Meepratertje

Jeetje Esk, ik heb met verbijstering je verhaal zitten lezen. Het zal je maar gezegd worden zo van ow btw je kunt je eierstok tijdens de operatie kwijt raken. Mijn god zeg, dat soort mensen horen geen artsen te zijn in mijn beleving. pffff Ik ben dus hetzelfde als jij ook heel mondig, en zeer duidelijk, ik zeg waar het op staat, en ik wil antwoord op mijn vragen, krijg ik die antwoorden niet blijf ik net zolang zoeken totdat ik ze wel krijg. Ik ben dit hele traject begonnen in 2000/2001 in het ijsselmeerziekenhuis in Lelystad, ik kwam bij de gyneacoloog terecht met onverklaarbare buikpijnen, zo erg dat ik gewoon niet meer kon functioneren. De huisarts vond het verstandig om alles goed na te laten kijken en stuurde me door naar een gyneacoloog, dr. Frank de Graaf, hij heeft allerlei onderzoeken verricht en kon niets vinden. Maar zelf bleef ik het gevoel houden dat er toch echt iets mis was. Dus ik vroeg hem op een bepaald moment of hij toch niet opnieuw een echo wilde maken omdat mijn gevoel zei dat er iets zat. Hij lachte me in de eerste instantie vierkant uit, ik kan het niet anders omschrijven dan dat, maar goed om dan toch mij maar gerust te stellen maakte hij nog een echo, ik zie nog zijn gezicht voor me toen hij die echo maakte en ontdekte dat er inderdaad een snel groeiende cyste in de baarmoeder zat. Ik heb nog nooit iemand zo zien schrikken en binnen een paar dagen lag ik op de operatietafel. Bij die operatie is hij een aantal dingen tegen gekomen, inderdaad de cyste maar tijdens de laprascopie constateerde hij ook een aantal ontstoken darmverklevingen die hij door moest laseren om bij de baarmoeder te komen. Gelukkig was ik daarna van de buikpijnen af! Maar ik kreeg wel even zo terloops te horen dat als ik kinderen zou willen hebben dat ik dan maar snel moest beginnen omdat het anders misschien niet meer zou kunnen. Enfin een paar jaar later toen ik al enige tijd in de vruchtbaarheidsbehandelingen zat ging dr. de Graaf weg, ik kreeg toen dr. Lange, ten eerste luisterde de beste man nooit, maar presteerde hij het ook om tegen mij te zeggen dat ik eerst maar eens moest leren om lekker te vrijen. Nou mijn mond viel open kan ik zeggen. Toen ben ik overgestapt naar het Flevoziekenhuis in Almere. dr. Lange weigerde om mijn medische gegevens aan het nieuwe ziekenhuis door te geven, dat was ook nog zoiets! Ik zou dan helemaal opnieuw moeten beginnen inclusief een laprascopie, daar was ik het uiteraard niet mee eens en ik heb mijn medische gegevens opgevraagd bij mijn huisarts, gelukkig was dat voldoende informatie zodat het Flevoziekenhuis de meeste testen niet opnieuw hoefden te doen. Tot nu toe ben ik heel tevreden over het Flevoziekenhuis, ze geven antwoord op de vragen die ik heb, en als er iets mis gaat proberen ze het op te lossen en geven ze hun fout toe. Ik ben blij dat ik daar in ieder geval serieus genomen word. Groetjes, Meepratertje

Hoi Esk, Ja wij waren ook erg blij met de positieve houding van onze arts, en ik moet ook eerlijk zeggen dat we lang binnen zijn geweest, we stonden pas na een half uur buiten, maar al onze vragen zijn in ieder geval beantwoord, al is het maar met dat moet ik nader uitzoeken. Wat raar dat andere artsen daar zo stug in zijn. Ik heb zoiets van dat is best gek gezien het feit dat we met zijn allen hun salaris betalen, laten we wel wezen de maandelijkse kosten aan ziekenfondspremie zijn niet mals, dus vind ik dat we zo nu en dan best wel een beetje service mogen verwachten. Mijn arts moest trouwens wel lachen dat ik Organon had gebeld, ze zag het al helemaal voor zich, ik met al mijn moeilijke vragen en Organon die hun best moest doen om ze beantwoorden. Het schijnt dat Organon ten aanzien van artsen best lastig is om te benaderen. Ze hoopt in ieder geval dat Organon dit inderdaad nader gaat onderzoeken zoals ze dat hebben aangegeven en daar denk ik hetzelfde over. Groetjes, Meepratertje

Meid wat een goed nieuws, ik ga hier duimen dat er gauw een donor voor je gevonden is!!! Spannend hoor.

