillen de volgende ochtend weer verder, maar er gebeurde wederom niet echt veel. Verlies van troep, maar verder geen vooruitgang dan het vingertopje ontsluiting. Dit is ook de dag waarop mijn jongste zijn 2e verjaardag viert... hoe dubbel is dat. 2 jaar geleden was het een hele hectische dag waarop dit prachtige mannetje met spoed werd geboren, gereanimeerd en geintubeerd. En nu zitten we met de verpleegkundige van toen weer in hetzelfde ziekenhuis... In het weekend is er een vervangende gyn die geen zin heeft zijn handen aan mijn gecompliceerde verleden te branden. Hij stelde voor 2 dagen rust te nemen. Nou mooi niet: de afspraak met mijn eigen gyn is doorgaan tot er wat gebeurd! Dus zaterdag toch doorgegaan, maar wederom zonder echt resultaat. 's Avonds van de verpleegkundige eindelijk weer warm eten gehad (met een lege buik en weinig energie gaat het zeker niet gebeuren volgens haar en als het toch gebeurde en ik zou gaan spugen moest ze het toch zelf opruimen - de schat). Maar helaas hielp ook dat niet. Zondag besloten een dagje naar huis te gaan, ik heb echt geen goed gevoel bij deze gyn.... Zondagavond teruggegaan en maandagmorgen is besloten om toch over te gaan tot curretage met alle risico's die daaraan zitten (kan op wedereom scheuren van het litteken en veel bloedverlies). Maar ik ben er zo klaar mee dat ik het wel prima vind. Eind van de middag eindelijk aan de beurt en idd heb ik veel bloedverlies gehad (ruim 2 liter). Maar het is over. Na veel vocht en een bloedtransfusie kan ik weer redelijk uit de voeten en mag ik dinsdag weer naar huis, naar mijn mannetjes die al die tijd bij opa en oma zijn geweest (hoe blij kan je zijn met zulke lieve ouders). Helaas hebben we ons kindje Rowan niet meer gezien en dus ook niet echt afscheid kunnen nemen... maar we hebben nog 1 hele mooie echo foto van de achterkand van ons kindje met 13 weken: [ATTACH=CONFIG]5391[/ATTACH]

Knuffel meid.

Ik kan geen topic vinden waarin ik m'n ei kwijt kan, dus open ik er maar een. Ik moet echt even mijn hart luchten. Op dit moment gaat het hier niet zo lekker. Na een bewogen jaar met 2 miskramen en 1 mislukte icsi poging staan we op het punt om aan de tweede poging te beginnen. Maar man man man wat heb ik een last van m'n emoties. De miskraam met 14 weken en alles wat daar rondom gebeurd is in combinatie met de periode daarna... pfff! Er zijn toen dingen gezegd door mijn schoonmoeder die ik gewoonweg niet naast me neer kan leggen merk ik nu. En schoonzus is ook niet mijn favoriet (die zag ik al liever niet - vreselijk egoistische meid, maar haar reactie/niet-reactie op alles heeft het niet beter gemaakt). Nooit zullen ze echt en oprecht vragen naar hoe het gaat. Wel met kerst binnen de 5 minuten vertellen dat ze zwanger is en nu ze net bevallen is presteert ze het om te vragen hoe het met ons is.... (hoewel: hoe is het eigenlijk gegaan in het ziekenhuis laatst? dat had ze gehoord van mijn andere schoonzusje.... vind ik niet vragen naar hoe het gaat maar dat terzijde) in het bijzijn van de kids. Ik heb er maar een raar antwoord op gegeven, maar volgens mijn man had ze niet door dat ik boos/teleurgesteld ben. Heb het er vanavond naar mijn man al uitgegooid hoe verdrietig en eenzaam ik me nu voel (daar voelde ik me de laatste tijd ook niet door gesteund/daar kan ik mijn gevoelens ook slecht kwijt). We willen iig met schoonmoeder gaan praten. Die is soms gewoon te dom voor woorden zeg maar... die heeft volgens mij geen idee wat ze eruit flapt. Maar dat kan zo'n pijn doen!! Maar wat ik aanmoet met schoonzus... ik weet niet wat ik er mee moet.... Iemand die dit soort gevoelens herkent? Ben ik onredelijk? Door de hormonen? Of toch niet helemaal?? Moet ik het er nu wel of niet uitgooien?? Pffff....

Melis: gefeliciteerd! fijn dat je zo snel weer zwanger bent. Liminous: spannend. De intake is toch ook weer een soort van starten met de hele mmm. Flyr: zeker spannend! Er moet er toch wel 1 van de 3 goed ontdooien. Hier is het vorige week zondag al misgegaan, op WD6... Nu eerst op vakantie, in de maand die zowiezo rust is, en dan kunnen we ons weer aanmelden en in augustus/september dan weer op voor poging 2 (maar eerst nog een telefonisch consult om te overleggen, op wd6 ongesteld worden is wel heel erg vlot naar mijn idee).

Wij gaan zeker nog verder Happinez! Van de allereerste poging, waar we Mikai van hebben gekregen ben ik zelfs van elke terugplaatsing - dus 3 keer - zwanger geworden (1 late miskraam zonder oorzaak en 1tje met de 6 weken en natuurlijk 1 voldragen zwangerschap). Dus we hebben goede hoop dat het gaat lukken. Het is bij ons toch meer een bevruchtingsprobleem lijkt het. Heb wel een belafspraak gemaakt omdat ik -gezien deze resultaten- toch weer terug wil naar een iets hogere hormoondosering en ik heb wat vragen over het al ongesteld worden op wd6. Dan heeft het embryootje niet echt een kans om zich in te nestelen... Nu 1 maand rust en dan ga ik me weer aanmelden. Eerst lekker op vakantie en dan op naar een nieuwe ronde.

