janneman

wachtweek 2 al bijna bereikt.... afgelopen maandag was t eindelijk tijd voor onze eerste poging ecd... en nu is t grote wachten en stressen in volle gang.. tis jammer dat de meeste van mijn eerdere berichten de forum-verhuizingen niet hebben overleefd, khad ze graag nog eens terug gelezen... maar goed, shit happens.. morgen over een week mogen we gaan testen.... groeten jan

tja waar blijven de mannen... somewhere between hoop en vrees denk ik rene allereerst voor jou en je partner enorrum veel sterkte gewenst in deze donkere zware dagen... zelf zitten we volop in de medische mallemolen.. mn vrouw inmiddels in de tweede maand van de hormoon-"medicatie" en ikzelf enigzins van de leg door een nie echt geslaagde poging om t potje met levend zaad gevuld te krijgen... ik moet bekennen dat het voor mij de eerste keer was dat ik "op locatie" in zo'n peeskamertje aan t werk werd gezet... over een paar weken mag ik op herkansing en als t dan nog steeds tzelfde is, dan is t voor ons einde oefening... flink balen en van alles en nog wat spookt er door mn kop we zien t wel hoe we hier doorheen gaan komen. voor iedereen sterkte en succes met de pogingen... janneman

hallo allemaal, tis effe heeeeeeel stil geweest van mijn kant uit. ik had mezelf op een verplichte radiostilte gezet, t was lange tijd iets te druk in mn koppie en met alle eelend rond de feestdagen e.d. moest ik even wat afstand nemen. inmiddels ben ik thuis komen te lopen, zooo fijn als je contract niet verlengd wordt:sofa:. dusse als iemand nog een leuke chauffeursbaan weet hou ik me aanbevolen.... maarre de expeditie richting ouderschap is nog steeds gaande.. we hobbelen braaf naar de procedurele afspraken bij geertgen, al vind ik t eeenorrrum lang duren met die 1x per maand afspraak-termijnen:BangHead: volgende week eindelijk weer de volgende afspraak en dan de afspraak daaaarna kan ik eindelijk iets doen.. oftewel een kwakkie inleveren... (en das dan nog nie eens voor ons eigen, maar ten behoeve van de wederkerigheid) komt allemaal goe vast ooit janneman

we zijn alweer een paar stapjes verder in de expeditie ouderschap. via de eigen gyno is mn vrouw weer aan de pil en vorige week zijn we bij geertgen geweest. volgende maand daar het gesprek met de maatschappelijk werkster en dan zien we wel weer verder.

hallo iedereen, tis effekes stil geweest van mijn kant, je kent t wel... zoveul aan je bolleke, druk op t werk en druk thuis (met de kerst komt de heele meute hierheen, dus dan weet je t wel) maar hoedanook... we zijn bij geertgen geweest. na een toeristische route door het oostbrabantse land hebben we t uiteindelijk gevonden.. een modern gebouw met een gezellige indeling waar je op een brabantse manier wordt behandeld (en das wel zoo fijn na alle ziekenhuizen waar je een nummertje bent) over een maandje gaan we weer die kant op voor de spiegoloog en zo en dan horen en zien we vanzelf wel weer verder.. en voordat we naar geertgen gingen zijn we ook nog bij onze eigen gyno geweest enne mn vrouw is weer aan de pil. (vanwege de vo) dusse tja, veel gebeurd en eigenlijk ook heel weinig.. raar gevoel geeft dat, en dat rare gevoel houd al een heele tijd aan eigenlijk.

drie deuren verderop is van de week een ooievaar geplaatst, met een heeleboel roze vlaggetjes dwars over de straat heen... de vlaggetjes hangen er (helaas) nog, maar sinds de windvlagen is de ooievaar verdwenen.. ben er stiekum beetje blij om... had al paar dagen de neiging om die ooievaar in m'n vuurkorfje te laten nestelen... ik weet nie wat t is, ik kan de deur nie meer uitlopen of ik wordt bekant onder de voet gelopen door een buuf met kinderwagen..:waiting: zowel m'n vrouw als ik hebben er naarmate we langer in de mm zitten steeds meer last van...

