Floortje

Nou meiden, ik ben toch wel een beetje labiel hoor... Zit hier echt compleet naar mijn verstand te zoeken! Ben helemaal uitgeput van alle emoties! Dank voor jullie lieve woorden. Ga nu even uitrusten en laat van,iddag even weten hoe het was. Melis, succes, laat je even weten hoe het was?

Ja! Ik mag vanmiddag komen! Ik durfde het bijna niet meer te geloven! Remmir, laat je even weten hoe het is gegaan?

En als dat dan nog het enige was dat ongelijk verdeeld is tussen mannen en vrouwen ;-))) haha! Het is kl*te, ik weet het! Sterkte!

Het gaat door... Ben helemaal de kluts kwijt... Durfde het bijna niet meer te geloven, dat we nog een keer een kans zouden hebben.

Fijn, want die van mij zijn op....

Dat heeft de natuur zo geregeld om te oefenen :-) Probeer overdag nog even in te halen, straks ga je toch stiekem rompertjes wassen in plaats van ook slapen en ze dan bewonderen op het wasrek :-) Denk aan je! X

Wat een snoepig badpakje en wat een lekkere spekarmpjes :-) Enne.... Is die band nou zo groot of die kleine zo klein. Schattig hoor! Ik heb een pammetje genomen en wel tot een uur of vier geslapen. Nu duren de laatste uren wel lang... Ik laat straks wat weten.

En vanaf vandaag in de safetyzone mochten ineens je vliezen breken... Natuurlijk willen we dat niet en gaat ook niet gebeuren, maar toch een rustig gevoel :-)

Tja, alleen nog een huisje... Jemig wat zit jij te mutsen over futiliteiten zeg ;-)))) Die stinkerd van jou accepteert dus ook je linkerzij niet? Had ik met Mini ook, die bleef gewoon net zo lang schoppen tot ik op links ging liggen. Helaas is zijn wil nadat hij naar buiten was gekropen niet minder sterk en dwingend geworden :-) K.eek op de W.eek was het toch? Met Klazien uut Z.alk met een beetje dille tussen de billen? Ha, mijn ouders en zus vonden het altijd geweldig! Ik heb net maar een pammetje genomen, want mag pas morgen bellen of er bevruchtingen zijn. Vorige keer hadden we er 2 op 11 eicellen en nu hadden we 8 eicellen, dus dat zou dan 0,88 embryo worden.... Ik vrees dat dat niet echt gaat opschieten. Dus duim maar voor een beter score... Maar dit zijn wel van die momenten dat ik me afvraag waar ik ookal weer aan was begonnen....

Wat een enorme sukkels! Maar goed, gelukkig dat ze nu wel gaan kijken! Kan me wel voorstellen dat je een beetje pissig bent! Nou meiden, die kindjes van jullie doen het wel goed hoor! Geven jullie ze pokon ofzo :-) Ik kan ook niet tegen die programma's hoor Ansje, sinds ik Mini heb gekregen kan ik amper het journaal kijken en tijdens de behandelingen is het nog erger! Succes met je cursus! Oh San, financiën... ik ben er vreselijk in! Echt, laat mij je financiën doen en je bent binnen een maand failliet :-) Ik zeg altijd maar zo: 'iedereen heeft zo zijn talenten en ik ben gewoon heel - ja héél - erg goed in geld uitgeven!' oké, en zielige dieren redden :-) Ik hoor morgen of uit de 8 eicellen een embryo is ontstaan. Vorige keer hadden we er 2 uit 11 eicellen, dus ik ben op van de zenuwen.... Ik ben zo bang voor een klap in mijn gezicht. Echt heel erg bang... Maar ja, nog even de nacht door en dan tot 9 uur wachten en dan weten we het... X

Lieverd, ik zou lekker tot 12 weken doorgaan, dat geeft je waarschijnlijk een rustig gevoel! En misschien kan je wel met de middelste dosis stoppen, dan heb je toch een beetje 'afgebouwd'! Het is overal anders, dus houd gewoon de maximale termijn van 12 weken aan, dan speel je op safe... Dikke knuffel!

Ja, morgen TP, áls er een embryo is... Vorige keer hadden we er 'maar' 2 op 11 eicellen, dus ik ben op van de zenuwen.... Arme Remmir, zal je altijd zien! Neem paracetamol en kruip onder de wol. Volgens mij kan het wel doorgaan hoor, het is volgens mij vooral een voordeel als je man geen koorts krijgt als hij moet produceren. Bel anders gewoon even het ziekenhuis voor overleg, dan blijf je niet zo onzeker. Misschien kunnen ze je geruststellen. Ik heb in het najaar een griepprik gehaald en mijn man ook, voor het geval we in de winter met IVF bezig zouden zijn, maar volgens mij is dat ook geen garantie...

