mamalou

ik had toch ook ergens gelezen dat je aan het begin van je zwangerschap ook afvalt maar dat zal wel niet in verhouding staan met wat er aan komt... :)

Hoi Rianneh, ik kan uit ervaring spreken dat dit forum echt heel goed helpt bij alle twijfels die je hebt! groetjes mamalou

Hoi Arianne, Ik had dat laatste ook wel eens gedacht. maar mijn zus is van de agenda en van de planning. en ik leef wat meer van dag tot dag. mijn zus begon pas na 2 jaar nadenken of ze kinderen wilde en toen ze met de pil stopte was ze direct zwanger (na ruim 10 jaar de pil te slikken en doorslikken zodat ze minder ongesteld was). mijn neefje is dan weer wel gepland geboren want weken van tevoren draaide hij. dus geboren met een keizersnede. ik bedenk me nu maar dat leven en dood niet te beredeneren zijn. je kunt het hoogstens een klein beetje in eigen hand houden. groetjes mamalou

Hoi Fientje, Het scheelt wel dat je al zo lang weet dat je niet zomaar zwanger kunt raken denk ik. En als je deze stap aankunt, denk ik dat je de rest ook stap voor stap aan gaat kunnen. Anders had je die eerste stap ook niet gezet denk ik... en als je het moeilijk hebt kun je altijd dit forum aanschrijven want dat helpt! (bij mij tenminste enorm..) groetjes Mamalou

Hoi Mari, heel erg bedankt voor je berichtje. het raakt me... groetjes Mamalou

Hoi meiden, wat een lekkere berichten! fijn om begrepen te worden... San, wat een traject ben jij ook aan het doorwandelen. Hoe ver je wilt gaan kun je alleen maar voelen wanneer je wordt geconfronteerd met de situatie. Je voelt zelf het beste tot waneer het goed voelt. Adoptie is weer van een heel andere orde. Ik heb daar altijd heel positief tegenover gestaan, tot de afgelopen tijd zoveel berichten in de media verschijnen met kinderen die niet vrijwillig af zijn gestaan. Ik ben er wel van overtuigd dat een adoptiekind niet 'zomaar' naar je toe komt. maarja, ik ben dan ook wel heel bijgelovig, vandaar dat ik ook zo'n moeite heb /had met IVF. Wat me gelijk bij Hildever brengt. Ben blij dat je over je geloof schrijft. Ik hang geen geloof aan maar ben wel nieuwsgierig naar verschillende soorten van religie. Eigenlijk geloof ik vanalles :) Ik geloof dan ook dat er voor alles een reden is, dat niets voor niets is. Ik was dan ook al in een vergevorderd stadium van frustratie voordat ik die BBZ kreeg. En toen besefte ik me dat ik alleen maar bezig was met kindjes krijgen. Ik vergat mezelf en mijn vriendje... uiteindelijk word je er wel sterker van denk ik dan maar. en misschien wat wijzer. en de medische wetenschap is er ook niet voor niets. Ik heb ook veel alternatieve manieren geprobeerd (acupunctuur, Chinese kruiden, een healing, ontgiftingskuur en ik eet gezond). alles om te zorgen dat er een kindje in mijn buik gaat groeien. en ik ben wel heel begaan met de natuur, maar uiteindelijk ben ik ook gewoon een westerse meid die meehelpt de natuur de verwoesten. misschien een beetje minder dan de gemiddelde Nederlander, maar toch. haha, nog even en ik ga het over politiek hebben! meiden, bedankt! Mamalou

Hoi Vonnie en Seetje, het helpt al enorm dat mijn gevoel herkenbaar is.... ik heb eerst mijn berichtje aan mijn vriend laten lezen om te checken of ik geen belachelijke gedachten heb. maar dat viel dus wel mee:icon_cyclops: het is ook zo raar dat mijn gedachten (nu al, straks met die hormonen wordt het helemaal een feest) zo veranderen. nouja, dit is dan mijn weg naar acceptatie blijkbaar. x mamalou

Hoi Arianne, wat heftig zeg... wat je schrijft sta ik ook helemaal achter; je relatie is wel het allerbelangrijkste. ook al wil je graag een kindje en wil je geen tijd verspillen... ik hoop dat jullie helemaal weer op 1 lijn zitten en volop voor elkaar kunnen gaan voor de volgende poging. een kindje maken is in onze situatie niet gemakkelijk, maar een kindje krijgen en opvoeden is niet gemakkelijker denk ik. het is dan des te belangrijker om elkaar goed te begrijpen. kindjes voelen dat haarfijn aan en kunnen niet anders dan daarop reageren lijkt het wel. x mamalou