tja spanje... zeker in deze tijd van t jaar schiet die gedachte wel eens door m'n kop heen.. maarre zolang we niet met de sint mee kunnen reizen als tie weer naar t zuiden gaat, zal t voor ons financieel nie haalbaar zijn, om nog maar te zwijgen van de locale (ziekenhuis)kosten.. maarre voor de rest is t op dit moment formulieren invullen voor de medische dossiers en zo enne a.s. woensdag effe buurten bij onze (locale) gynocoloog, eens kijken of tie nog wat toe te voegen heeft aan onze reis door de medische molen..

ehm... om effe op die laatste opmerking van mij terug te komen (die over de kinderstemmetjes).. ik zie steeds dat ene reclamefilmpje voor me van een of ander verzekeringsbedrijf over ivf, waarbij een moeder in een supermarkt telkens wordt belaagd door kinders met grijpgrage handjes (die graag van alles in de karretjes willen mikken) en uiteindelijk blijkt dat ze een stuk of zes kinders op een rijtje heeft staan... ik heb steeds de neiging om te roepen.. vanne doe mij die maar... wie heeft nog meer dit soort dingen???

hoi josephine, om eerlijk te zijn, hadden we al het een en ander aan zien komen, en mede daardoor lukte het mij om m'n emoties compleet uit te schakelen (afgezien van was gestotter zo nu en dan) en al met al was het een kort, krachtig en bovenal zakelijk gesprek, dat was wel zo hendig, zeker in vergelijking met de afspraak die we ervoor (een paar weken terug) hadden.. want toen liepen we zo'n beetje jankend de deur uit daar... ergens in mijn koppie heb ik schijnbaar een paar knoppen omgezet en die zorgen ervoor dat ik (voor zolang t duurt) behoorlijk nuchter en redelijk objectief naar onze situatie kan kijken en ook zo kan handelen.. volgende week hebben we een afspraak staan met onze (eigen) gynacolooog hier in t ziekenhuis (vandaag geregeld) en dan gaan we eens bezien wat er mogelijk is qua bestrijding van de overgangsverschijnselen in combinatie met ecd... we gaan t vanzelf zien en beleven... groetjes, janneman p.s. als ik onderweg ben met m'n vrachtwagen (in m'n uppie dus) dan hoor ik continu een paar kinderstemmetjes pappa roepen... dusse zooo enorrum emotieloos en nuchter ben ik ook weer nie...(maarre nie verder vertellen hoorr:misc_expressions-wh)

hoi rene, tja eigenlijk wisten we diep van binnen al waar we aan toe waren, na de laatste keer dat we in rotterdam geweest waren hebben we alle emoties de vrije loop gelaten en dat heeft geresulteerd in een periode van heele diepe dalen, diepgaande gesprekken tot ver in de nacht en emotionele buien die alle kanten op gaan (en t liefst tegelijkertijd). gelukkig zitten mijn vrouw en ikzelf dusdanig in elkaar dat we open en eerlijk tegenover onszelf en elkaar zijn en dat is zooo enorm belangrijk (hebben we weer eens ontdekt) en tja we zoeken en vinden steun bij elkaar. ik ben wat beter in het opzoeken van info en die info weer te vertalen in gewone mensentaal en mijn vrouw helpt mij weer als ik met twijfels en rare kronkels in mn koppie rondloop.. uiteraard heeft mijn vrouw het er moeilijk mee, haar moeder begint (gelukkig) langzamerhand steeds een beetje positiever te worden over onze plannen en dat scheelt toch ook iets en verder is het zoals het is, en het accepteren van de situatie was eigenlijk (vooralsnog) het moeilijkst. voor haar gevoel laat een deel van haar lichaam het afweten, en we zijn er inmiddels achter gekomen dat de vo waarschijnlijk al jaaren geleden z'n intrede heeft gedaan, en dat zorgde ervoor dat een boel stukjes van de puzzel ineens op de goeie plek vielen. we gaan nu dus voor eiceldonatie en indien dat wil lukken zou dat prachtig zijn, mocht t echter om welke reden dan ook niet lukken dan hebben we elkaar om samen mee verder te gaan. tuurlijk heeft het bij ons enorme impact maar wij willen er allebei voor waken dat het ons leven compleet gaat bepalen en ja we hebben alle voors en tegens afgewogen en uiteraard heeft mijn vrouw gemengde gevoelens bij het geheel, maar tegelijkertijd is zij zich ervan bewust dat als ecd ons een kindje "oplevert", wij samen daar de ouders van zijn.. toen ik voor t eerst met ecd als mogelijke optie op de proppen kwam, was het vooral schrikken en wennen aan het idee. gaandeweg konden we meer en meer inhoudelijk erover praten en is mijn vrouw momenteel degene die ons vlammetje van hoop brandende houdt.. rene (en je vrouw ook uiteraard), woensdag heel veel sterkte groetjes janneman

