niki

Hé Mariek en Pien... Helaas geen tijd om alles bij te lezen, maar ik denk wel aan jullie hoor! Ik hoop dat het binnenkort weer eens gaat lukken met bijlezen. groetjes, niki

O ja enne.... En over of thuis of in het ziekenhuis bevallen. Mijn advies, ga toch naar het ziekenhuis.... Het is zo'n ingrijpende gebeurtenis en er kan zoveel mis gaan... Klinkt onheilspellend. Maar het is fijner om heerlijk voor niets naar het ziekenhuis te gaan en daarna hup weer naar huis dan met stress en gedoe naar het ziekenhuis te moeten. Is misschien minder 'gezellig', maar die gezelligheid komt daarna dan wel weer.... Hoofd van de afdeling Gynaecologie van ons ziekenhuis vindt het zelfs onverantwoord dat het in Nederland nog 'mag' thuis bevallen.... Hij moet natuurlijk veel te vaak ingrijpen als het (bijna) mis is gegaan... Collegaatje heeft kindje wat zuurstoftekort heeft gekregen omdat de bevalling te lang heeft geduurd.. Afijn, doe wat je goed voelt, maar ik wilde dit toch even aangeven. liefs, niki

Ssssssssspaaaaaaaaaaannnnnnnnnneeeeeennndddd!!! allemaal. Vergeet ook niet nog even te genieten van je dikke buikie, want je gaat het echt missen straks. En nog geen gehuil!! bv.... hihi... Fijn dat je er weer bent Patricia... En over of thuis of in het ziekenhuis bevallen. Mijn advies, ga toch naar het ziekenhuis.... Het is zo'n ingrijpende gebeurtenis en er kan zoveel mis gaan... Klinkt onheilspellend. Maar het is fijner om heerlijk voor niets naar het ziekenhuis te gaan en daarna hup weer naar huis dan met stress en gedoe naar het ziekenhuis te moeten. Is misschien minder 'gezellig', maar die gezelligheid komt daarna dan wel weer.... Hoofd van de afdeling Gynaecologie van ons ziekenhuis vindt het zelfs onverantwoord dat het in Nederland nog 'mag' thuis bevallen.... Hij moet natuurlijk veel te vaak ingrijpen als het (bijna) mis is gegaan... Collegaatje heeft kindje wat zuurstoftekort heeft gekregen omdat de bevalling te lang heeft geduurd.. Afijn, doe wat je goed voelt, maar ik wilde dit toch even aangeven. liefs, niki

Pff even tijd genomen om dit bij te lezen.. Hé Diana, fijn dat het beter gaat zo met vaker voeden... Ik ben trots!!! dat het geholpen heeft. :curtianpeek: Ja Charlotte gaat ook pas om 00.30 uur out, en dan tot een uur of 10... Heerlijk uitslapen inderdaad. Maar grappig dat ze dat ritme aanhouden. Lieve Es, zwaar klinkt dat allemaal!! weer. Ik heb het enorm met je te doen. De roze wolk is volgens mij ook vaak 'overrated'... Volgens mij is die niet zo roze.... Je bent als nieuwe ouder (ookal is het je tweede of derde) en je wilt het een beetje verantwoordelijk doen, enorm op zoek naar wat werkt. En daar word je inderdaad gek!!! van.... Wat bij Charlotte heel goed werkt is de Baby Björn draagzak.... Vooral als ze veel moet huilen van de krampjes. Dan kun je toch wat doen, en je hebt een vorm met rugsteun, dan is het niet zo zwaar. Die warmte van jouw lichaam op zijn lichaam, vindt hij vast heerlijk. Ik hoop dat hij daar nog aan kan wennen. Verder helpt het aanzetten van de stofzuiger soms (lijkt op het geruis van de baarmoeder). En autorijden. Maar bovenal is het volgens mij enorm zwaar voor je, erken dat. Het is echt zo. En daar zijn geen mooie woorden voor. Een osteopaat is ook een goed idee. Ik ben ook geweest met Charlotte. Er kan bij de bevalling is zijn verdraaid of iets dergelijks... Soms vind ik het ook wel zwaar allemaal (nou ja soms....) en dat terwijl je nog aan het herstellen bent van de bevalling.... Je bent nog lang niet fit. Dus probeer echt hulp te vragen, voordat je te ver over je grenzen heen gaat. Trouwens... Ben alweer ongesteld geworden.... Op naar de volgende baby!!! hihi... Nee hoor... Eerst maar even bijkomen van dit alles en deze tijd doorkomen. groetjes aan allemaal! niki