@Esk: hoi Esk, ik zie het niet als mijn verhaal onderuit proberen te halen hoor, ik ben juist blij dat je mee denkt en uiteraard zit ik te wachten op eerlijke reacties! Ik kan niet anders zeggen dat je reactie eerlijk is. Weet je wat het is, een hoop dingen rondom IVF zijn toch alsnog koffiedik kijken, de ene keer reageert het lichaam anders dan de andere keer, omstandigheden kunnen per cyclus varieren net zoals het echobeeld. Zolang dingen te bespreken zijn is er geen man overboord zeg ik dan :icon_biggrin: Ik ben in ieder geval blij om te lezen dat het in jouw geval helemaal goed is gekomen en dat je 5 prachtige eicellen had! @ Meiske74: dank je wel voor je reactie! Ik ga voor je duimen dat er veel van jouw eicellen bevrucht worden! Ik ben in ieder geval blij dat er 9 gevonden zijn. ----------------------------------------------------------------------- Gisteren hebben we een gesprek gehad met onze behandelend arts, en hebben we haar de informatie van Organon voorgelegd. Ze stond open voor onze argumenten, maar zei daar ook bij dat er een mogelijkheid is geweest dat de eicellen misschien verdwenen zijn tijdens de punctie. Naar haar idee hoeft er maar een druppeltje vocht langs de naald te glijden en je hebt al een risico dat er een eicel in zat. Uiteraard had ik ook niet een groot aantal eicellen, waardoor de kans dat er iets mis gaat vele malen groter is dan bij grotere aantallen natuurlijk. Haar argumenten vond ik realistisch maar ze vond mijn argumenten ook realistisch, ze heeft mij gevraagd of ze mijn brief mocht houden en vroeg mij of ik het goed vond als ze mijn situatie voorlegt aan het UMC. Ik heb haar gezegd dat ik dat prima vind en dat ik blij ben dat ze dit verder wil uitzoeken. Nu is het even afwachten wat daaruit naar voren komt, maar in ieder geval mag ik bellen op het moment dat ik ongesteld word om te kijken of er plaats is voor een nieuwe IVF behandeling.

@Pieneke, dank je wel voor je reactie, als ik het zo begrijp had je dus een standaardgrootte van de eicellen. En met 36 uur volgde de punctie, dat zou dan nog binnen de tijd vallen. @Esk, dank je wel voor je reactie, als ik jouw verhaal zo lees vond de punctie plaats zo een ongeveer 34,5 uur na het zetten van de Pregnyl. Ik las echter ook dat je die pas de dag nadat je de laatste decapeptyl hebt moeten zetten. Waarschijnlijk is in jouw geval de grootste eicel ook al gesprongen geweest, maar gelukkig had je nog eicellen die de boel konden opvangen. Ik zat met al mijn follikels al zo rond de maximale waarden voordat er sprake was van een injectie van wat voor soort dan ook. Ik denk dat dat dan ook bij mij het probleem is geweest, als ik behalve de grootste follikels nog een paar kleinere had gehad waren die waarschijnlijk net rijp geweest en wel klaar geweest om geraapt te worden. Ik ben blij dat mijn verhaal duidelijk is en ik hoop ook dat het ziekenhuis er iets mee gaat doen, mijn geval zal denk ik niet het enige geval zijn waarbij dit soort dingen gebeuren.

Het eerste wat er in mij opkomt is een dolfijn, omdat het onder andere water symboliseert maar ook de manier van communiceren is voor dolfijnen speciaal, woorden zonder woorden zeg maar.

Claudia, Succes vandaag, ik ga voor je duimen dat je maar een goed bericht te horen krijgt!!! Liefs, Meepratertje

