De zwangerschap ging heel erg voorspoedig! Iedere 2 weken werden de jongens en ik gecontroleerd. Ze groeiden allebei goed en hadden het prima saampjes naar hun zin.

Met mij ging het ook goed. Ik ben niet ziek geweest, had alleen niet veel energie maar dat was geen prbleem, gewoon een kwestie van een heel stuk terugschakelen zeg maar.

Maar toen was het 26-2-2010.. de zwartste dag in ons gelukkige leven, zie hier het bericht dat ik op 03-03-2010 op het forum heb geplaatst:

Beste mensen

Helaas kan ik het niet opbrengen om iedereen persoonlijk nu op de hoogte te brengen maar er heeft zich bij ons een drama afgespeeld.

Vrijdag 26-2-2010 zijn onze zoontjes Lars en Nick geboren (om 12.35 en 14.30uur) Lars heeft nog enkele minuten geleefd, we hebben hem nog 2x horen

huilen, heel zachtjes en Nick is tijdens de bevalling overleden.

Jullie begrijpen het we zijn er kapot van.

Er was geen vuiltje aan de lucht!!! Alles ging zo goed, op 16-2 de eerste 20 weken echo, helemaal goed, maar omdat de een steeds voor de ander ging liggen moesten we de 23ste terugkomen omdat van 1 van de zoontjes het hartje nog gecontroleerd moest worden.

Op dinsdagochtend had ik toch me het ziekenhuis gebeld omdat ik een zwaarder gevoel had onder in mijn buik en ik had meer last van mijn bekken. Er was geen reden voor verontrusting, het klonk echt allemaal normaal omdat het een

tweelingzwangerschap betreft. Toch hebben ze die middag ook nog even

inwendig gekeken en alles was goed: de baarmoedermond was rustig en gesloten en de lengte van de baarmoederhals had de goede lengte.

Donderdag 25-2-2010 (ik was na 4 uur werken naar huis gegaan) had ik meer

afscheiding als anders, weer het ziekenhuis gebeld en ik mocht die middag op extra controle komen. Eenmaal thuis merkte ik dat ik meer last had van mijn onderrug, weer gebeld omdat ik niet durfde af te wachten tot 15.30 uur.

Toen mijn man en ik op de poli kwamen was er natuurlijk niet direct een arts vrij en men zag wel dat ik erg bang was dat er iets mis was, direct werd er met de verloskamers gebeld en daar kon men ons onderzoeken.

Daar aangekomen werden we direct aan de echo gelegd, alles was goed, ruime

hoeveelheid vruchtwater, beweeglijke jongens en tevens keek men inwendig of alles goed was: weer naar de baarmoedermond gekeken, de lengte van de baarmoederhals en of het pessarium goed zat.

Alles was goed en de rugpijn die ik voelde waren zgn. harde buiken die

vanuit de rug opkwamen en doorstraalde naar de voorzijde.

Dit had ik zo 2 a 3x per uur. Volgens de artsen kwam dat vaker voor maar

mocht het niet om de zoveel minuten zijn.

Na zo’n 2.5 uur onderzoek mochten we naar huis: ik moest een volledige week rust thuis nemen (niet werken, geen huishoudelijke taken etc) en 4 maart was mijn volgende afspraak bij onze eigen arts.

Gerustgesteld gingen we naar huis.

Tegen middernacht merkte ik dat de harde buiken (rugpijnen) wat toenamen, we hebben niet afgewacht en zijn weer naar het ziekenhuis gegaan, in de auto werd het steeds heftiger. Op de verloskamer aangekomen werd direct mijn urine onderzocht op blaasontsteking ( ik hoopte dat ik dat had maar wist eigenlijk dat dat niet het geval zou zijn: ik had nl. ’s maandags zelf al

urine laten nakijken via de huisarts)

Toen ik in het zkh. Op bed lag werden er weer meteen echobeelden gemaakt en

via inwendig onderzoek bleek dat mijn vliezen waren gebroken ( om 2.00 uur).Er was 1 soort weeënremmer dat men tijdens dit stadium van de zwangerschap kon toedienen maar alleen als ik geen infectie(s) had. Direct werd er bloed afgenomen en mijn temperatuur werd opgenomen en na de uitslag van het bloed

kreeg ik de weeënremmers + een antibiotica tablet voor de zekerheid.

Voor een uurtje leek het middel iets te doen maar na een uur kwamen de weeën frequenter en werden ze heftiger.

Ik bleef ze maar wegpuffen want als de jongens geboren zouden worden zouden ze direct overlijden, ik was 20 weken en 5 dagen en dan kan men echt niets voor ze doen!!!!

Zo kwamen we de nacht en de ochtend door maar in de ochtend omstreeks 11.00 uur merkte we dat ik vruchtwater verloor: toen wisten we dat de jongetjes geboren gingen worden.

Uiteindelijk nog 2 persweeën tegen kunnen houden maar bij de 3de kwam al

het vruchtwater vrij en met de 4de wee werd onze mooie kleine Lars

geboren.