Hallllllllllloooooooooooo..... Nou het is hier zo druk, dat ik bijna geen tijd heb op te schrijven en bij te lezen. Ik ben wel heeeeeel erg benieuwd hoe het met iedereen gaat, maar ja.... Dat zal moeten wachten tot ik weer wat meer tijd krijg. Mijn zwangerschapsverlof vliegt voorbij, gisteren was ze alweer 7 weken, dat betekent nog maar 3 weken niet werken.... Snik. De krampen blijven heftig helaas, maar ik heb er meer rust bij. Ik ben wat minder oplossingsgericht geworden en probeer meer gewoon lief voor haar te zijn en te accepteren dat het gewoon zo is. Dat scheelt piekeren en dat scheelt energie. Ik hoop maar dat de mensen die zeggen dat de eerste 3 maanden heel intensief zijn, want dan zijn we over de helft. We hebben wel meer het gevoel dat we middelen hebben om haar te helpen, en dat we vaker begrijpen wat ze wil. En dat is fijn voor beide kanten. Ze blijft gelukkig heerlijk slapen in de nacht, dat is een zegen. En verder is ze supercute, kan ze al heeeeeeeeel erg goed lachen!!!!!!!! Heeft ze schik voor 10 als het allemaal een beetje goed gaat. En kan ze al volgen met de ogen.... En gaan die benen steeds vaker de lucht in... En haar grootste hobby blijft plassen als haar luier uit is! Heerlijk is dat!!! :curtianpeek: Ze is echt super!!! Met papa en mama gaat het wat minder. Echt gebroken af en toe, maar ach, je pakt af en toe je momentje met rust en dan ben je heel blij. En hopen dat het binnenkort wat minder intensief wordt. Heel even proberen iets bij te lezen, maar dan naar bed. Veel groetjes, niki

Ja precies want het is gewoon tè leuk! Je kan het echt niet bij één stukje houden..... Nou hier weer een dag vol met orde, rust en regelmaat. We hebben nu het probeersel, toch de hele dag alleen in wiegje laten slapen, spelen in de box. Bij naar bedje, 5 minuten laten huilen, dan troosten in wiegje, dan eventueel 10 minuten, dan weer troosten in wiegje, dan weer 10 minuten, dan weer troosten in wiegje. Als het dan nog niet gelukt is, oppakken en tutten met haar. Maar gelukkig is dat nog niet nodig geweest. Maar het is ook nog niet gelukt dat ze in slaap viel zelf. Wel met ons troosten. Vooral onze vinger vindt ze heerlijk. Tuurlijk is het fijn dat dat helpt, maar dat kost heel veel tijd. En huilen voel je zo door je ziel snijden... Al heb ik wel het idee dat ze daarna gelukkig geen blijvende schade heeft opgelopen... hihi Ik wel dus.... Wat ons brengt op het volgende.... Haar duimpje vinden is nog heel moeilijk, lukt soms, maar nog niet onder stress en ja met huilen komt de stress. Onze vinger vindt ze heerlijk. Dut ze helemaal van in. Maar haal hem maar niet weg, want dan moet ze weer huilen. Speentje accepteert ze wel, maar wordt zo negatief over gedaan, over het duimpje ook trouwens. Ik denk nu aan bij het inslapen alleen het speentje te geven. En als ze slaapt dan weer weghalen. Althans vanavond voor het eerst gedaan en dat ging heel goed... Wat doen jullie en waarom? groetjes, niki

Oké, komt ie weer met een vraagje.... Ook over de speen en het duimpje zijn verschillende voor en tegen berichten. Sommigen zweren bij de duim, want is altijd voor handen, veel kleiner, niet schadelijk ookal dacht men lange tijd van wel.. etc. En over de speen zijn nu berichten over wel schadelijk, kan kwijtraken etc. Charlotte vindt het heerlijk om bij het inslapen te zuigen op iets. Meestal onze vinger, en die gaat er niet zo makkelijk af. Heel soms lukt haar eigen duimpje al, maar die raakt ze ook vaak weer kwijt, gevolg huilen. Een speentje werd mij altijd afgeraden, maar vindt ze wel heel fijn. Wat vinden jullie en waarom? groetjes, niki