Lieve allemaal, Ik las bij sommige van jullie dat jullie hetzelfde mee gemaakt hebben bij de punctie als ik, geen eicellen terwijl er wel eicellen te verwachten waren. Weten jullie nog hoe groot jullie follikels waren tijdens de laatste meting en hoeveel uur later de punctie plaatsvond? In mijn geval is er door het ziekenhuis naar meer dan alle waarschijnlijkheid een fout gemaakt, ik heb vorige week het een en ander uitgezocht en op papier gezet. Vanmiddag heb ik opnieuw een afspraak in het ziekenhuis waarbij ik dit zal mee nemen en zal voorleggen. Ik heb echter het vermoeden dat bij sommige van jullie misschien hetzelfde gebeurd is als mij overkomen is. Ik zal hieronder de brief plaatsen die ik vanmiddag mee neem naar het ziekenhuis. Graag zie ik jullie reacties tegemoet!!!! ____________________________________________________________ De brief: Naar aanleiding van het niet vinden van eicellen terwijl er 3 follikels aanwezig waren heb ik nader onderzoek verricht en contact gezocht met de fabrikant (voorheen Organon tegenwoordig Schering-Plough) van Pregnyl en Orgalutran om nadere informatie te krijgen met betrekking tot deze medicatie. De vraag waarmee ik begon was hoelang duurt het ongeveer voordat er een eisprong optreed na het toedienen van een Pregnylinjectie. Daarop kreeg ik het antwoord dat de eisprong bij de meeste vrouwen optreed tussen de 36 en 40 uur na het zetten van de Pregnylinjectie maar dat dat niet per definitie gesteld kon worden voor alle vrouwen die hiermee behandeld worden, bij sommige valt de LH piek eerder en bij sommige later dan de 40 uur die er gesteld word, men moet er dan ook rekening mee houden dat er gesproken word over indicatietijden en dit niet per definitie als een vast gegeven aanvaarden. De medewerkster van Organon vroeg mij waarom ik dit wilde weten, daarop vertelde ik haar dat ik net een IVF behandeling had gehad en dat er na de punctie bleek dat er geen eicellen waren en dat ik hoopte om voor mijzelf antwoorden te vinden zodat het bij een nieuwe behandeling niet nog een keer zou gebeuren. Ik vertelde haar ook dat ik de avond ervoor een ingeving kreeg dat het probleem hem wel eens zou kunnen zitten in de hormonen die ik gebruikt heb en dat ik daarom nog een keer de bijsluiters van zowel Orgalutran als Pregnyl heb geraadpleegd, waarbij mij dus niet duidelijk werd bij de Pregnyl wanneer er een eisprong te verwachten was. Er werd mij gevraagd of ik bereid was om meer informatie met hen te delen met betrekking tot mijn behandeling. Uiteraard had ik daar geen problemen mee, want als er een logische verklaring voor is dan wil ik dat graag weten zodat het niet nog een keer gebeurd. Er werd mij ook gelijk gevraagd of ik er een probleem mee heb als mijn informatie gebruikt zou worden voor nader en verder onderzoek door Organon en of ik bereid ben om eventueel mee te werken aan zo een onderzoek door bijvoorbeeld vragen te beantwoorden, ook daarop heb ik geantwoord daartoe bereid te zijn. De daarop volgende vraag was hoe mijn behandeling was verlopen, welke medicijnen er waren gebruikt, tijdstippen van de injecties, grootte van de follikels ten tijde van de laatste echo, tijdstip van de laatste injecties voorafgaand aan de punctie en de punctiedag en tijd. Ik vertelde haar dat ik op 24 september ongesteld was geworden en dat ik op 25 september was begonnen om 11.00 uur ’s ochtends met de eerste Menopurinjectie van 300IE. Op 28 september, cyclusdag 5, stimulatiedag 4 heb ik om 11.00 eerst de Menopurinjectie gezet en ben ik om 13.00 uur begonnen met het spuiten van Orgalutran, daarop werd er door Organon gezegd dat ik 2 dagen later had mogen beginnen met het spuiten van Orgalutran maar dat het voor zover hen bekend geen kwaad kon dat ik eerder was begonnen. Op 5 oktober heb ik de laatste echo gehad en voor zover mij bekend waren de 2 hoofdfollikels toen op dat moment zo een 2,2 en 2,3 qua grootte. Verder heb ik op die dag bloed moeten laten prikken, heb ik volgens aanwijzing om 11.00 uur nog een Menopurinjectie gezet, om 13.00 uur nog een Orgalutraninjectie gezet en om 21.30 ’s avonds heb ik een injectie gezet van 10.000IE Pregnyl. Op dinsdag 6 oktober heb ik helemaal niets gedaan waarop ik op 7 oktober omstreeks 10.00 uur de punctie heb gehad, met het ons welbekende eindresultaat. Stap voor stap heeft de medewerkster van Organon dit vervolgens met mij uitgewerkt. Het eerste wat gevraagd werd was of ik nog een keer wilde herhalen hoe groot de follikels waren tijdens de laatste echo, ik zei haar dat voor zover ik wist de maten 2,2 en 2,3 waren. Daarop ging zij in de computer kijken en daaruit kwam naar voren dat het volgens hun norm gebruikelijk is dat de pregnylinjectie gezet word als de follikels een grootte bereikt hebben van 1,6 á 1,8 cm, de Pregnylinjectie zorgt er volgens hen voor dat follikels uitrijpen, maar zorgt er ook voor dat de follikels nog met zo een 2 á 4 mm doorgroeien waarna er na zo een 36 tot 40 uur na het zetten van de injectie een eisprong zou plaatsvinden met als maximale grootte van de follikels zo tussen de 2,2 en 2,4 cm, als er echter voorafgaand aan de Pregnylinjectie nog een injectie met Menopur of Puregon word gegeven zou de maximale grootte van de follikels ten tijde van de eisprong een doorsnede bedragen van 2,4 en 2,6 cm, (verwacht word dat met dit formaat de eicellen uitgerijpt zijn) dit alles valt nog binnen de standaardnorm die er gehanteerd word en zorgt ervoor dat er meestal niet voortijdig een LH piek plaatsvindt. In mijn geval waren de hoofdfollikels echter al tijdens de laatste echo 2,2 en 2,3 cm, een formaat dat volgens Organon er op zou duiden dat deze follikels al zo goed als rijp waren, in een normale situatie zonder stimulatie zou de verwachting dan ook liggen dat er binnen een aantal uren na deze meting een natuurlijke LH piek te verwachten is. Deze informatie is relevant omdat Pregnyl zorgt voor de eicelrijping en de follikelgrootte nog iets toe laat nemen met zo een 2 tot 4 mm, dit in combinatie met de Menopur waarbij de verwachting is dat dit soort medicijnen follikels met zo een 2 mm per dag doet groeien, zouden mijn follikels ten tijde van de punctie zo ongeveer een grootte bereikt moeten hebben van zo een 2,8 en 2,9 cm een grootte waarop de follikels zo ongeveer wel zeker gesprongen zouden moeten zijn. Orgalutran beschermt tegen een voortijdige LH piek tot 30 uur na het zetten van de laatste injectie, in mijn geval zou dat een bescherming tegen een voortijdige LH piek opgeleverd hebben tot dinsdagavond 6 oktober 19.00, waarna de Pregnyl de mogelijkheid kreeg om de LH piek op te bouwen, omdat er naar meer dan alle waarschijnlijkheid geen eicelrijping meer nodig was is de Pregnyl naar verwachting snel begonnen met het opbouwen van deze LH piek waarna er naar verwachting ver voordat de punctie was gepland er al een eisprong had plaatsgevonden. Kort samengevat lijkt het erop dat er op 5 oktober, gezien de follikelgrootte er niet vanuit gegaan had moeten worden dat de standaardprocedure zoals die normaal plaatsvindt gevolgd kon worden. En dat het waarschijnlijk fout is gelopen door deze situatie te benaderen en te behandelen zoals dat standaard in een normale situatie gebeurd. De Menopurinjectie die op het moment dat de echo gemaakt werd nog niet gezet was, had beter niet gezet kunnen worden vanwege de te verwachten groei van de follikels met 2 mm. De Pregnylinjectie had gezien de grootte van de follikels beter op een veel later tijdstip of op de volgende dag kunnen plaatsvinden in een lagere dosis, waardoor er een voortijdige LH piek zou zijn voorkomen. Op mijn vraag of het bekend is in hoeverre een hoge dosering invloed heeft gehad op de opbouwing van LH in mijn bloed kon er niet een specifiek antwoord gegeven worden maar de verwachting is dat in mijn geval in plaats van een trapsgewijze opbouwing van LH, zoals dat normaal gesproken gebeurd, er meteen toegewerkt is naar een eisprong. Op mijn vraag of Orgalutran en Pregnyl samen gebruikt kunnen worden om wel de eicelrijping te voltooien maar een voortijdige eisprong te voorkomen wist Organon mij geen antwoord te geven, er is mij echter toegezegd dat ze gaan uitzoeken of in dit soort situaties Orgalutran een dag langer doorgespoten kan worden zonder de eicelrijping negatief te beïnvloeden. Alles bij elkaar genomen vond ik dit een duidelijk en helder verhaal van Organon, desondanks heb ik alsnog de criteria die de NVOG stelt aan een IVF behandeling nader bestudeerd. Het NVOG stelt dat als de grootste eiblaasjes ongeveer 18-20 mm zijn er een laatste injectie onder de huid gezet word met daarin een middel dat LH of HCG bevat, waarna de rijping van de eicellen versneld word. Er wordt in dit verhaal echter niet gesproken over het zetten van nog een FSH injectie. Ten aanzien van de punctie stelt de NVOG dat de punctie ongeveer 34 tot 36 uur later zal plaatsvinden. Na het totale plaatje en de daarbij behorende informatie bestudeerd te hebben, hebben wij het gevoel gekregen dat onze IVF behandeling buiten onze schuld om mis gegaan is. Behalve het feit dat de psychische en lichamelijke impact groot is, is onze kans om zwanger te worden met 1 behandeling verlaagd en dat is iets wat voor ons moeilijk te accepteren is. Onze vraag is dan ook wat er met al deze informatie gaat gebeuren. --------------------------------------------------------------------- Als jullie naar aanleiding van mijn brief nog vragen hebben, stel ze gerust misschien dat ik er een antwoord op kan geven. Als mijn brief ertoe kan bijdragen dat dit een ander niet overkomt dan heb ik al heel wat gewonnen in mijn gevoel. Liefs, Meepratertje

