Bloem1981

Nog even een berichtje....vandaag heeft mijn vriendin de 1e echo gehad en alles is goed! En nog leuker; ze is uitgeteld op mijn verjaardag!!

Ja ik ga ook niet mee op stap. Ik vraag of zij naar mij komt en dan kunnen we over de zwangerschap praten ;) En dan haal ik wat lekkers in huis en (alcoholvrije) wijn!

Jaaaa......ze zijn zwanger!! Ik ben echt zo blij voor hun!!!!!! Het is gewoon gelukt, echt kei en kei leuk!

Het is zo spannend hé? Ik moet er al de hele tijd aan denken, wil helemaal niet weten hoe mijn vriendin zich nu voelt. Het etentje was goed, gezellig. Ik heb wel het idee dat ik tegen haar kan zeggen wat ik wil. We hebben elkaar best een tijdje niet gezien, ik denk ook dat dat komt doordat ik kindjes heb gekregen. We zijn tegelijk begonnen met kindjes, ik heb er nu 2 en ben klaar (klinkt stom, maar jullie snappen wat ik bedoel) en zij begint nu pas. Ze heeft me een keer gevraagd, een paar weken geleden of wij (mijn vriend en ik) mee op stap gingen. Dat heb ik toen gedaan, we doen dat eigenlijk nooit meer omdat we dan oppas moeten regelen en dat vind ik altijd vervelend. Maar ik vond het ook lullig om dat als reden te geven omdat hun juist afleiding zochten toen. Nu vroegen ze dat weer om over 2 weken op stap te gaan, dat is in onze vakantie en dan hebben we de dag ervoor al oppas voor de hele dag en 's avonds en 's nachts. Ik heb nu wel eerlijk gezegd dat we wel mee willen maar ik nog oppas moet regelen en ik niet weet of dat lukt. Ik voel me evengoed lullig om te zeggen maar zo is het wel nu eenmaal. Ik kan mijn kindjes ook niet wegdoen en niet erover hebben omdat hun nu in deze situatie zitten en ik denk ook niet dat zij dit wil. Ze zegt wel dat ze er niet mee bezig is en eigenlijk niet denkt aan het kindje, wat nu dus eigenlijk in haar buik zit, maar dat geloof ik niet. Ik leef echt heel erg mee, dat heb ik ook gezegd. Ik heb ook gezegd dat ik haar niet bel op de testdag en dat ze zelf maar iets moet laten weten. Stel voor dat het niet gelukt is lijkt het me erg pijnlijk als ik dan bel. Of hoe ging dat bij jullie? Hopelijk ben ik een beetje duidelijk. Ik wil haar niet kwetsen maar ik kan ook niet doen alsof ik geen kindjes heb, snappen jullie?

1 week wachten zit erop, volgende week woensdag mag ze een test doen!

Bedankt voor je reactie! Ik heb net je verhaal gelezen, echt ongeloofelijk! Zit hier echt te huilen! Heel veel sterkte met het verlies van je 2 mooie jongetjes!!

Meiden, even een vraagje....ik ga de komende week eten met mijn vriendin, maar ik ben wel bang om iets stoms te zeggen....waar zeggen jullie van: dit moet je zeker niet zeggen of juist wel?

Nu wordt het echt spannend! Morgen krijgt ze te horen of er bevruchting plaats gevonden heeft, zo ja is er een terugplaatsing en dan over 2 weken weet ze of ze zwanger is! Eind van de week ga ik met haar uit eten....ik weer iets 'stoms' gezegd...dat we samen een glaasje wijn gaan drinken, maar dat mag ze nu natuurlijk niet of in elk geval dat doet ze niet. Stom van mij dat ik daar niet aan gedacht heb! Zo spannend, over 2 weken weten ze het!!

Ok dank je wel! Ik vind het zo spannend voor hun! Hopelijk lukt het deze 1e keer meteen! Dan zou ze misschien in september zwanger zijn? Ik ga duimen!!

Ben ik weer! Mijn vriendin is dus bezig met spuiten en heeft nu 7 follikels. Is dat goed? Wanneer zou dan bij haar die 2 weken wachttijd ingaan? Daarna mag je dan een zwangerschapstest doen of hoe moet ik dat zien?

Ok, dus lang duurt 2 maanden voordat je mag testen en kort dan 1 maand? Ik heb het haar via de mail gevraagd. Ze had me ook per mail van alles laten weten. Ben echt zo benieuwd hoe het gaat verlopen allemaal! Ze hoopt zelf dat ze meteen een tweeling krijgt dan hoeft ze dit niet nog een keer mee te maken zei ze. Ik ga echt voor ze duimen.

Hoi allemaal! Vandaag is mijn vriendin begonnen met spuiten. Ik heb haar vanmorgen een sms gestuurd om te vragen hoe het gegaan is. Gelukkig kunnen we er goed over praten en ze heeft ook gezegd dat ze het vindt dat we zo goed reageren en interesse tonen. Vandaag is ze dus begonnen met spuiten...en hoe lang duurt het nu voordat er een terugplaatsing plaatsvindt en ze dus misschien zwanger zijn?

Ben ik weer!! Volgende week heeft mijn vriendin (en haar vriend) de info avond over de medicijnen en dan kunnen ze echt gaan beginnen. Ik wilde hun op die dag een kaartje sturen met hierin iets....maar wat. Succes klinkt ook zo raar...of sterkte misschien? Of hebben jullie een idee?