Hallo allemaal... O o o o gisteren naar de H&M geweest. En daar hebben ze veeeeeeeeeeel te leuke kleertjes voor van die lieve kleine meisjes..... En zeker niet duur, maar we merkten dat als je er weer veel van uitzoekt, het toch ook wel weer duur wordt!!! hihi groetjes, niki

Hoi Linde, ik vind je ook wel heel dapper klinken. Heel veel succes verder en ik hoop dat je wens op een andere, mooie manier ingevuld kan worden! groetjes, niki

Dank lieve dames voor jullie reacties. Heel fijn. Ja weet je wat het is met je gevoel volgen, Amanda, en dat herken je vast zelf ook is dat je het op een gegeven moment niet meer weet. Wat nou werkt, wat nou goed is.... Te moe waarschijnlijk. En inderdaad het te goed willen doen, helemaal waar. En wees maar lekker ongezouten hoor... Poooeeeh.... Vanavond was het weer hommeles. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen.... We gaan inderdaad het wiegje maar standaard doen, ook overdag. Hopen dat het het stabiele nachtslapen (wat ze wel heel goed doet) niet verstoord.... liefs, niki

Hallo lieve mensen, Toch even putten uit onze wijze moedergroep over het volgende. Charlotte slaapt moeilijk in, eigenlijk wel vaak. Dus wij als groene ouders hebben de volgende vragen in de hoop dat jullie de moeite willen nemen aan te geven wat jullie hebben gedaan/doen voor zover jullie dat nog weten. - Wij laten haar overdag vaak in de box, ook slapen, in de woonkamer. Vraag is, lieten jullie de baby ook wel overdag in de woonkamer slapen. Zo ja, waarin? Zo nee, waar dan? en waarin? en waarom? - En wat deden jullie in de avond, als dat anders was? (Wij doen haar 's avonds als wij naar bed gaan wel in een wiegje naast het bed. En dat gaat heel erg goed. Maar we zijn een beetje bang dat als we dat overdag ook doen, dat het dan 's nachts bv minder wordt.) - Na de voeding heeft ze vaak darmkrampjes. We troosten vaak totdat die over zijn, maar soms wil ze dan nog niet zelfstandig slapen, tenzij we bv. een uur doortutten. En dat gaat teveel tijd kosten merken we nu, is niet haalbaar om vol te houden. We willen het zelfstandig inslapen gaan stimuleren. Door ja ja, te laten huilen, als het moet. Moeilijk maar blijkbaar soms nodig. Vraag is, hebben jullie dat ook gedaan? Zo ja, hoe lang en op wat voor manier? Zo nee, waarom niet en hoe loste je het dan op? Sowieso is het misschien ook wel onze vraag. Wat was jullie dagritme? Deden jullie iedere dag ongeveer hetzelfde en wat dan en hoe laat? Of verschilde het per keer? etc. etc. Alvast onze dank. Mede namens onze lieve ondernemende Charlotte die het gelukkig heel erg gezellig bij ons vindt... groetjes, monique, nico en charlotte

Precies Hildever, kan je tenminste met hem praten en hij kan haar/hem toch boertjes laten laten en heerlijk sussen als het nodig is. En liedjes zingen. En kletsen met de baby. Heerlijk hoor die extra handen erbij, komt vast goed. Dat zal even wennen worden Renata... Zo zonder hubbie. Maar soms is het ook wel een overwinning vind ik, als je een goede dag hebt gedraaid met die kleine zonder hulp. Maar twee weken is wel lang hoor. En straks weer werken.. Oeps. Daar moet ik ook nog even niet aan denken hoor! groetjes, niki

Hé Diana, groene ontlasting kan een teken zijn van spruw... Zou het toch even navragen bij je huisarts of een lactatiedeskundige. Verder fijn joh dat ze zo om de 4 a 5 uur komt. Dat opgeven kan ook komen omdat ze dan teveel honger heeft en dan in 1x teveel krijgt. Of een paar keer tussentijds stoppen en even een boertje laten laten, of even laten bijkomen als je bv. veel melk hebt. Of je kan ervoor kiezen om haar overdag om de 3 uur eten te geven, krijgt ze minder veel en kan ze het beter binnen houden. Wijsneus ik hè, maar door Charlotte weet ik nu veel van spruw en hoe vaak voeding geven enzo. Ja Pien, fijn is het hoor, ondanks alle aanloopprobleempjes. Nog even wachten en genieten van je zwangerschap!!! groetjes niki