Snoeske, Dank je wel voor je begrip en lieve woorden. Het voelt goed om te lezen dat er mensen zijn die zich bij anderen betrokken voelen, het geeft een extra steuntje in de rug bij moeilijke momenten! Het klopt wat je zegt, het is inderdaad op dat moment afscheid nemen van een stukje toekomst, afscheid nemen van een lang gekoesterde wens zodat je de kracht en de moed krijgt om door te gaan, maar wat is dat moeilijk op bepaalde momenten zeg! Ik wil je graag een persoonlijke vraag stellen en als je daar geen antwoord op wilt geven heb ik daar alle begrip voor hoor. Hoe gaat het nu met jullie verwerkingsproces? Kunnen jullie er nog steeds met de omgeving over praten of is de algemene reactie zoiets van kom op hey, tis nu een paar maanden geleden, get over it en ga verder met het leven? Liefs, Meepratertje

Lieve Renee, Het maakt toch niet uit dat we ietwat afdwalen van het onderwerp? Ik denk dat we hier met zijn allen om diverse redenen zijn, allereerst natuurlijk ter onsteuning van elkaar, maar ik denk dat het ook belangrijk is dat er een stukje ruimte is voor heling en het luisteren naar elkaars verhaal. Door dit soort dingen te delen kun je misschien toch net een extra steuntje in de rug krijgen om door te zetten waar we mee bezig zijn. Het spijt mij om te lezen dat je helaas zo een zelfde rotervaring heb gehad met je toenmalige partner als ik, mijn relatie was alleen minder lang (5 jaar) toen ik hem beëindigde. Enerzijds geeft dat toch ook wel weer een rotgevoel dan heb je helemaal niets meer in je beleving, je bent en je kind kwijt en je partner, maar toch ben ik blij dat ik die stap heb gezet. Daardoor kwam er ruimte voor een hele lieve man in mijn leven die mijn leven positief op zijn kop heeft gezet. :icon_sunny: Dank je wel voor je spontane en hartelijke reactie! Liefs, Meepratertje