hallo allemaal. vandaag gesproken met rotterdam, we zijn daar definitief uitgespeeld... fsh = 66 amh = dusse geen ivf of iets dergelijks is meer mogelijk... we hebben nu 2 opties optie 1 = kinderwens uitbannen, bijverschijnselen vo tegengaan en vooral doorgaan met adem halen (en de rest van ons leven) optie 2 = eiceldonatie wij gaan voor optie 2 en dan willen we proberen via geertgen. we hebben geen donoren in onze omgeving en de geertgen-methode (die van de wederkerigheid) spreekt ons best wel aan. half december hebben wij daar ons eerste gesprek en van daaruit borduren we verder (althans dat gaan we proberen) groetjes janneman

dolle pret.... vanmiddag te horen gekregen dat we uitgespeeld zijn in rotterdam.. fsh = 66 (is in ieder geval wat lager dan de 72 van twee weken terug) amh = kleiner dan 0.1 dusse géén ivf enne ook géén proefstimulatie of andersoortige probeersels... oftewel de enig overgebleven optie is eiceldonatie.... eigenlijk wisten we dat al.. en stiekum was dat ook wel zoo prettig want vanmiddag hadden we niet de emoties die ons bij t vorige gesprek redelijk de das omdeden... half december maar eens een ritje maken naar brabo-land en eens kijken wat ze daar te bieden hebben (op basis van wederkerigheid en zo) ben best wel beetje nieuwsgierig naar hoe t allemaal al dan niet zal gaan verlopen.. enerzijds vind ik t enorm spannend en heftig en zo anderzijds heb ik zoiets vanne.. ik zie t allemaal wel... tuurlijk hebben we een kinderwens, maar als t nie gaat dan gaat t niet op dit moment ben ik er nog steeds enorrum nuchter onder, en eigenlijk ben ik daar best blij mee, want t maakt t leven wel makkelijker, totdat de eerstvolgende dip zich weer aandient natuurlijk.. we zijn ons naast de mm ook al beetje aan t voorbereiden op kerst, want op 1e kerstdag komt de hele meute hierheen en dat is dan inclusief m'n vier neefjes waarvan de oudste bijna 18 en de jongste 1 1/2 en t zal dan best effe slikken worden voor ons, vrees ik... maar op dit moment weten we weer even waar we aan toe zijn en dat was ook ons doel voor vandaag.. groetjes janneman

hoi allemaal. inderdaad een enorm goed idee om zoiets als een veiling danwel verkoop"pagina" te cre-eren ten behoeve van het forum... en wellicht is het een idee om via deze "thread" (of via een compleet nieuwe topic-pagina hierover) te gaan brainstormen over deze kant van het forum.. ik weet van diverse andere internetfora dat er dingen als merchandise verhandeld wordt, maar ik kan me voorstellen dat (het logo van) ivf-moeders.nl niet iets is wat je op een t-shirt of petje terug wilt vinden.... maar misschien is het wel een haalbaar (en acceptabel) idee om een of twee keer per jaar een soort van ontmoetingsdag te organiseren met/voor alle forumleden met daar aan gekoppeld zo'n veilingsactie t.b.v. het forum.. wellicht zou zo'n "ontmoetingsdag" dan deels ingevuld kunnen worden met voorlichting of spreekbeurten van organisaties of ziekenhuizen of zoiets... ik ben zelf geen lid van freya, dus heb ik geen idee hoe hun dat soort dingen doen.. en anders is er wellicht een manier te bedenken om voor dit forum, waar inderdaad een heeleboel mensen baar bij hebben, een of ander subsidie-potje te vinden... misschien brengen mijn suggesties weer anderen op idee-en.... veel denkplezier alvast.... groetjes janneman