Hallo girlies, dank voor jullie begrip en advies. Nou gisteren was weer een rampendag. Ging eigenlijk heel de dag goed totdat manlief thuiskwam. Daarna heeft ze bijna alleen maar gehuild tot 1 uur 's avonds, terwijl wij doodmoe waren. We gaan noodgedwongen het beleid omgooien, anders gaan de papa en mama er aan onderdoor. Dus wat gaan we doen. Tuurlijk heel lief voor haar zijn, maar ook maar soms even laten huilen. Dat doen we nu misschien te weinig. Vandaag was schoonmama er (kon ik even een uurtje slapen) en die is natuurlijk van de 'oude stempel'. Vroeger deden ze dat veel meer. Ik geloof(de?) er niet zo in, maar je moet wel. Dus vanmiddag haar met muziek in de box een kwartier laten huilen. Voordeel is dat ze daarna heel goed te troosten is en daarna in de draagzak supersnel in slaap valt. Mama voelt zich dan heeeel schuldig.... Ik had geleerd niet laten huilen. Maar het kan gewoon niet als wij het beide vol willen houden. Pfff. Kost me wel heel veel moeite. En zojuist rond het koken heb ik haar in het wipstoeltje gezet van de Baby Bjorn, geschikt voor van die kleintjes. En weer huilen natuurlijk. Maar soms ook stil en ze zoekt haar duim en vindt hem soms! Supergirl! Maar ja, er moet ook weleens gegeten worden. En daarna was ze weer heel rustig in de draagdoek en weer meteen slapen. Tja, tuurlijk van huilen word je heeeeeel moe. Maar ja, het moet maar even zo. Over een tijdje moet ze 3 dagen naar de kinderopvang, dus die staan ook niet de hele dag klaar voor Charlotte. Kan ze het beter een beetje bij mama leren. Wat vinden jullie van soms laten huilen? Ik lees veel verschillende theorieën daarover. Sommigen zeggen dat het heel fijn voor haar is, dan kan ze haar frustratie kwijt, goed voor longen en maag/darmen. Anderen zeggen, nooit doen. Ik zei al tegen hub eigenlijk moet je een gebruiksaanwijzing bij zo'n kleintje krijgen. Eén precies op maat. Maar ja, je moet gewoon als ouder veel leren. En per dag leer je.... Verder gisteren een kolf gekocht. Natuurlijk weer de duurste. De Medela Freestyle, maar is de meest handige. Voel me net een koetje. Hihi. Maar wel trots als ik zie dat ik melk kan maken. Prachtig hoor die natuur. Moet af en toe mijn borst goed leesmaken voor die ontsteking. Die gelukkig ook weer de goede kant op gaat. O o, groentje ik. Maar ze is zo prachtig. Even de leuke dingen benadrukken. Prachtig kind (ookal zit ze nu even onder de puistjes (schijnt van mijn hormonen te zijn)). Zulke mooie handjes, en alles prachtig gemaakt. En ze kan al lachen, denk nog niet echt bedoeld, maar het staat zo cute. En 's avonds als ze helemaal voldaan is, dan ligt ze zo met haar kontje naar achteren als een klein katje. Heerlijk!!! We komen er wel. Met iedere dag een beetje leren. Liefs, niki