Lieve Peggy, dank je wel voor je reactie, ik ben het met je eens dat je vertrouwen in een arts moet kunnen hebben, toch begin ik zo langzamerhand het gevoel te krijgen dat er tijdens mijn behandeling iets mis is gegaan. Liefs, Meepratertje

Meid wat een verschrikking is dat zeg. Ik kan me zo voorstellen dat je bij zo een stugge houding van de artsen zoiets hebt van wat ben ik een nummer of zo? Ik vind dat artsen vaak te kort schieten in hun menselijkheid en inlevingsvermogen, ook heb ik het gevoel dat het vaak zo is dat als iets te moeilijk voor ze is dat ze dan de handdoek maar in de ring gooien. Wij zijn de mensen die de behandelingen moeten ondergaan en doorstaan, ik vind dat de artsen daar wel eens goed naar mogen kijken en vaker bij hun gevoel te rade moeten gaan. Niet alles is tenslotte medisch verklaarbaar. Ik vind het dapper en ontzettend goed van jullie dat jullie niet opgeven en uitwijken naar het buitenland! Wij vechten ook door! Wat de IUI betreft dat was helaas niet mogelijk. Ik zal even uitleggen waarom niet. Ik verkeer al 9 jaar in de medische molen om zwanger te worden en vooral ook te blijven, omdat ik steeds gezien werd als een nummer heb ik een ziekenhuis uitgezocht die mij behandeld als mens in plaats van een nummer, het is voor mij heel belangrijk om een stukje controle te hebben in de behandeling, de manier waarop ik behandeld word en mijn eigen inspraak en beslissingen. Ja ik weet het, het zijn best hoogstaande criterea maar ik heb zoiets van het is wel mijn lichaam, ik vind dat ik inspraak moet hebben over wat ik wel wil en wat niet. Ik heb dus een ziekenhuis uitgezocht die rekening houd met de mensen en die ook naar hun patiënten luistert. Tijdens mijn zoektocht ben ik bij de afdeling fertiliteit van het Flevoziekenhuis terecht gekomen, daar zijn voor mijn gevoel de artsen in de eerste plaats mens en dan pas arts. Het Flevoziekenhuis doet de hele behandeling tot en met de punctie, als de punctie geweest is neemt de VU het over. De reden waarom ik geen IUI behandeling heb gehad is dat ik al thuis was toen ik het nieuws hoorde dat er geen eicellen waren gevonden, en omdat ik tenminste een half uur van Almere af woon en ik ontzettend veel pijn had leek het ons niet verstandig om dit alsnog uit te voeren. Groetjes, Meepratertje

O mijn god meid, wat ontzettend erg voor jullie! Ik las achteraf elders op het forum dat hij na een zwangerschap van 26 weken geboren is en toen overleden is. Ik ben zelf tijdens een van mijn zwangerschappen mijn kindje verloren, weliswaar was het niet geboren maar die impact was al groot, vooral ook omdat ik het hartje had horen kloppen. Het is nu een aantal jaren geleden, maar ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik te horen kreeg dat er geen hartactie meer was. Op dat moment ging er van alles door me heen, de klap werd nog groter toen het niet op een natuurlijke manier afgebroken werd en ik gecurreteerd moest worden. Die hele gebeurtenis heeft uiteindelijk geleid tot een breuk tussen mij en mijn partner, het hele proces van de curretage tot en met het verwerken van mijn verlies heb ik alleen moeten doorstaan. Ik merkte dat ik hem verweet dat hij er niet was voor mij, maar het was vooral ook zijn desinteresse zo van ach wat maak je je druk. Dat alles heeft zo een impact op mij gehad dat ik op een bepaald moment zelfs heb overwogen om uit het leven te stappen, uiteindelijk heb ik dat niet gedaan maar heb ik de relatie verbroken, ik kon niet langer bij iemand blijven die er niet was voor mij. Mijn huidige man steunt me aan alle kanten en is er ook op elk belangrijk moment bij, gezien mijn voorgeschiedenis was het voor mij een rare gewaarwording om te merken dat hij ook verdrietig was dat er geen eicellen waren gevonden. De impact was voor ons beide groot, maar we kunnen er samen over praten en het brengt ons nog dichter tot elkaar. Dit is de eerste keer dat ik dit alles opschrijf en allerlei emoties razen door mij heen, er is zoveel wat ik tegen je zou willen zeggen maar ik heb het gevoel dat mijn woorden de lading niet dekken. Ik kan niet uit ervaring zeggen hoe het voelt om mijn kind in mijn armen te houden en dan een aantal weken later afscheid te moeten nemen, maar ik kan me er een voorstelling van maken, het is vreselijk dat dit jullie overkomen is, mijn hart gaat naar jullie uit en ik leef ontzettend met jullie mee. Ik hoop dat jullie hier goed met zijn tweeen over kunnen praten zodat jullie het allebei een plekje kunnen geven. Het klinkt stom misschien maar terwijl ik dit alles type stromen de tranen mij over mijn wangen voor jullie verlies maar ook het verlies van mijn eigen kindje, ik heb nooit de mogelijkheid gehad en genomen om te kunnen rouwen, maar door jouw verhaal heb ik de mogelijkheid nu gekregen en ik grijp hem met beide handen aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat je je verhaal met mij hebt willen delen, dank je wel daarvoor!!! Als ik iets voor jou kan betekenen in dit hele proces dan hoor ik dat graag. Voor nu geef ik jou en je partner een hele dikke knuffel!

