@ Fren, fijn dat je je weer wat beter voelt. Heel herkenbaar hoor, die moedeloze buien...maar ja ze komen en gaan ook weer meestal he. En soms mag je je ook zeker wel even ellendig voelen. Iets wat voor veel mensen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet he!!
Enne over klussen gesproken, richten jullie soms heel stiekum, voorzichtig al de babykamer in????
Hier even een gedichtje wat ik op internet vond, erg mooi en herkenbaar vond ik.
Dus voor alle dames:
Hoop.... doet leven
Soms staar ik voor me uit, en denk ik weer eens even,
Hoe onze toekomst luidt, komt er ooit nieuw leven?
Een leven van ons beiden, is in het lab ontstaan,
Maar zal het tot iets leiden? Zal de deling verder gaan?
Een positief gevoel, heb ik deze keer,
Halen wij ons doel? of storten we weer neer?
Soms ben ik erg bang, dat het niet lukken gaat,
Maar meestal duurt het niet lang, dat ik dat gevoel toelaat.
Snel krijg ik dan weer kracht, en zie de zonnestralen
Maar als je al zo lang wacht, dan mag je soms ook balen.
Alles draait toch steeds, om onzekerheid,
En krijgen wij dan reeds, de kroon op onze strijd?
Angst, hoop, twijfel en verdriet, dat heb je keer op keer,
Soms is er niemand die het ziet, of soms wil je dat niet meer.
Je wilt niet altijd zeuren, en doet dan vaak maar stoer,
Niet altijd lopen treuren, dat helpt toch ook geen moer.
Het MOET nu maar eens raak zijn
Denk ik dan ook steeds,
Zo’n mensje lief en klein.
Dan is het niet voor niets geweest…………………
Hoop dat jullie er kracht uit putten.
Lon