Wow Mamalou en Dees, gefeliciteerd! Trouwen is toch bijzonder, ookal woon je al samen. Maar dat ga je nog wel merken... Hihi... En Gorgi... Even op jouw verhaal ingaande. Ook ik ben net als Mamalou er erg open in geweest. Dat helpt mij... Ik vind het ook geen schande. Er is nog zoveel wat wij mensen niet weten, en dat je de natuur soms een handje moet helpen, tja, dat is dan maar zo. Wie weet wat onze huidige manier van leven voor invloed heeft? Dus waarom dan niet... En waarom er niet open in proberen te zijn, vond ik. Ook dat programma babyboom heeft mij toen veel geholpen. Er werd toen meer over gepraat. Veel mensen weten er weinig van af. En wat ik fijn vond aan er open over zijn, is dat je emoties mag tonen. Mensen begrijpen het dan beter. Althans in mijn buurt. Ook op mijn werk heb ik het verteld. Dat moest ook wel omdat je er vaak niet bent ivm prikken, onderzoeken ed. En zo leefden mij collega's mee ipv zich te verwonderen waarom ik er zo vaak niet was. Ook wij hadden last van onbegrepen subfertiliteit, zo heet dat officieel als je al een keer zwanger bent geweest, maar het daarna niet (zo snel) lukt. Het voordeel is dat je dus weet dat je zwanger kunt worden. En dat is een grote joepie! echt waar. Het nadeel is dat je verdorie niet weet waar het aan ligt, als er niets gevonden wordt. Nu is het ook naar als er iets gevonden wordt, waar je niets mee kan. Maar als ze niets vinden, is er weer veel onmacht. En ook dat is heel vervelend. Ja ja en die zinnetjes van laat het los, of je moet er niet teveel mee bezig zijn. Man, zo begin je toch ook niet. Je begint meestal heel relaxed aan zwanger willen worden. Hoe kan je nu na jaren proberen en toestanden, er niet teveel mee bezig zijn. Helaas domme opmerkingen die je toch raken, ookal wil je dat niet. Mijn schoonvader zegt altijd, gelukkig heb ik twee oren. Het gaat het ene oor in en het andere oor uit. En dat helpt een beetje. hihi En die MMM levert volgens mij bij velen veel spanningen op hoor. Maar samen door het gedoe heen worstelen met pieken en dalen en elkaar proberen te blijven vinden, kan je wel sterker maken. Of en dat hoor je soms ook, het breekt de relatie op. Werk aan elkaar en probeer elkaar te blijven begrijpen. Heel moeilijk, maar zo reëel allemaal. Soms loop je ook even uit elkaar, is de vrouw er veeeeel meer mee bezig. Maar ja, het is voor ons ook echt anders... En vragen over je HSG/zwanger worden/aankomen van hormonen en dergelijke. Vraag heeeeel veel aan je gynaecoloog of je fertiliteitsafdeling. Bij mij werd dat niet als lastig ervaren. Doen gewoon. Neem ruimte voor jezelf in. Schrijf vragen op. Maak desnoods een extra afspraak om alle vragen te kunnen stellen. Als het goed is worden na een tijdje de vragen steeds minder, en aanvaard je langzaam aan gewoon het proces en dat zij het echt het beste weten.... En qua sporten, hardlopen... Heb ik ook gedaan voordat ik zwanger werd. Ik zou niet hardlopen als je met een poging bezig bent. Je hebt veel energie nodig voor alles en hardlopen kan heel intensief zijn. En zeker niet na terugplaatsing. Het kan waarschijnlijk helemaal geen kwaad, maar toch... Wie weet. Ga lekker fietsen, veel minder schokkerig voor je lichaam. Afijn, Gorgi, heel veel kracht toegewenst en blijf er in geloven!!!!! Het kan zomaar ineens wèl gebeuren!!! groetjes, niki

Lieve girlies, Ik wil jullie bij deze allemaal een heel gelukkig nieuwjaar toewensen en ik duim enorm met jullie mee dat ook dit jaar jullie zwanger mogen worden en blijven en er een prachtig kleintje in je buikie mag komen wonen en daarna in je huis! Heel veel geluk, kracht, sterkte en goede gezondheid toegewenst! liefs, niki

Pff wat een verhaal zwerfkatje... Wel heel veel voor één zwerfkatje... Heel veel succes gewenst en kracht voor een goede keuze. Elena, onwijs gefeliciteerd met je donor! Schept weer meer kansen! En verder spannend hoor al die dames hier, heel veel succes! Ik ga over een maand ofzo toch weer met het ziekenhuis praten of we in de toekomst toch nog een keer mogen proberen. Ik had gehoord dat het maar mocht tot je 41ste, maar blijkbaar lukt het jullie ook met wat oudere leeftijden. Hopen dat mijn ziekenhuis er ook aan mee wil gaan werken. Ik zou het liefste het over een jaartje ofzo weer eens proberen, dan is Charlotte iets ouder, en ben ik weer een beetje ontzwangerd... Maar intussen dan wel proberen op de 'natuurlijke' manier... Ook ik vraag me af, wat is wijsheid? Ik heb nu zo'n mooie, gezonde dochter, en je loopt toch meer risico als je ouder bent... Jaja... Moeilijk dat soort vragen. groetjes, niki