hoi arianne, Ik merk ook wel een groot verschil tussen mijn vriend en ik. Als ik wil praten is hij al snel klaar. Hij is dan wel duidelijk wat hij vindt, maar dat is dan niet zo diepgaand als ik zou willen. Ik heb dat ook wel tegen hem gezegd, maar hij is dan toch wel weer zo begripvol dat het nooit op een ruzie is uitgelopen. Ik denk ook dat het misschien nog uitmaakt aan wie het ligt waardoor deze hele procedure wordt opgestart. Als hij al deze dingen zou moeten ondergaan, zou hij dat zeker doen, maar ik zou me daar wel wat meer bezwaard over voelen dan nu denk ik. Daarnaast denk ik dat in het algemeen het hele zwangerschapsgebeuren toch in eerste instantie bij vrouwen wat heftiger speelt. Ik herinner me dat mijn vriend na mijn BBZ vorig jaar alleen maar kon denken aan mijn gezondheid. We waren allebei zo gigantisch geschrokken dat zelfs ik even niet meer aan zwanger worden kon denken. Ik denk dat hij vanaf die tijd ook vooral kijkt naar mij. zolang ik het trek en gezond ben, is het oke. en ik denk dat het heel belangrijk is dat niet alles draait om het maken van een kindje. Dat is bij ons wel een tijd zo geweest (tot de BBZ eigenlijk). Ik zag hem vooral staan tijdens mijn ovulatie. erg he. Nu is dat wel anders gelukkig. Uiteindelijk draait het om ons, en ik kan nu wel zeggen dat we er wel een steviger stel van geworden zijn. Het is echt allemaal niet niks. ik verbaas me erover hoe diep sommige gevoelens zitten. Het ene moment kan ik me heel goed en sterk voelen en dan opeens bij het zien of horen van iets, wordt er iets geraakt en word ik heel emotioneel. nouja, dat is bij mijn vriend misschien ook wel. u nou, ik heb nu wel weer genoeg geschreven:) zet m op! groetjes mamalou

Hallo, nadat ik een tijdje een goed gevoel heb gehad over het hele IVF-gebeuren, twijfel ik toch nog een beetje. En ik wil me helemaal 100 procent goed wil voelen om zwanger te raken via de moderne wetenschap. Ik heb er vrede mee dat ik wat mankeer waardoor ik niet gemakkelijk spontaan zwanger raak. Ik heb er ook vrede mee dat ik hiervoor hormonen moet prikken en pijn ga lijden bij de punctie (misschien dat het meevalt als ik het ergste denk). Ik ben er inmiddels ook aan gewend en heb er ook vrede mee dat mijn kind in een petrischaaltje zijn eerste cellen deelt. Ik bedenk me dat de ziel pas komt wanneer het hartje klopt, en dan zit het al lang en breed in mijn baarmoeder (hopelijk). waar ik bang voor ben, is dat als ik uiteindelijk, hopelijk, een kind baar en dat bij elke tegenslag ik misschien toch denk: zie je wel, het komt door dat IVF. dat het toch ietsje minder logisch is dat mijn kind er is. want als het aan de natuur lag, dan was hij/zij er niet...... ik vind het super eng om het zo in het openbaar voor te leggen en ik hoop dat ik niemand per ongeluk beledig. maar misschien zijn er mensen die dit ook hebben gedacht, of denken, en mij kunnen geruststellen. groetjes mamalou

Hoi Cindy Wij hebben gisteren ons eerste gesprek gehad over IVF. We willen pas in juli van dit jaar gaan beginnen, maar willen dan wel startklaar zijn. We hebben dus bloed geprikt en dat wordt nu gecontroleerd. Omdat ik in december een kijkoperatie heb gehad en sindsdien een rare cyclus heb (3 weken maar wel met eisprong en tussendoor bloedverlies), gaan we ook mijn cyclus onder de loep nemen. Wij lopen in Almere en daar is geen wachtlijst. Terugplaatsing is in het VU in Amsterdam. spannend allemaal he? Ik zie het meeste op tegen de bijwerkingen van hormonen (ben nogal hoofdpijn gevoelig) en de twee weken wachttijd. ik probeer maar niet teveel over de punctie na te denken. groetjes mamalou

Hoi Lay, Ik ben ook sinds kort bezig met accepteren dat we aan IVF gaan beginnen. Nu ben ik er wel een beetje aan gewend en soms denk ik dat ik er echt vrede mee heb. om er dan soms achter te komen dat ik het nog steeds vreselijk vind. ik ga ook pas over een paar maanden beginnen. Deels om uit te stellen en hopen dat het nog spontaan gaat gebeuren, maar als ik die hoop niet heb, wil ik er het liefste gelijk mee beginnen. gisteren hebben we ons eerste IVF-gesprek gehad. ik zie het meeste op tegen de 2 weken wachttijd en het eventuele verdriet en wanhoop als het niet raak is. Al met al denk ik dat je alles snel vergeet als je zwanger raakt. en ik probeer vooral gelukkig te zijn met wat ik heb en dat er ook een leven bestaat zonder kinderen... allemaal zelfbescherming. veel sterkte. mamalou

