Op de een of andere manier was het bij mij ook zo dat ik het gevoel had dat het niet zomaar zou lukken. heel raar eigenlijk want niets dat daarop wees, alhoewel, ik had wel al erg lang last van tussentijds bloedverlies. toen ik daarvoor eindelijk naar de gyn kon was het begin 2003, wij waren al bijna een jaar bezig om zwanger te worden... daarom ben ik meteen na dit onderzoekje in het ziekenhuis verder gegaan... alle onderzoekjes duurden best lang...

uiteindelijk is er in december 2003 een kijkoperatie gedaan waaruit bleek dat mijn eileiders doorgankelijk waren maar er zoveel verklevingen en cystes waren van endometriose dat dit een bevruchting in de weg kon staan.

Daarom is in februari 2004 een grote operatie gedaan. (ja ik heb ook zo'n mooie rits, maar je ziet er bijna niks meer van; goed nieuws he) alles weggehaald. daarna 3 maanden zoladex om in de overgang te komen zodat het echt helemaal rustig kon worden in mijn buik.

hierna konden we kiezen: ivf/iui/ of eerst nog zelf proberen. ik zag als een berg op tegen behandelingen en dat voelde zo definitief...laatste strohalm zeg maar, dus we kozen voor zelf proberen. dat hebben we gedaan tot begin 2005, nog best lang dus, maar helaas... daarna 6 iui's maar weer helaas...

wordt vervolgd...w8