tja wij zijn zelf inmiddels zover gevorderd dat we over willen gaan op eiceldonatie, en gisteren dat "bommetje" toch maar even bij m'n schoonouders gedropt tijdens de koffie, het gepreek en gezeur zal ik jullie maar besparen, maar leuk en ondersteunend was t duidelijk niet. van de weersomstuit zijn we t ook maar effe aan mijn ma gaan vertellen (mijn pa is een aantal jaar geleden overleden, en m'n ene zus wist al waar we mee bezig zijn) en gelukkig heeft mijn ma wel de instelling, eerst luisteren dan nadenken en dan pas (zinnige) vragen stellen... niet dat ik een hekel aan m'n schoonouders heb of zo, maar t was wel een wereld van verschil in de wijze waarop er gereageerd werd.. ik vind t vooral enorm balen voor m'n lief, want die heeft zeker in dit soort tijden moederlijke steun een positieve aandacht nodig en van d'r eigen ma hoeft ze dat helaas niet te verwachten... de boodschap was vrij duidelijk....zij hebben zich er al bij neergelegd dat ze geen kleinkinderen zullen krijgen (mijn vrouw is enig kind) en ze vragen zich (redelijk hard op) af waarom wij er ons nog niet bij neergelegd hebben... het hele fenomeen rond eiceldonatie zou niet deugen en alleen maar geldklopperij zijn en bovenal enorm ongezond voor hun dochter om t allemaal te ondergaan:pain10: dus t was een gezellig middagje gister... werkelijk dolletjes...

hoi allemaal, bedankt voor de reacties, ik lees ze wanneer ik kan, enne wanneer ik er aan toe ben/kom geef ik weer teken van leven... tijdens de onderzoeken althans bij het bespreken van de uitslagen ervan, bleek dat ze van het laboratorium niet alles terug hadden gekregen(??!!) maar datgene wat ze wel hadden was idd o.a. die hoge fsh-score.. er is toen meteen na dat gesprek wederom bloed geprikt en a.s. maandag hopen we o.a. over de amh-waarde (en de rest) eindelijk een eenduidig antwoord te krijgen. we zijn het inmiddels samen eens geworden dat als het voor ons medisch en lichamelijk gezien (en uiteraard ook mentaal gezien) haalbaar en verantwoord is om eiceldonatie te gaan doen dat we dat ook gaan doen... half december hebben we een eerste gesprek bij geertgen en ik ben enorm benieuwd wat daar uit voort gaat komen.... maar eerst maandag effe luisteren naar wat ze in rotterdam ons nog te vertellen hebben... groetjes janneman

hoi, na een aantal dagen van heel veel internet-research gedaan te hebben, ben ik weer eens op t forum aan t lezen... heb net je berichten gelezen. heel veel sterkte de komende dagen, en ook de tijd daarna janneman

hoi allemaal, bedankt voor de link en de engelse tekst. ze staan inmiddels op m'n hyves zodat iedere knuppel in mn omgeving ze kan lezen en er wellicht wat mee kan doen. het minste wat bereikt zal worden is dat ze wat wijzer worden omtrent de problemen en eelend waar eenieder op dit forum (en zij die dit forum nog niet gevonden hebben) mee te maken heeft. groetjes van janneman p.s. de link en de engelse tekst hebben tevens mijn zaterdag weer helemaal goed gemaakt, t was een echt dip-dagje.. tot ik over dit topic struikelde... nogmaals dank:sign13:

