Het ene moment gaat het goed met me, zie ik het ivf traject met vertrouwen tegemoet. Het andere moment ben ik bang, heel erg bang.

Ik ben bang, bang om nooit moeder te worden, bang om nooit ons kindje in mijn armen te houden. Ik vraag me dan af waarvoor ik gestraft word, wat ik dan toch zo fout heb gedaan in deze wereld. Maar ik kan niks bedenken en word nog bozer omdat dit mij onterecht word aangedaan.

Iemand zei eens tegen me dat kinderen de ouders uitzoeken, als een kind bij je wil zijn komt het vanzelf. Ik moet hier nog vaak aan denken en word dan zo boos, wat een domme opmerking en dat natuurlijk van iemand die zelf kinderen heeft. Ik weet dat ik een goede moeder zou zijn en mijn man een fantastische vader.

Sinds de mm is ons leven niet meer zoals het was, ik durf niet meer te dromen over een kindje, ik probeer mensen te ontwijken, op tv wordt er snel gezapt als het over kinderen gaat, ik ben niet meer echt geinteresseerd in een ander en de ene dag voel ik me goed, maar de volgende dag weer niet. Het is aftellen naar de dag dat ik weer een injectie mag laten zetten, dan aftellen naar de afspraak in het ziekenhuis, dan weer aftellen naar het volgende...

Ik heb het er allemaal voor over, zolang het ons maar dat grote wonder oplevert, maar de garantie dat dat zo is is er niet. Ik hoop dat onze droom snel uitkomt!