Het was verschrikkelijk: we wisten dat hij geen kans had en ondanks dat hij leefde, ook de artsen konden niets doen!!!! Je voelt je echt verscheurd worden van verdriet.Direct na zijn geboorte hebben we hem nog 2x zachtjes horen huilen...

In onze armen is hij heel rustig gestorven. Twee uur lang gingen de weeën nog door maar om de 15 minuten en geen persdrang, al die tijd leefde Nick nog, ook al had hij nagenoeg geen vruchtwater meer. Uiteindelijk heb ik hem toch op de wereld weten te zetten, dit was verschrikkelijk, je weet zowel de geboorte als het blijven zitten in mijn buik tot zijn dood zou leiden.

Om 14.30 is onze mooie kleine Nick geboren en hij was tijdens de bevallig overleden.

Het was een verschrikkelijke situatie, zo onrechtvaardig!!!! Deze kindjes waren kerngezond en mankeerde niets en omdat de vliezen het niet aankonden was de bevalling begonnen en niet meer te stoppen: met het gevolg de dood van onze mooie kindjes.

Omdat mijn placenta niet los kwam werd ik deze om 16.00 uur operatief

verwijderd.

Martijn bleef bij onze jongens en heeft ze mee gewassen en afdrukjes gemaakt van hun voetjes.

Uiteindelijk kwam ik rond 18.00 uur op de kamer waar Martijn op mij aan het wachten was met onze prachtige jongens.

In het ziekenhuis liet men ons weten dat we de kinderen evt. voor obductie

daar konden laten: NO WAY!!! Er is niets mis met de jongens, er mag niet in hun gesneden worden. Wij wilde ze niets liever mee naar huis nemen en

gelukkig mochten er diezelfde avond nog weg!!! Thuis moesten we ze wel

gekoeld kunnen leggen.

Eenmaal thuis hebben we ze in een rieten mandje gelegd, met onderin

koelelementen en ze lagen samen tegen elkaar ieder apart een mutsje

aangedaan en samen in een overslaghemdje gelegd ( kleinste die we hadden).

Van vrijdag t/m gisteren hebben we veel aanloop gehad van familie en

vrienden, vandaag was de crematie van onze mooie jongens, een

verschrikkelijke beslissing maar we moesten iets!!

Gelukkig door de hulp van de uitvaartmedewerkster is er een crematorium gevonden waarbij de jongens samen gecremeerd mochten worden en niet gescheiden te hoefde worden van elkaar, dit was voor ons ze belangrijk, ze zijn samen uit een ontstaan, ze mochten echt niet gescheiden worden van elkaar!!

Vandaag was het zover,vanmorgen is er nog de Pastor geweest en in de middag

hebben we met in totaal 17 mensen bij ons thuisafscheid genomen van ze en

tevens ballonnen opgelaten: iedereen liet een blauwe en witte aan elkaar

geknoopte ballon op, daarna zijn mijn man en ik naar het crematorium

gebrachte en daar hebben wij als allerlaatste afscheid genomen van onze

kanjers die o zo gewenst waren!

We hebben daar nog veel tegen de jongens gepraat, een brief van ons

meegegeven + een foto, 2 speeltjes en briefjes van vrienden.

Wat we voelen is met geen pen te beschrijven, een ongelofelijke pijn en een gevoel van onmacht, woede en frustratie, waarom toch!!! Waarom onze jongens,ze hadden op zijn minst een kans moeten krijgen.

Mijn man en ik vinden gelukkig veel steun bij elkaar en ik weet dat niemand hier iets aan kon doen, ook het ziekenhuis niet maar toch voelt het zo verkeerd.

Welk recht had dat vlies om over het lot van onze Lars en Nick te beslissen?

Het huis voelt leeg en alles is nu zo doelloos / zinloos, werkelijk alles

stond in het teken van de komst van onze jongens.

Vrijdag mogen we gelukkig hun as gaan ophalen zodat we ze weer in onze

nabijheid hebben. Ik weet wel, ze zitten voor altijd in onze gedachten en in onze harten maar toch.

De Pastor zei diverse mooie dingen, zoals: probeer je vast te houden aan het feit dat Lars en Nick heel hun leventje (bijna 22 weken) alleen maar geluk ervaren hebben bij jou in de buik, jou en jullie geluk moeten zij allebei gevoeld hebben....

Ja dat geloof ik wel maar zij verdienden meer!!!

Wat erg mooie en speciaal was om te zien was dat hoe klein ze ook zijn (400 en 370 gram) we zoveel herkenning van ons zagen!

Ze hebben de mond en kaakvorm van Martijn en de neus en oren van mij, iedere keer als ik Martijn zie zie ik tevens Lars en Nick.

Het is een enorm verhaal geworden maar ik kan het niet in enkele woorden samenvatten.

Ik kan het momenteel niet opbrengen om de site uitvoerig te lezen en zelfs het volgen van mijn juli-meiden is te moeilijk en te pijnlijk.

Ik neem voorlopig afstand, alles doet zo'n enorme pijn

groet

Babeth