Bij ons was de punctie in Almere en moest mijn man met een koffertje die op de sigarettenaansteker aangesloten moest worden naar het VU in Amsterdam rijden. Mijn arts had mij van te voren gezegd dat het het prettigst voor mij zou zijn als iemand anders mij naar huis zou brengen. Er was echter ook een mogelijkheid om te blijven, maar zelf vind ik het prettiger om dan in mijn eigen omgeving te zijn. Groetjes, Meepratertje

Hey Meiske 47 wat een spannende tijd breekt er voor jullie aan zeg! Ik hoop dat bij jullie alles goed gaat. Volgens mij kan er door extra injecties Pregnyl geen overstimulatie ontstaan hoor. Pregnyl zorgt voor onder andere de eicelrijping en het in stand houden van het baarmoederslijmvlies. Maar goed dat kun je natuurlijk altijd nog een keer voor de zekerheid informeren. Ik ga in ieder geval voor jullie duimen op een goede afloop van alles! Dank je wel voor je lieve berichtje! Groetjes, Meepratertje

Dank je wel Snoeske, begrijp ik het goed dat jullie ook dit jaar een harde klap te verwerken hebben gehad, door het verliezen van jullie zoon? Groetjes, Meepratertje

Hoi Renee, Bij mij vind bloedafname plaats bij de laatste fm meting. In de eerste instantie werd er gedacht dat ik de punctie op donderdag zou moeten ondergaan maar de bloedwaarden gaven 1 dag eerder aan, vandaar dat ik dus gisteren de punctie heb gehad. Je hebt echter een goed punt aangebracht met betrekking tot de fm's en bloedwaarden, ik ga daar maandag toch nog eens naar vragen. Onder andere wat de criteria zijn. Hope Hope misschien is het voor jou ook een idee om daar eens naar te informeren. Wie weet of daar iets uit komt. Renee ik ben blij om te lezen dat het jou wel gelukt is om zwanger te worden, en inderdaad zoals Hope Hope dat al zei ben je al een aardig eind op weg, fantastisch hoor, van harte gefeliciteerd! Dat is trouwens ook nog zoiets, de zwangerschap op zichzelf, ik moet eerlijk bekennen dat ik doodsbenauwd ben voor de eerste 10 weken, al mijn zwangerschappen eindigden voordat de 10 weken voorbij waren, dus zelfs als ik zwanger zou worden denk ik dat ik pas echt rust heb als ik de eerste 12 weken voorbij ben.