hallo dames en heren, allereerst christine en chantal dankjewel voor jullie reacties. ik heb ze aan mijn vrouw laten lezen en ik heb het idee dat jullie reacties redelijk diep zijn beland in mijn vrouw d'r maalstroom van gedachtes. ze zit vandaag lekker op de (antieke) trekker een toertocht te rijden en heeft dus de frisse lucht (vermengd met wat regen) en voldoende tijd om na te denken en hopelijk met wat meer positieve energie de draad des levens weer op te pakken. voor ons (met name voor mij) is t op dit moment vooral de vraag in hoeverre het medisch gezien uit zou pakken als wij aan de gang zouden gaan met eiceldonatie, en indien daar een positief advies over komt vanuit t ziekenhuis, dan kunnen, willen en zullen we ons gaan beraden omtrent wat te doen... eiceldonoren komen niet uit de lucht gevallen (ook al zijn t engeltjes etc) mijn zussen vallen af (vanwege het feit dat t mijn zussen zijn). mijn vrouw is enig kind en de dames in onze vrienden- en kennissenkring zijn of te jong (nog geen gezin met kids) of zitten/zaten zelf in de diverse medische molens omdat ook zij met de diverse problemen gekampt hebben. maar hoedanook, mijn vrouw en ik vorderen gestaag met de gesprekken die te pas en te onpas tussen ons plaatsvinden over dit onderwerp. allereerst is het een stukje verwerking en ook van wederzijds accepteren dat eenieder net iets anders kan reageren dan wellicht verwacht. wat dat aangaat mis ik op dit forum (en op de andere fora ook trouwens) het onderwerp over hoe je samen met deze problemen omgaat. mannen reageren anders dan vrouwen, dat is geen verassing, maarre hoe worstelen andere stellen met de fenomenen ivf, eiceldonatie etc etc etc?? ik ga dit berichtje effe afsluiten voordat ik alleen nog maar onzin uit ga kramen...iederen enorm veel sterkte toegewenst

hallo iedereen, ik kom even uit het mannenhoekje geslopen omdat ik met enkele prangende vragen zit, mijn vrouw en ik zijn inmiddels mentaal zo ver gevorderd dat we er steeds meer toe neigen om eiceldonatie als re-eele optie te beschouwen, ehm sorry voor de vage termen, maarre we zijn het er dus duidelijk nog nie over eens, wel hebben we besloten om te gaan bekijken of eiceldonatie voor ons uberhaupt wel (medisch en zo) haalbaar is... mijn vrouw van 34 heeft een fsh-score van 72 enne ik heb inmiddels via diverse bronnen op internet ontdekt dat "gewone" ivf (sorry) voor ons nie echt zinvol zal zijn, behalve dan als soortement sadistisch tijdverdrijf. eiceldonatie zou wellicht wel haalbaar kunnen zijn, ware het niet dat ik werkelijk geen idee heb wat voor "eisen" er aan de ontvangende (wens)moeder worden gesteld, en ook heb ik geen idee in hoeverre de diverse hormoon-scores een rol spelen in de geschiktheid om een eicel gedoneerd te krijgen... als iemand iets weet, laat t ons dan ook effe weten, s.v.p. .. groetjes van janneman. een ietwat geschuffelde wannabe-pappa

hoi christine, allereerst bedankt voor je reacties. heb mijn vrouw (die staat nu naast me) inmiddels kennis laten maken met het forum en mijn schrijfsels. ik heb de topics over fsh-waardes gelezen en de hoogste score die ik tegenkwam was 30. uit de meest recente test, waarvan wij afgelopen woensdag de uitslag te horen kregen kwam een fsh-score van 72, dusse dat verklaart voor een deel onze (wan)hoop... groetjes van janneman en z'n vrouw..

hallo allemaal, dankjewel voor jullie reacties, ik heb inmiddels het mannenhoekje gevonden... daar heb ik wat meer verteld over onze situatie, zeg maar datgene wat ik gisteren niet onder woorden kon brengen, ja, ook mannen kunnen emotioneel zijn en zo..sorry... we hebben nog geen behandelingen gehad, we zitten al geruime tijd vast in het verzamelputje van wel of niet behandelen in verband met de zeer geringe kans op succes. en op de 21e hopen wij daar definitief uitsluitsel over te krijgen, ofwel we gaan een behandeling in, dat zal dan of iui of ivf worden waarschijnlijk, ondanks de enigszins afwezige eicellen (die of verstoppertje aan het spelen zijn of allang de benen hebben genomen). ofwel mijn vrouw gaat medicijnen krijgen die de (medische) bijverschijnselen tegengaan die horen bij een vervroegde overgang. eiceldonatie begint bij ons steeds meer een bespreekbaar onderwerp te worden, echter zien wij daar ook een heele berg haken en ogen aan en is het voor mijn vrouw een brug te ver om die weg in dit stadium in te gaan, en haar mening kan ik alleen maar respecteren. ik vraag mij stiekum eigenlijk af hoe andere stellen hiermee geworsteld hebben en hoe zij hieruit zijn gekomen...