Ik had mijn vriendin vandaag een mail gestuurd, ging eigenlijk niet over icsi maar over mijn verjaardag. Maar heb er toch even ingezet dat ik wat info opgezocht heb en wat vragen gesteld en erin gezet dat ik graag een keer met haar alleen wil afspreken, zonder kids. Dat praat toch wat makkelijker. Als ik mijn kindjes meeneem kan ik toch niet praten dan ben ik alleen maar aan het opletten wat hun doen. Kreeg ik net al een mail terug dat ze het fijn vond dat ik wat dingen opgezocht had en dat het altijd maar afwachten is hoe iemand reageert en ermee omgaat. Dus gelukkig vat ze het wel goed op dat ik vragen stel! Bedankt voor al jullie reacties en ik kom nog wel vaker hier om dingen te vertellen en te vragen als dat mag.....

Ok! Dan vraag ik dat gewoon en stuur ik hun een kaartje als ze voor de 1e keer naar het ziekenhuis moeten, als de eitjes teruggeplaatst worden is dat dan de 1e keer dat er echt iets spannends gebeurd zeg maar.....komt misschien stom over maar hopelijk snappen jullie wat ik bedoel...

Ik vind het heel normaal eerlijk gezegd! Begrijp me niet verkeerd, ik vind het super lief dat jullie dit zeggen tegen mij, maar ik kan me, eerlijk waar, niet voorstellen dat iemand (vrienden, bekenden of wie dan ook) niet meeleven en zich niet inleven in deze situatie. Zeker als je zelf kinderen hebt, die ik dan heb, kun je je zo iets toch goed voorstellen! Maar in elk geval, ik ga haar deze week bellen en dan vraag ik het gewoon. Wat ze wil of hoe ik moet doen. Of is dat stom?

Bedankt voor jullie reacties......ik ga haar deze week bellen en dan bespreek ik ook die dingen even. Want mijn verjaardag komt eraan en moet ik nou mijn andere vriendinnen vertellen over haar, ik vind van niet. (zeker van niet ook). Maar wat als die vriendinnen vragen aan haar of zij geen kinderwens heeft, dat lijkt me ook zo pijnlijk. Ik heb een vriendin en haar vriend is niet echt tactvol en daar ben ik dan wel bang voor.

Nath82; ik zie nu pas je reactie. Wat een lange tijd zeg.....dus in februari ben jij begonnen met de spuiten en alles en 5 april mag je een test doen? Super spannend zeg!!! Mijn vriendin heeft eind april het intakegesprek over de medicijnen, dus dan mogen ze na een week of 3 beginnen en dus rond juni ofzo dan misschien testen...ik sla veel over nu geloof ik..... Hebben jullie dit aan veel mensen verteld in jullie omgeving? En weten die mensen dan ook wanneer jullie mogen testen? Ik weet niet of ik mijn vriendin dit kan vragen of hou je zo iets liever privé?

Bedankt voor je reactie! Ik vind het gewoon ook moeilijk. Het is nu een week geleden en sindsdien hebben we alleen mailcontact gehad. We hebben sowieso altijd veel mailcontact of we komen langs bij elkaar, we zijn niet van het bellen. Over 2 weken komen ze op mijn verjaardag. Toen ze naar huis gingen, na hun mededeling, heb ik wel gezegd dat ik het stom vond van mij dat ik mijn zoon zomaar bij haar gezet had. Ze zei toen; dat ze het niet erg vond en daar wel tegen kan. Ik twijfel daar aan, even daarvoor zei ze zelf dat ze het soms moeilijk vond om andere kindjes te zien omdat ze dan dacht; zal ik die ook ooit krijgen. Natuurlijk kan ik me dat voorstellen. Ik zou zelf helemaal gek worden volgens mij, als ik in die situatie zou zitten. Ik vind het moeilijk hoe ik me moet gedragen, ze kan er redelijk over praten gelukkig. Kan ik gewoon alles vragen? En als zo'n behandeling start, hoe lang duurt het dan voor je weet of de behandeling gelukt is? En hoeveel kans is er? Met haar is wel alles goed, als ik het goed begrepen heb heeft hij 'langszaam zaad'. Sorry voor het warrige verhaal, maar toen ze het vertelde was ik echt ff in shock. Ik was ook steeds bang om in tranen uit te barsten, daar zitten ze natuurlijk helemaal niet op te wachten. Maar zo ben ik dan ook weer, ik jank gewoon om alles. Ik vind het gewoon heel moeilijk voor hun..

Hoi, Ik ben hier nieuw en ik wilde eigenlijk alleen wat informatie lezen maar toen dacht ik; ik open hier zelf even een topic. Mijn beste vriendinnetje heeft me pas verteld dat ze al 2 jaar bezig waren om zwanger te raken, ze wilde het aan niemand vertellen en vond het ook moeilijk. Nu zijn ze er achter gekomen dat 'het' aan haar vriend ligt en hun enige optie is icsi. Eind april hebben ze een informatie gesprek om medicijnengebruik. Ik probeer op internet allerlei informatie te vinden maar het is allemaal zo technisch. Ik wil graag weten wat er gaat gebeuren, hoe mijn vriendin en haar zich gaan voelen, wat er bij komt kijken. Ik vind het ook moeilijk hoe ik me moet gedragen. Vlak voor ze het vertelde heb ik b.v. mijn zoontje van 6 maanden gewoon bij hun op schoot gezet, zonder te vragen of ze dat wel wilde. Ik wist toen nog niet dat hun dus ook bezig waren. (ik had me dat weleens afgevraagd maar zo iets vraag je ook niet, tenminste ik niet). Het lijkt mij gewoon heel erg moeilijk, ik weet niet hoe ik zou reageren op b.v. andere kindjes, als wij in die situatie zaten. Nu hebben ze dadelijk dus dat gesprek en dan? Hopelijk kunnen jullie mij iets meer vertellen want ik wil hun graag helpen en bijstaan in deze tijd!