Lieve allemaal, Allereerst hartelijk bedankt voor jullie steun, warmte en lieve woorden. Het voelt goed en bied veel troost, het is fijn om te merken dat iedereen elkaar hier zo goed steunt, dat maakt de behandelingen toch iets makkelijker. @Marchan: Ja de arts denkt inderdaad dat er een mogelijkheid inzit om alsnog zwanger te raken in deze cyclus. Dus daar zijn we voor gegaan. Ondanks de gevoelens die wij hebben en ervaren laten we ons niet uit het veld slaan. @Simonja: dank je wel voor je lieve woorden! @Jootje: Jeetje meid, jij hebt dus hetzelfde mee gemaakt! Ik herken je gevoel ik ervaar hetzelfde, alsof het lichaam gewoon gefaald heeft en daarbij jijzelf. Ik begrijp dat jullie je niet uit het veld hebben laten slaan, dat doen wij ook niet, wij geven niet op! Natuurlijk heb ik ontzettend veel twijfels, gedachten en gevoelens die door mij heen gaan, maar desondanks ben en blijf ik vastberaden. Ik ben boos dat mijn lichaam me zo in de steek heeft gelaten maar die boosheid zorgt ook voor een stukje kracht om door te vechten, en vechten zal ik tot het bittere eind. Dit was inderdaad onze eerste IVF maar ik draai al 9 jaar mee in de medische molen. De afgelopen maanden heb ik veel problemen gehad met follikelcystes waardoor er veel behandelingen vroegtijdig afgebroken zijn. Ik heb wel een aantal maanden geleden een uitvals IUI gehad omdat er te weinig eicellen waren voor een IVF. Ook nu was er sprake van een follikelcyste aan de rechtereierstok maar de arts had zoiets van we gaan het nu gewoon proberen. Het droevige resultaat is nu helaas bekend. Positief bekeken zijn alle cystes nu opgelost dus kunnen die de boel niet meer in de war sturen. Daarom heb ik zoiets van in plaats van stoppen, nu door de zure appel heen bijten en gewoon doorgaan. In het verleden is gebleken dat bij mij bij door gebruik van hormonen tijdens IUI behandelingen er wel een zwangerschap ontstaat. Zo zijn er een aantal zwangerschappen geweest die ontstaan zijn door 2 cycli achter elkaar te stimuleren, helaas zonder blijvend resultaat allen zijn geeindigd in miskramen maar toch was het mogelijk. Daarom heb ik ook het gevoel dat het nu niet slim is om de handdoek in de ring te gooien en een cyclus over te slaan. @ Hope Hope: Ja dat de behandeling halverwege mislukt is inderdaad frustrerend, we proberen echter wel een beetje hoop te houden dat het alsnog gelukt is op de "natuurlijke" manier in zoverre je van natuurlijk kunt spreken. Wat de Pregnyl betreft die heb ik voor de punctie op maandagavond om 21.30 moeten prikken, gisteravond heb ik na de punctie nog een Pregnyl gezet, dan morgen nog en dan nog eentje, tegelijk de laatste op zondagavond. Daarna hoef ik niet meer te prikken. Voor jou is het nu ook spannend begrijp ik, jeetje! Uiteraard duim ik voor je dat jouw punctie goed gaat en dat ze veel eicellen zullen vinden en dat er maar mooie kindertjes uit mogen voortkomen. Ik wens jou ook heel veel liefde, sterkte en kracht toe voor aankomende zaterdag! @Miki: Dank je wel dat je met ons mee duimt, dat is erg lief! Gaan jullie voor een eerste IVF naar het VU? En zo ja wanneer kunnen jullie daar terecht? ____________________________________________________________ Ondertussen heb ik het ziekenhuis gebeld om een nieuwe afspraak te maken en aankomende maandag kan ik al terecht om dingen te bespreken. Hopelijk levert dat gesprek een goed resultaat op. In principe kan ik pas op 22 oktober een zwangerschapstest doen om te kijken of de natuurlijke manier alsnog resultaat heeft gehad, maar daar ga ik gezien het verleden maar even niet vanuit. Ik wil dan in ieder geval de mogelijkheid hebben om gelijk door te starten.

Hallo allemaal, Gisteren heb ik de punctie ondergaan en ik moet zeggen dat het een uiterst pijnlijke geschiedenis is, vandaag heb ik nog steeds last van pijn in mijn buik, zodanig dat ik niet weet hoe ik moet zitten, liggen of staan. Dit alles zou nog niet zo erg zijn als het daadwerkelijk wat had opgeleverd, er zijn gisteren 3 follikels aangeprikt en bij aankomst in het VU bleek dat er geen eicellen in zaten. Toen mijn man belde en vertelde dat er geen eicellen gevonden waren dacht ik in de eerste instantie dat hij een grapje maakte, maar aan de tranen in zijn stem te horen was hij toch echt serieus. Toen het nieuws tot mij doordrong had ik echt het gevoel dat ik een klap in mijn gezicht kreeg. Nu was ik op een hoop voorbereid, vooral ook omdat ik al 7 miskramen achter de rug heb, maar ik moet zeggen dat ik niet voorbereid was om het gevoel van die miskramen opnieuw te beleven en ervaren, alles bij elkaar genomen waren het uiterst heftige gevoelens en emoties.:bye2: Toen dit alles echt tot mij doorgedrongen was heb ik gelijk het noodnummer gebeld van het ziekenhuis waarin we onder behandeling staan. Daar werd ik uiterst lief en vriendelijk opgevangen, ik kan niet anders zeggen dan dat ze uiterst menselijk reageerden en zelf ook aangeslagen waren van het nieuws. Op mijn vraag hoe het kan dat er geen eicellen gevonden waren zei mijn arts dat het zou kunnen dat niet alledrie de eicellen rijp waren, desondanks vond ze het raar dat er niet tenminste 1 eicel was gevonden, vooral niet omdat ze er mooi en rijp uitzagen. De enige gevoelsmatige verklaring die zij ervoor kon geven was dat die 2 follikels misschien al voor de punctie gesprongen waren. Op mijn vraag hoe dat kon, kon ze helaas geen antwoord geven, maar ze zei wel dat volgens haar gevoel die eicellen nog in het lichaam aanwezig zouden moeten zijn. Na dat aangehoord te hebben vroeg ik haar, uiteraard met het begrip dat het koffiedik kijken was, naar wat zij zou doen in mijn geval. Mijn arts gaf aan, dat als wij het aan zouden kunnen we binnen een paar uur gemeenschap zouden moeten hebben, de kans was in haar gevoel nog steeds aanwezig dat we min of meer op de natuurlijke weg alsnog zwanger konden worden. Als we die kans zouden benutten moest ik daarna gewoon volgens de procedure Pregnyl spuiten. Uiteraard hebben we die mogelijkheid ondanks de pijn, met beide handen aangegrepen. Mijn man en ik hadden allebei zoiets van niet geschoten is altijd mis, je weet tenslotte maar nooit. Normaal gesproken is een rustmaand tussen behandelingen gebruikelijk, maar omdat ik al het hele jaar aan het klungelen ben met follikelcystes die niet spontaan verdwijnen en die nu opgelost zijn door de punctie, heb ik onze arts de vraag gesteld of we niet gelijk door konden gaan met de volgende behandeling. Daar stond ze niet afwijzend tegenover maar dat wil ze nog wel graag bespreken in een face to face gesprek omdat het allemaal wel een zware emotionele belading heeft. Al met al kreeg ik in ieder geval wel het gevoel dat ze erg begaan met ons was en dat vond ik toch wel een fijne ervaring ondanks het slechte nieuws van eerder. Heeft 1 van jullie ook al eens mee gemaakt dat er geen eicellen waren? Zo ja hoe was dat in jullie geval? Hoe ging de arts daar mee om? Hoe zijn jullie opgevangen? En wat was het advies naar jullie toe? Groetjes, Meepratertje