Hoi Vonnie, thanx, dat is goed om te horen. je weet nooit hoever je gaat, tot je voor de keuze staat. En ik heb er nu wel vrede mee geloof ik, al een week :) ik heb deze week 2 boeken gekocht '360 graden IVF' en IVF-kinderen. Goed om alle verhalen te lezen, alhoewel er ook een paar absurde bij zitten. Het is zeker nog altijd een kleine kans en ik ga er ook niet proberen vanuit te gaan dat ik zwanger word. indekken, indekken, indekken. en ik merk ook dat ik me afsluit van mijn gevoel soms. ik ga jullie straks nodig hebben.... mamalou

Lieve IVF-moeders, bedankt voor de lieve reacties. Het helpt enorm! Ik heb niet alleen meer hoop dat het goed gaat komen, maar ik heb ook vrede met de manier waarop het gebeurt en dat is waarom ik uiteindelijk op dit forum terecht kwam. op naar de volgende stap! ik ga pas over een paar maanden beginnen omdat we eerst lekker op vakantie gaan. wel ga ik 17 maart naar de gynaecoloog om die eerste stap op de agenda te zetten. In Almere is geen wachtlijst, dat scheelt. tot schrijfs, Mamalou

Hoi Rosalie, Vreselijk he, zo'n bbz. Ik wist niet wat me overkwam en de emoties kwamen pas later. Ook triest dat je er 2 kreeg... ik vond ook dat mijn gynaecoloog nogal te relaxed reageerde op een eventuele spontane zwangerschap. alsof 1 bbz niet erg genoeg is! maar heel fijn om te lezen dat je gelijk zwanger was! dat geeft weer wat moed! veel geluk, mamalou

Ik voel me nu al heel anders dan gisteren, toen ik nog niet op dit forum zat. Ik denk dat ik me, net zoals vele anderen, heb neer te leggen in het lot dat zwanger worden niet (gemakkelijk) vanzelf gaat. En eerst denk je 'die mallemolen, dat nooit!' maar na een jaar ga je toch maar even naar de dokter, en levert manlief toch maar zijn zaadjes in, en prik je toch maar bloed, en houd je toch maar een agenda bij, en vrij je stiekumpjes toch terwijl je eigenlijk geen zin had, en lijd je toch maar pijn bij de eileideronderzoeken en doe je wat je nooit voor mogelijk had gehouden: onder narcose gaan voor het eerst van je leven om door een gaatje in je navel te kijken of alles er normaal uitziet. En voor je het weet sta je op het 'laatste' perron... en denk je terug aan hoe je begon. wat een reis!

hoi hildever, wat fijn om een reactie te krijgen! ik denk als ik meer verhalen lees, wel wat meer berusting komt in dit lot. Mijn hoofd is het ook wel eens met IVF, maar mijn gevoel stribbelt nog wat tegen... tja, en inderdaad, de tijd gaat gewoon verder. dat helpt niet erg om rustig te blijven natuurlijk. en een andere man is idd geen optie, gelukkig wil mijn vriend mij ook niet inruilen :icon_profileleft: mamalou

Hallo, Ik ben bijna 33. en nu ruim 2 jaar bezig om zwanger te worden. na anderhalf jaar werd ik zwanger, maar helaas was dat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Dat is nu een halfjaar geleden en ondertussen zijn we verder gegaan met onderzoeken wat er eventueel mis kan zijn. Bij de kijkoperatie en doorspuiten van eileiders bleek dat de overgebleven eileider aan mijn baarmoeder vastgekleefd zat en en dat bovendien die eileider wat verdikt was vanbinnen. advies: IVF (of operatie maar dat werd afgeraden omdat de kans dan uiteindelijk nog heel klein is op een spontane zwangerschap) ik was 2 dagen van slag, omdat ik er van overtuigd was dat mijn ene eileider het vast heel goed deed. (achteraf beetje naïef want we zijn natuurlijk niet zomaar al zo lang bezig). We wilden niet gelijk aan IVF beginnen, omdat ik het nog allemaal niet zo makkelijk vind te accepteren. Ik wil eerst nog allerlei alternatieve manieren proberen en ik hoop dat ik gaandeweg ook net als veel andere vrouwen 'zin' heb om met IVF te beginnen en mijn ideaal te kunnen laten varen; spontaan zwanger worden. Ik hoop wat verhalen te gaan lezen van vrouwen die hetzelfde voelen als ik en daar overheen gekomen zijn. mamalou