Ja hoor Remmir, ik had ook twee kleintjes en daar is dinsdag gewoon een eicel uitgekomen! Die kleine was 16 mm voor de punctie. Of het een goed embryo wordt is de vraag, maar mijn IVF arts vond het de moeite waard hem mee te prikken.

28 augustus! Dat wordt een Maagd! Georganiseerd, lief en trouw. En rustig! Uit mijn hoofd dan hè? 9 weken alweer, hoera! En lekker veel kwaaltjes! Met puffen leren ze je te puffen op 'de-ze wee komt nooit meer terug!' Misschien kan jij als mantra invoeren 'de-ze kwaal gaat echt weer over!'. Haha! En verder allemaal gezelligheidjes zoals sleetje rijden en groot en klein leed als prikken en duizeligheid, het is toch allemaal wat! Sterkte! Hier punctieleed, want ik lig - met behoorlijke napijn - bij te komen van de punctie gisteren. En kinderleed, want Mini mag niet paardjerijden op de pup en dat vindt hij heel oneerlijk. Kortom: we blijven lekker bezig ;-) Vandaag mijn beste vriendin even op bezoek gehad en lekker koffie gedronken en dat was héél fijn. Soms heb je het gewoon nodig om even fijn te kletsen en elkaar een beetje hoger te tillen. Slaap lekker.

Wat rot Colle - en andere meiden - ik weet zo goed hoe het voelt! Heel veel sterkte!

Colle, dat kan makkelijk een innestelingsbloeding zijn! Ik ben benieuwd hoe het nu is!

Fortuna, ik had je bericht niet gezien. Wat vreselijk, veel sterkte.

Nee.... Ik lag te snurken met een lading pammen, want ik had vanmorgen een punctie. 8 eicellen en nu duimen! Toen we thuiskwamen hebben we champagne gedronken met mijn moeder en zus, om te vieren dat de punctiehel weer voorbij is (het was pas de vierde....) Lig nu lekker in bed een beetje bij te komen, terwijl manlief kopjes thee verzorgt. En hoe is het met jouw slapeloosheid? Arme jij met die hormonen toch!

Hoezo zwangerschapshormonen?

En heel hard de stuwing eruit masseren, naar de tepel toe. Een goede kraamhulp helpt je daarbij. Vaak is de stuwing aan de buitenkant, dus onder je oksels, of juist vanaf je zonnevlecht. Masseer naar je tepel toe en leg de kleine zo dat zijn/haar neusje ligt in de richting van de stuwing. Goed masseren en als het heel heet wordt even een klein beetje koelen en met twee dagen is het over.

Hangt van je visite af. Ik vind een eerste verjaardag nogal bijzonder.

De boerderij van Little People is heel tot!

Hallo meiden, Natuurlijk, iedereen is druk. Maar ik zit nu wel middenin een behandeling, die ook nog eens niet de goede kant op gaat. Ik had het wel leuk gevonden als daar ook een beetje reactie op was gekomen terwijl jullie allemaal zo druk waren. Want het is niet bepaald makkelijk als je voor je 7e embryoterugplaatsing moet gaan vechten. Maar iedereen is zo druk, dat ik 's morgens voor de echo snikkend in het topic zat te kijken, want behalve een app van San was iedereen zo vreselijk druk. Daardoor voelde ik me nogal alleen... en verdrietig. Ach, het zullen de hormonen wel zijn hé ;-) Maar ik snap helemaal dat jullie vreselijk druk zijn. Ik ben dat ook. Dus helemaal prima. Ik meld me wel weer na de behandeling om weer mee te bomen. Floor

Hoopvol, volgens mij hoort bij dementie ook agressie, dus daar kan je zoals ie schrijft waarschijnlijk lastig aan ontkomen... In dat geval kan je zwangerschap meebrengen dat je niet geschikt bent voor het verrichten van je werk en dus eigenlijk 'ziek' in de zin van de wet, omdat je niet in staat bent om je eigen arbeid te verrichten. Je zou je dan, in overleg met de huisarts en de verloskundige kunnen ziekmelden en dan hoef je nu hopelijk even niet meer met die dementerende en daardoor agressieve meneer te werken. Een werkgever moet jou een veilige werkplek bieden, ook als je zwanger bent en dat is nu niet het geval. Dus op naar je huisarts en verpleegkundige, dan ziekmelden en bij de bedrijfsarts melden dat je naar het ziekenhuis moest omdat die meneer je in je buik heeft gestompt en dan kijken hoe nu verder. Geen enkele bedrijfsarts durft jou gevaar te laten lopen, vermoed ik zo. X