hallo allemaal, en dankjewel voor diegenen die op mijn verhaaltje in de wie is wie gereageerd hebben. ik ben hierdoor weer wat positieve energie rijker en dat geeft mij hopelijk ook de kracht om mijn vrouw weer wat meer op te beuren. ik zal proberen wat duidelijkheid te verschaffen omtrent onze situatie, gisteravond zat ik behoorlijk gefrustreerd en enigszins klem in mn eigen gevoelens en gedachten. ik ben zelf 37 en mijn vrouw is 34. vandaag over een week zijn we precies een half jaar getrouwd, en over een maand of drie is het alweer 2 jaar geleden dat we elkaar gevonden hebben. mijn vrouw had indertijd al last van onregelmatige ehm ongesteldheid en vage buikpijnen. en na een tijdje toch maar de medische onderzoeksmolen ingegaan. ruim een jaar geleden kwam daar al de diagnose vervroegd in de overgang uitrollen en deze is dus nu eigenlijk min of meer bevestigd door het ziekenhuis in rotterdam. binnen het artsenteam daar wordt de komende week overlegd of er uberhaupt nog iets mogelijk is voor ons, of dat het gewoon over en sluiten is. mede gezien de behoorlijk hoge hormoonscore (helaas de verkeerde hormonen) is het nogal de vraag of indien er uberhaupt met welke behandeling dan ook gestart gaat worden, er iets levensvastbaars uit kan komen (sorry voor t taalgebruik) of dat het meer een psychologisch zoethoudertje is om ons aan het idee te laten wennen dat we hoedanook kinderloos zullen blijven. omtrent eiceldonatie, ik heb inderdaad zo'n beetje alle verhalen op dit forum en elders gelezen, en uiteraard heb ik ook op de site van geertgen en dergelijke gekeken. en het blijft toch een heet hangijzer, want mijn vrouw ziet een dergelijke uitdaging niet bepaald (eerder bepaald niet) zitten, terwijl ik het (misschien vanuit mijn positie van man die t niet allemaal hoeft te ondergaan) als een wellicht mogelijke optie om alsnog een kind te kunnen krijgen. maar dat is een dilemma waarvan eenieder voor zich en wij als paar moeten uitmaken wat wenselijk is en wat niet. voor mij is dit forum een methode om alles een beetje van me af te schrijven want verder zijn er in deze tijden van nood weinig uitlaatkleppen te vinden. en daarnaast is het goed om te lezen telkens weer dat we niet de enigste zijn, en dat de problematiek die ons nu omringt en ons afsluit van de mensen in onze omgeving niet alleen ons treft. gedeelde smart enzovoorts....

niet schrikken dames... een vent op het forum. ik heb me na enig aarzelen toch maar geregistreerd, omdat ik na het lezen van de verhalen met een aantal vraagtekens blijf zitten. vergeleken met de meeste verhalen is de onze (die van mij en m'n vrouw) ietwat kort en krachtig... mijn vrouw (34) is zo goed als zeker vervroegd in de overgang en de dames en heren medici zijn in onderling overleg omtrent de vraag of het voor ons uberhaupt zinvol is om met welke behandeling dan ook te starten.... de 21e hopen wij daar meer duidelijkheid over te krijgen, dus na de deceptie van gisteren (dolletjes die slecht nieuws-gesprekken) hebben wij nu de grote uitdaging om alles een plekje te geven. eiceldonatie zou wellicht de enigste levensvatbare kans zijn om "zelf" kindekes te kunnen krijgen en dat is een enorme stap om te moeten maken, zeker als je het daar onderling nog niet echt over eens bent. voor mij als man zijnde is het misschien makkelijker om eiceldonatie te opperen, maar ik ben me er wel degelijk van bewust dat als het in plaats van eiceldonatie om zaaddonatie zou gaan ik waarschijnlijk op identieke wijze zou reageren, nog los van de fysieke, mentale en medische uitdagingen die een vrouw treft in het traject van een eventuele eiceldonatie. misschien dat iemand hier wat positieve info over kan geven.