Dank je wel Karin, maar ik ga er uit zelfbescherming maar van uit dat de afspraak begin februari nog nodig zal zijn. Heel veel succes bij de punctie morgen! Wat fijn dat er zoveel eicellen groeien, klinkt hoopvol!
Meiden, jullie kennen ze vast ook: die lastige momenten... Ik had er vanmiddag (helaas) weer een: kreeg een uitnodiging via de mail voor een babyshower. De zus van een van mijn schoonzussen regelt die voor haar. Van de zomer heb ik het er even heel moeilijk mee gehad dat zij eerder zwanger was geraakt dan ik (had er ook niet op gerekend toen, omdat mijn zwager nog werkloos was). Heb sinds de komst van hun eerste (vlak voordat wij aan de behandelingen begonnen) steeds gehoopt maar ook wel gedacht dat wij het volgende kleinkindje op de wereld zouden zetten. Nu dus de babyshower. Mijn eerste reactie was: ik ga niet, dat vind ik te moeilijk. Maar toen begon het toch te knagen: zo'n zeurend stemmetje in mijn hoofd dat steeds herhaalde: ze zou wrs ook op die van jou komen als de 'rollen' omgedraaid zouden zijn.
Wat ik extra vervelend vind is dat het meer dan 2 uur rijden is vanaf ons huis. Daar zie ik dan ook tegen op: ergens zijn wat niet makkelijk voor je is en daarna alleen lang in de auto...
Mijn man staat niet te juichen om me af te zetten en weer op te halen (hij zou in dat geval in de tussentijd met onze kids even naar mijn schoonmoeder kunnen gaan, want die woont enigszins in de buurt van waar de babyshower wordt gehouden), want dan wordt het een erg vol weekend. Kortom: ik weet het niet. Heb nog wel 2 weken om te beslissen, maar wil daar eigenlijk ook niet te lang mee wachten. En als ik niet zou gaan, moet ik dus een smoesje verzinnen, want haar moeder vertellen (haar tel.nr staat erbij) over mijn kinderwens en het verdriet erover, daar voel ik weinig voor (al is ze misschien enigszins op de hoogte al; weet niet of mijn schoonzusje deze 'info' ooit met haar gedeeld heeft). Om het nog ingewikkelder te maken; er zijn wrs 2 mensen die m'n gevoelens zouden begrijpen; degene waar het feestje voor wordt georganiseerd, maar die mag niks weten van het feestje vantevoren, dus dat schiet niet op en haar schoonzusje (vrouw van haar broer), want die is eindelijk zwanger na vele behandelingen, maar dat gaat 'm ook niet worden, want officieel mag ik dat niet weten, want zij en haar man zijn daar gesloten over, dus heeft mijn schoonzusje dat zonder dat zij dat weten aan mij verteld...
O ja, volgend weekend gaat mijn zusje mijn kids vertellen dat ze zwanger is. Zal opgelucht zijn als het zover is, want het viel niet mee voor me om het nieuws voor ze verborgen te houden...
M'n zusje wilde wachten, omdat het nog mis kon gaan en ze dat voor mijn kids niet prettig vond, aangezien ze ook al hebben meegemaakt dat ik een miskraam kreeg. Ik respecteer dit besluit (kan niet anders!), maar dacht: het kan later ook nog misgaan, al hoop je natuurlijk van niet en is de kans na 13 weken kleiner dan aan het prille begin. M'n zusje heeft het (dus) eerder aan mij verteld, omdat ze weet hoe graag ik nog zwanger wil raken. Fijn, dat ze me dit eerder toevertrouwde, maar aan de andere kant vind ik het dus ook wel lastig dat mijn kids het vanaf de Kerst tot volgende week niet mogen weten...
Poe, lucht wel op om dit op te schrijven en dus met jullie te delen.
Ik ga proberen (!) het 'onderwerp' nu even te laten rusten, fijn weekend allemaal!