Het is zo spannend hé? Ik moet er al de hele tijd aan denken, wil helemaal niet weten hoe mijn vriendin zich nu voelt.
Het etentje was goed, gezellig. Ik heb wel het idee dat ik tegen haar kan zeggen wat ik wil. We hebben elkaar best een tijdje niet gezien, ik denk ook dat dat komt doordat ik kindjes heb gekregen. We zijn tegelijk begonnen met kindjes, ik heb er nu 2 en ben klaar (klinkt stom, maar jullie snappen wat ik bedoel) en zij begint nu pas.
Ze heeft me een keer gevraagd, een paar weken geleden of wij (mijn vriend en ik) mee op stap gingen. Dat heb ik toen gedaan, we doen dat eigenlijk nooit meer omdat we dan oppas moeten regelen en dat vind ik altijd vervelend. Maar ik vond het ook lullig om dat als reden te geven omdat hun juist afleiding zochten toen.
Nu vroegen ze dat weer om over 2 weken op stap te gaan, dat is in onze vakantie en dan hebben we de dag ervoor al oppas voor de hele dag en 's avonds en 's nachts. Ik heb nu wel eerlijk gezegd dat we wel mee willen maar ik nog oppas moet regelen en ik niet weet of dat lukt. Ik voel me evengoed lullig om te zeggen maar zo is het wel nu eenmaal. Ik kan mijn kindjes ook niet wegdoen en niet erover hebben omdat hun nu in deze situatie zitten en ik denk ook niet dat zij dit wil.
Ze zegt wel dat ze er niet mee bezig is en eigenlijk niet denkt aan het kindje, wat nu dus eigenlijk in haar buik zit, maar dat geloof ik niet.
Ik leef echt heel erg mee, dat heb ik ook gezegd. Ik heb ook gezegd dat ik haar niet bel op de testdag en dat ze zelf maar iets moet laten weten. Stel voor dat het niet gelukt is lijkt het me erg pijnlijk als ik dan bel.
Of hoe ging dat bij jullie?
Hopelijk ben ik een beetje duidelijk. Ik wil haar niet kwetsen maar ik kan ook niet doen alsof ik geen kindjes heb, snappen jullie?