O ja enne..... - Lees nu alvast wat boeken over de eerste ontwikkeling van je kindje, zoals oei ik groei, of groeiontwikkeling van o tot 1 en van 1 tot 4 jaar. - Als je gaat kolfen. Zoek nu al uit welke je wilt, enkel of dubbelzijdig... En welk melk/type.... Waarom nu al... Omdat je straks als het kleintje er is zo weinig tijd hebt en toch heel veel wilt weten en een kolf toch heel handig is als je borstvoeding wilt gaan geven, als is het maar als je een ontstekinkje hebt om even te kunnen afkolven... Jaja, de ervaringsdeskundige spreekt... hihi. groetjes, niki

Jaja melden hoor! Iedere dag als het lukt!!! En inderdaad, omdat je een beetje alleen oploopt, gaan we allemaal heeeeeeeeeel goed opletten!!! hihi groetjes, niki

Fijn Mariek dat het al beter gaat! Hou het in de gaten hoor. En misschien zwangerschapszwemmen (of gewoon... Bij ons was dat zwschzwemmen op een heel onhandig tijdstip namelijk). Eventueel acupunctuur, maar dan wel een goede! groetjes, niki

De allerbeste wensen voor jullie allemaal! Wat een prachtige foto's Rosalie, je kan zo zo'n magazine in! En Lis, super weer een zoontje! Gefeliciteerd! Ja bij Ebbe, Ebbe is al heel bijzonder. Ja ik vind Tijn, heel erg mooi. Maar ja, wel veel voorkomend. Collega heeft een zoontje die heet Faas... Ook mooi? Moeilijk hoor. En inderdaad dat meisjesspul is supercute, niet om je jalours te maken, maar veel roze, strikjes, roesjes, en dat soort dingen nu hier. Heerlijk. Joh, na nummer 2 gewoon nog een nummer 3... hihi. En Hildever, niet teveel/te lang lopen hoor. Een vriendin liep erg veel en ik denk dat ze mede daardoor eerder is bevallen.... Hou vol met die laatste weken! groetjes, niki

Nee niet gehad. Maar ik zou denk ik wel meedoen. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat. groetjes, niki

Prachtig geschreven sofie! Ontroerend. En Butterfly, ik ken dat gevoel heel erg goed!!! Totdat iemand mij vertelde dat kerstmis eigenlijk een heidens feest is en betekent dat we vieren dat de kortste dag geweest is en dat we vieren dat het licht weer terugkeert! Dus het feest van het licht! Los van familie, geloof, eten en gedoe. Een prachtig feest van licht, en geloof in de terugkeer van de warmte, van de lente, van de zomer! En dat heeft mij heel goed gedaan. Vandaar dat ik sindsdien ieder jaar wèl een kerstboom opzet met heel veel lichtjes en sindsdien prachtige kerststerren van Swarovski spaar, die dan in de boom hangen te glinsteren. En ook twee kleine sterretjes erin hangen, ter gedachtenis aan onze tweelingkleintjes... Daarbij moet ik wel zeggen, dat ik het toch vaak moeilijk vond ondanks met mooie boom, die niet vervulde kinderwens. Maar ik wilde hem blijven opzetten en hopen dat eens... Maar dit jaar, hing er schitterend, een kristallen speentje te schitteren in de boom, gekregen van de tante van onze kleine Charlotte. Snik. Ik wens jullie allen hetzelfde toe! Mooi onderschrift Henne.... En zo waar.... O o o o als ik toch eens kon toveren!!! liefs, niki

