Lieve meisjes, ik meld me ook weer eens... het was echt een zware week... mentaal dan. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als deze week. En dan dat zwarte gat waar ik tegen aan kijk!
Lichamelijk gaat het eigenlijk heel erg goed. Woensdagavond heb ik nog een stuk placenta gebaard en sinds dat moment is het bloeden bijna gestopt. Vrijdagochtend heb ik een echo gehad, mijn baarmoeder was schoon, de twee cystes op mijn eierstokken waren alweer geslonken. Die waren toch ontstaan door de punctie en de zwangerschap die ontstond.
Verder zagen ze weer veel nieuwe eitjes zitten. "Ga vooral door", zei de schattige, lieve, piepjonge gyn in opleiding.
Tja, als 43-jarige ben ik waarschijnlijk best nog vruchtbaar, maar met mijn man's vruchtbaarheid is het echt niet goed gesteld.
En van welk geld?? Vergoedingen krijgen we niet meer.
Deze sombere gedachten staan dus naast mijn gevoel van verdriet om het verloren kindje. Het gevoel van "dit was dus onze laatste kans, en het is alsnog mislukt"...
Ik vind jullie zeer dappere meiden! IVFSH, jij helemaal in China, ver van de vertrouwde wereld, Nathalie, IVF-mama... Freya en Esthralita.
En Renee, ik vind het ook heel fijn dat je je verhaal hier hebt gedaan! Je hebt zoveel moeten meemaken en nu heb je je prachtige dochter Maxe!!
Ik ga deze week nog niet werken (ik ben op mijn werk meestal bezig met andermans werk- en levensproblemen) Ik heb nog niet de geestelijke buffer om dit werk weer op te pakken.
Misschien ga ik deze week op zoek naar heel ander werk.
Kijk, dat geeft me wel weer een beetje spirit!!
Zo zoeken we allemaal onze genezing en herstel van deze gemene klap.
En we komen er wel!
Liefs, Nine