Happinez: jij mag zeker blij zijn! Je hebt er zoveel moeite voor moeten doen. Hier is er nog steeds bloedverlies, maar wel minder gelukkig (maar nog steeds anders dan ik gewend ben, zal wel van alle hormonen komen). Ondertussen ben ik maar met de bollen gestopt. Maar ik ga nog wel testen (al voel ik gewoon dat het niet gelukt is) omdat er altijd nog een heeeeeele kleine kans is dat het toch gelukt is (en dat wil ik wel uitsluiten, dan kan ik weer eten en drinken wat ik wil). En even relativerend: wij hebben al 2 prachtige kereltjes rondlopen en ik wil wel graag een derde, maar ik weet ook dat er een kans is dat het niet gaat lukken. En dat zou heel jammer zijn, maar als ik dan zie wat een rijkdom wij al hebben (al mopper ik er soms wel heel erg op ;) ).... Dat gun ik iedereen.

Als je wilt rekenen: http://www.ivf.ca/fet5dayduedate.php

Happinez gefeliciteerd! En een duidelijke streep hoor.

Even snel (drukke dag gehad hier). Ik heb wel zoveel bloedverlies met stolsels en andere rotzooi dat dit niet goed kan zijn... (bed moest ik al verschonen en vandaag ben ik ook alweer doorgelekt, dus ook mijn broek in de was). Advies was wel om vandaag af te wachten en als het bloeden bleef was het waarschijnlijk niet goed. Ik gebruik de bollen nog wel door (omdat ik me niet dodziek voel en dat is normaal wel het geval - dan kan ik zonder de nodige pijnstillers niet functioneren) en wacht nog wel af. Maar de kans dat het goed gaat is wel zo ongeveer nul helaas.

Gefeliciteerd Wennn! Happinezz: hoop dat rust je goed doet. Ik ben van het wachtbankje gevallen - en dat al op wd6....

Pip: bij mijn eerste cryo terugplaatsing heb ik echt stralen bloedverlies gehad. Het liep er gewoon uit. Zolang het geen echte stolsels worden is er hoop. Ik heb echt 3 dagen lang met maandverband voor gelopen. Maar ik was wel zwanger...! Ik duim nog steeds hoor!

Pip. Nee he... Niet stoppen met de bollen! Helderrood kan nog vanalles zijn op wd8...!

Happinez: een opgezette buik is niet helemaal goed.... Ben je ook aangekomen?? En drink je wel heel veel? Anders moet je aan de bel trekken ivm overstimulatie. Hier heb ik ook overal last van. Mijn rug, mijn buik en ik ben niet heel redelijk door de hormonen (kort lontje). En nu ook (al) bloedverlies. Maar daar heb ik wel vaker last van na een terugplaatsing (de 2 keren bij de cryootjes had ik dat ook, zelfs maandverbanden vol, en bij de verse ISCI had ik ook roze en bruinverlies). Even afwachten of het meer wordt of niet.

:toppie: gefeliciteerd!!!

:toppie: duidelijk! Gefeliciteerd!!!

Mandy: dat is echt een streep hoor meid! Donkerder dan ik had op wachtdag 10 van een cryo (beide keren). Maar die onzekerheid... pfff..... hier is er een hele stapel testen doorgegaan ;) . Morgen testen met cb moet kunnen (dat is normaal gesproken je nod als het een 3 daags cryootje was).

Als je engels begrijpt is hier wel een redelijk verhelderend overzichtje: http://www.nyufertilitycenter.org/ivf/embryo_transfer

ClauS sterkte! Dat is geen leuk nieuws... Puck: jij ook sterkte. Hoop dat jullie idd snel verder kunnen/mogen. Dat wachten is verschrikkelijk! Mandy: Ik zie zeker een streepje! (en op deze test heb ik nog nooit een streepje gehad zonder zwanger te zijn). (Vast voorzichtig) gefeliciteerd! Pip: ik zou op wachtdag 9 testen. Dat is al vroeg om een streepje te hebben (maar dat hebben meerdere vrouwen dan al wel). Als je nu bruinverlies hebt van een innesteling, dan heeft het nog een dag of 2 nodig om in je bloed en dus urine te komen. Duim voo rje!

Emsie: wat heftig.... sterkte. Lalena: fijn dat je gewoon kan beginnen! Happinez: dat gevoel dat jij beschrijft heb ik altijd van de hormonen. Alsof je tig glazen hebt gedronken en te snel opstaat... Hier gaat het ok. Heb wel veel last van mijn buik, maar heb geen koorts en ben afgevallen ipv aangekomen. Dus de boel is 'gewoon' goed geirriteerd helaas. Veel drinken en rustig aan doen, wat lastig is met een peuter in huis die lekker aan het peuterpuberen is. Mikai heeft geluk: ik vind deze dagen iets meer goed dan anders.

Ha Dames. Wat een rust hier... Zijn er nog dames actief? Wij hebben vandaag een terugplaatsing gehad. Dus ik zit officieel weer op het wachtbankje...