Ook hier breekt een spannende tijd aan, aankomende woensdag krijg ik mijn eerste punctie, ik moet eerlijk bekennen dat ik ietwat nerveus ben.

Jeetje Sen, ik ben net nieuw hier dus ik ken je voorgeschiedenis niet goed maar als ik het goed begrijp dan moet je stoppen? Nou weten we allemaal dat er een tijd komt waarop we moeten stoppen maar als je die mededeling dan krijgt....... pfff dat lijkt me dan toch alsnog een harde klap in je gezicht. Ik weet dat je niet veel hebt aan woorden van troost maar toch wil ik je even zeggen dat ik erg met je mee leef en jullie vanaf hier heel veel sterkte wens. Ik las echter ook dat je nog niet wilt opgeven en naar het buitenland wilt uitwijken. Nou heb ik daar nog geen ervaring mee en zelfs nog niets over gehoord dus misschien ben ik nu brutaal als ik de vraag stel wat er anders is in het buitenland, maar toch wil ik die vraag stellen, wat is er anders in het buitenland? En aan welke landen moet ik dan denken? Groetjes, Meepratertje

Aankomende maandag een nieuwe echo, hopelijk zijn er dan goede eicellen te zien.

Hoi Mar, Ik ben nu bezig met de eerste IVF poging en ik ben sinds vorige week vrijdag bezig met het spuiten van Menopur, sinds afgelopen maandag is daar Orgalutran bij gekomen. Voor nu wens ik je heel veel succes met je poging in oktober! Groetjes, Meepratertje

@ ron&steffie Ik vind het fantastisch om te lezen dat je na zoveel teleurstellingen nu zwanger bent van een tweeling, dat geeft mij heel veel hoop moet ik eerlijk bekennen! Gaat de zwangerschap voorspoedig? En wanneer ben je uitgerekend? Uiteraard heb ik met mijn man de mogelijkheid besproken om hem te laten prikken, maar hij durft dat niet, in de eerste plaats houd hij niet van prikken en in de tweede plaats is hij veel te bang dat hij mij pijn doet. Hij heeft één keer geprobeerd te prikken maar hij was zo bang om het te doen dat zijn handen gingen beven, vanaf dat moment heb ik besloten om het ondanks het feit dat ik het zelf ook doodeng vind, toch maar zelf te doen. Elke dag naar het ziekenhuis rijden vond ik ook geen optie, dat is emotioneel en lichamelijk veel te belastend vind ik zelf. @SJSL Ik heb het geluk dat de middelen die ik spuit, Menopur en Orgalutran, op kamertemperatuur zijn dus ik hoef ze niet op te warmen, maar desondanks is het nog een uitdaging om ze te zetten. Althans de Orgalutran die in het been gespoten moet worden is een uitdaging, na het zetten van de prik ontstaat er een ei ter grote van een kippenei met het formaat S. :sad1: Gisteren heb ik dat weten te voorkomen door direct na het zetten van de prik er ijs op te leggen, dat scheelt een stuk kan ik melden! Dank je wel dat je je verhaal over de cryo's met mij hebt willen delen, het heeft mij heel veel duidelijkheid en ook een stukje rust gebracht. Ik weet dat ik daar nu nog niet mee bezig zou moeten zijn, omdat ik nu net bezig ben met de eerste IVF maar op gegeven moment lees en hoor je zoveel dat je dan ook duidelijkheid wilt hebben over hoe of wat verder als het niet mocht aanslaan en er eventueel een cryo terug geplaatst zou worden, als er tenminste sprake is van cryo's. Dat is voor mij nu nog afwachten.

Hoi Keesje, Op advies van een van de gyneacologen ben ik nu bezig met het spuiten van 300E menopur, bij een eerdere poging met puregon 150E waren er maar 2 eicellen en werd er uit geweken naar een IUI. Vanochtend cyclusdag 7 stimulatiedag 6 waren er nog maar 2 hele kleine eicellen te zien en een slijmvlies van 4,8 mm. Ik vond het een mager resultaat maar de gyn was tevreden, ze zei dat ik nog te kort in de cyclus zat om me druk te maken, omdat het slijmvlies eerst opgebouwd schijnt te worden waarna de eierstokken pas eicellen gaan vormen. Maandag moet ik terug komen voor een echo en met een beetje mazzel kan ik dan eindelijk de eerste IVF door zetten. Groetjes, Meepratertje