Kracht naar kruis Dat is wat je krijgt. Het is een universele belofte waar je - gelovig of niet - op het moment dat je het het hardst nodig hebt vertrouwen en rust in vindt. Want of je het wilt of niet, stiekem hoop je gewoon tot in het diepste van je ziel dat er een hogere macht is dan jijzelf die ervoor zorgt dat als het je te zwaar wordt, het echt niet zo zwaar zal worden dat je het niet meer aan zult kunnen. Het is een kracht die je zal bewaken, verzorgen, koesteren, maar ook bekwamen. Zodat je niet alleen je kruis kunt dragen nú, maar ook sterker bent de volgende keer als je voor uitdagingen komt te staan die wellicht meer van je zullen vergen dan je denkt aan te kunnen. Eigenlij is het de kracht zoals een moeder die je geeft, misschien wel een IVF-moeder. Want wie anders droogde vroeger je tranen als je met je kwetsbare, kleine knietjes op de straat was gevallen? De pijn was niet weg, maar leek niet meer zo aanwezig. Wie hield je vast als je geveld door griep tollend op je beentjes stond en bracht je beschuitjes in een door haar schoon en fris opgemaakt bedje. De koorts was niet weg, maar de hitte was er af. Wie stond er klaar als de tafel van drie toch veel ingewikkelder was dan de tafel van twee en moedigde je aan en zei dat je het heus wel kon. Na het samen nog een keer proberen lukte het ineens. Om niet te spreken van je eerste gebroken hart. In honderdduizend stukjes lag het op de grond en met de tranen in je ogen toog je naar huis. Terwijl je het je zo had voorgenomen het haar niet te vertellen, keek ze dwars door je heen en brak je. Dat was het fijnste gevoel, want ze was er.. en je mocht breken. Je kracht, je moeder. Jouw lieve, lieve mama, die er altijd was. Ook als jij niet goed was, niet sterk was, niet slim was, of gewoon heel erg verdrietig was. Jouw kracht naar kruis. Of beter gezegd: uit kruis ;-) Uit haar gekomen was zij onze kracht en nu willen wij niets liever dan diezelfde kracht zijn voor weer die kleine kwetsbare knietjes die op de stenen zijn geschaafd. We willen het gevoel doorgeven. De liefde doorgeven, wat ons is gegeven opnieuw laten herleven. We willen iemands kracht zijn en het kruis helpen dragen en zelfs lichter maken. Met de onvoorwaardelijke, nooit aflatende liefde die alleen een moeder voor een uit haar kruis gebaard kind kan voelen. Want dat is moederschap. Je kruis wordt je kracht, je zorg wordt je blijdschap, je tranen worden je plezier, want jij kunt het helpen dragen. Alles wat we dus verlangen is om iemands kracht naar kruis te zijn... Om (nogmaals) iemands moeder te zijn. Waarom is het zo lastig iemands kracht naar kruis te mogen zijn? Ondertussen zijn we afgedwaald naar fora, internet, yoga, mindfullness en allerlei andere middelen om onze kracht te blijven hervinden. Om de kracht te vinden om te mogen bereiken dat we de kracht van zo'n kleintje mogen zijn. En weet je, eigenlijk vinden we het nergens.Het echte gevoel helemaal veilig en begrepen te zijn. Want ondertussen zijn we allemaal - ook ik - stuk voor stuk te hard bezig met ons eigen ding. Er is maar één persoon op de aarde die niet in de eerste plaats met haar eigen ding bezig is en dat is je moeder en dat ben je als moeder. Ik denk dat ik morgenochtend een grote bos bloemen naar mijn moeder ga brengen, nadat ik mijn zoon helemaal heb platgeknuffeld. En al snapt ze (nog steeds) niets van IVF, mijn tranen komen haar ongetwijfeld bekend voor. Als ik ze haar eindelijk weer eens aan haar te laten zien - net als die keer toen ik op mijn knie viel - denk ik dat niemand op de wereld ze beter kan drogen dan zij. Dan heb ik mijn kracht naar kruis opnieuw gevonden en weet ik zeker dat ook ik de kracht weer kan hervinden om mijn kruis te dragen.