Hallo girlies! Wat een mooie foto Es, en ja ik hoop ook dat we kunnen blijven schrijven allemaal. Veel te gezellig. Alleen heb ik het ook soms zo druk met die kleine, dat het er gewoon niet van komt. Maar dan denk ik wel aan jullie hoor. Update staat onder Charlotte van de rest. En ik hoop natuurlijk ook voor allemaal een heerlijk 2009 en dat al je wensen maar uit mogen komen! En Diana, ik lees alleen maar goede berichten bij jou hoor! Fijn dat je na al die toestanden tijdens je zwangerschap en bevalling, nu blijkbaar een beetje bij mag komen met je kleine meid! En Es, ik zou lekker niet steriliseren... en de natuur op zijn beloop laten. Maar ja, het was natuurlijk wel heel riskant je laatste bevalling, dus is het wijs? Weten ze al wat er nu precies gebeurde en waarom? Aan de andere kant, wat een geluk als je zomaar zwanger zou worden een keer. En misschien gaat dan wel alles goed.... ? Of willen we dan toch teveel? Ik ben er ook nog niet uit. Wel of niet nog een tweede proberen? Mag het nog van het ziekenhuis? Etc. Over een maand gaan we maar eens met ze praten. Misschien is dat ook handig voor jou, gewoon bespreken met je gynaecoloog waar je over denkt... Veel liefs, niki

Pfff wat een verhalen helaas. Gelukkig hebben we de kracht om onszelf eruit te trekken goed voor onszelf te zorgen. Soms met meer en andere keren met minder succes. ALLEREERST ALLEMAAL EEN HEEL GEZOND EN VRUCHTBAAR 2009!!! EN DAT JULLIE WENSEN ALLEMAAL MOGEN UITKOMEN IN VOLLE GEZONDHEID!!! Liefs, niki, hub en charlotte Hoe gaat het verder met ons? Nou enorm druk met zo'n kleintje hoor. We komen nergens aan toe... Om de 2 uur vaak voeden en dan een uur bezig met krampjes en weer rustig krijgen. En dan is het al bijna weer tijd voor de volgende voeding. Maar geen klagen hoor, het went qua omschakeling, alles in het teken van haar... Verder gaat Hub morgen weer werken. Snik. Moet ik weer grotendeels alles alleen doen. En dat is zwaar vind ik. Maar ja, wij girlies zijn sterk, dus dat komt wel goed. Maar het blijft jammer dat pappies maar zo kort verlof krijgen. Verder 1 januari wakker geworden met een pijnlijke rechterborst. Grote schrik. En 's avonds zelfs koorts, 38.5... Oeps borstontstekinkje. Heel veel rust houden en warm houden en veel aanleggen is het devies. Het gaat al veel beter maar is nog niet helemaal over. O ja, tip voor de bijna moeders. Zoek nu al uit of je wilt gaan kolven en zo ja, welk apparaat je wilt gaan aanschaffen. Want als die kleine er eenmaal is, dan heb je vaak zo weinig tijd om rustig iets uit te zoeken, tenminste als je zo'n schatje hebt als Charlotte... En ook qua boeken lezen als oei ik groei, of de groeiwijzer van 0 tot 1 jaar, of van 1 tot 4 jaar. Nu doen! Wat ik merk, is dat ik me iedere dag, week, iets voorneem om te gaan doen. En hoe het ook gebeurt, het komt er bijna niet van. Alles kost heel veel tijd en de tijd vliegt! enorm snel voorbij. Het is geen klagen hoor, het is zoals het is. En iedereen om ons heen zegt ja die eerste tijd is zo intensief! Nou dat is zeker zo. Prachtig, maar heel intensief. Waar ik ook voor op moet passen is dat ik met niet teveel zorgen om haar maak. Dat ik zit te piekeren wat ik verder nog aan haar darmkrampjes kan doen. Je bent zo verbonden met dat kind, dat je soms je geluk niet meer zo goed ziet, als mam. Hub staat er toch verder vanaf en benoemt soms dingen, dat ik denk, o ja, even wat afstand nemen, even wat losser van haar komen en kijken naar wat er allemaal goed gaat! En wat er goed gaat! Ze is al uit haar eerste maat gegroeid, 54 past niet meer. Onze kleine meid wordt al groot! Snik, maar wel tof natuurlijk, want dan is ze gezond. Ze is nu al 4450 gram en 54 cm lang! Goed hè!!! Verder was alles goed zei de dokter. Dus dat is fijn! Ik ga even bijlezen voor zover dat lukt... want ik hoor alweer geluidjes uit de box.... groetjes, niki